ေခတ္ေပၚ ေသာက္ေရသန္႔ဘူး ေတြ ေနရာအႏွံ႔တုိးဝင္လာေသာ္လဲ ျမန္မာ့႐ုိးရာ ေသာက္ေရအုိးဓေလ့၊ ေျမ ဖုတ္အုိး အသုံးေတြကေတာ့ ေပ်ာက္ ကြယ္မႈမရွိေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ သဘာဝရဲ႕ ဖိအားေတြမ်ားလာရင္ေတာ့ ႐ုိးရာ ေသာက္ေရအုိးလုပ္ငန္းေတြ ေပ်ာက္ သြားႏုိင္တယ္။ အခုကုိပဲ ခ်င္းတြင္း ျမစ္တစ္႐ုိးမွာ ၾကည့္လုိက္။ ေမာ္ေတာ္ ေပၚ၊ သေဘၤာေပၚ၊ ေရွာ္တယ္ေပၚ၊ ျမစ္ကမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ၿမဳိ႕ရြာေတြ က အရိပ္ေကာင္းေကာင္းေနရာေတြ မွာ ေသာက္ေရအုိးေတြ ေပ်ာက္သ ေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ အရင္းစစ္ေတာ့  အျမစ္ေျမက ခ်င္းတြင္းျမစ္ေရကလဲ ခပ္ေသာက္ဖုိ႔ မေကာင္းေလာက္ ေအာင္ေနာက္က်ိေနတာ။ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုနီးေနၿပီ။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ရာေတြ ေျပာတဲ့သူကလဲ ေျပာ၊ ျမစ္ထဲ အမႈိက္ပစ္တဲ့သူက ပစ္၊ ျမစ္ထဲမွာရွိတဲ့ ငါးမ်ဳိးစိတ္ေတြ ေလ့ လာသူက ေလ့လာ၊ ဟုိအထက္ ဘက္မွာ ေရႊက်င္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီး က ေသာင္းခ်ီ၊ သိန္းခ်ီ။ ျမစ္ဖ်ားက ေရေဝေရလဲ ေတာေတြအေၾကာင္း ေျပာသူကေျပာ။ သစ္ပင္ေျပးစုိက္ သူက စုိက္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ထဲမွာေတာ့ သစ္ေဖာင္၊ ဝါးေဖာင္၊ ႀကိမ္ေဖာင္၊ ထင္းေဖာင္၊ ေဖာင္မ်ဳိးစုံ။ ခ်င္းတြင္း အညာအရပ္က ေအာက္အေက်အရပ္ ကုိစုန္ဆင္းေနတယ္။ ေျပာရရင္ အခု ေနာက္က်ိေနတဲ့ ခ်င္းတြင္းျမစ္ေရ  ထဲမွာ ဘယ္လုိဓာတ္ေတြ ေပ်ာ္ဝင္ လုိ႔၊ ဘာေတြျဖစ္လာႏုိင္တယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏုိင္ဘူး။ ခ်င္းတြင္း ျမစ္ေရဟာ ေသာက္ဖုိ႔ မေျပာနဲ႔ သုံးဖုိ႔ လဲ မေကာင္းသလုိ ခ်ဳိးဖုိ႔လဲ စိတ္မခ် ရဘူး။ ဟုိးအရင္တုန္းကေတာ့ ေရ ဆာရင္ျမစ္ထဲက ေရကုိ လက္ခုပ္နဲ႔  ယူၿပီးေသာက္လုိ႔ ရတယ္။ အခုေတာ့ ခ်င္းတြင္းျမစ္႐ုူိးတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေသာက္ေရအုိး တည္ထားဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ တားဆီးေနတယ္။ ေမာ္ေတာ္၊ သေဘၤာေပၚေတြမွာ ေသာက္ ေရအိုးမရွိဘူး။ ေရၾကည္ေတြ ရမယ္။ ေရသန္႔ဘူးေတြ ရမယ္ဆုိတဲ့  ေစ်းသည္ေတြက အစားဝင္လာ တယ္''

          သုိ႔ေပေသာ္လဲ ခ်င္းတြင္း အထက္ဘက္ တစ္႐ုိးမွာ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားလူႀကဳိက္မ်ားတဲ့ မင္း ကင္းနယ္ထြက္ ဘုိင္ေသာက္ေရအုိး  လုပ္ငန္းေတြကေတာ့ ပ်က္စျပဳေနေပ မယ့္ မေပ်ာက္ေသးဘူး။ ဟုိတုန္းက  လက္ထုိးေလွနဲ႔ ေရာက္တဲ့ေနရာ သဲ ေသာင္ခုံထမင္းခ်က္စား။ ညအိပ္ ေရာက္သေလာက္သြား။ တစ္ရြာဝင္ တစ္ရြာထြက္ ေစ်းေရာင္းတက္ၾကတဲ့  ဘုိင္အုိးသည္ေတြလဲ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ စက္ေလွႏွင့္ ေစ်းေရာင္းထြက္ေနၾက ၿပီ။

          မင္းကင္းၿမဳိ႕ရဲ႕ ေအာက္ဘက္  တုံ၊ ဘုိင္၊ ဗဒက္၊ ကုန္းရင္းဆုိတာအုိး လုပ္တဲ့/ရြာေတြ။ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္ ကာလက စတင္ေရာင္းဝယ္ အုိး လုပ္ငန္းလုပ္ကုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔ မွတ္ တမ္းမွတ္ရာမ်ဳိး မရွိေပမယ့္ ခ်င္း တြင္းျမစ္႐ုိးတစ္ေလွ်ာက္  အထက္ ဘက္ဆုိရင္ ဟုမၼလင္း၊ ခႏၲီး၊ ေနာင္ပုိ ေအာင္၊ နမ့္ေတာအထိ ကေလး ခ်င္းေတာင္ ေဒသဘက္မွာလဲ ဂန္႔ ေဂါနယ္။ တမူးနယ္စပ္ကုိ ျဖတ္ ေက်ာ္ၿပီး ဟုိဘက္ကသည္းနယ္ထဲ  အထိ ဘုိင္အုိးေတြ အေရာင္းအဝယ္ ျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ ေနရာတုိင္းမွာ  ေသာက္ေရအုိး အသုံးနည္းလာတဲ့ အတြက္ အုိးအေရာင္းအဝယ္ေတြ က်တယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ အုိးအေရာင္း အဝယ္ေတြ မေကာင္းဘူးလုိ႔သာ ေျပာ ရတယ္။ အုိးေစ်းေတြက ေခါင္ခုိက္လုိ႔ ဟုိဘက္ေလးငါးဆယ္ႏွစ္တုန္းက အုိး တစ္လုံး သုံးေလးရာနဲ႔ ရႏုိင္တယ္။  အခု ေထာင့္ေလးငါးရာတဲ့။ သုံးဆ ေလာက္တက္သြားတယ္။ သူတုိ႔အုိး သည္ေတြ ေျပာတာကေတာ့ ဟုိ တုန္းကလက္ထုိးေလွနဲ႔ လာေတာ့ စရိတ္စက ဘာမွမရွိတဲ့အတြက္ အရင္းသာသာနဲ႔ ျပန္ေရာင္းႏုိင္တယ္ တဲ့။ အခုေတာ့ ရြာကေန စက္ေလွ ငွားလာရတာတဲ့။ အုိးအလုံး  ၁၈ဝဝ၊ ၂ဝဝဝ ေလာက္ႏုိင္တဲ့ စက္ေလွ တစ္စီးကုိ ဘုိင္ရြာကေန ကေလးဝ အေရာက္ ၇ဝဝဝဝ က်ပ္ ေပးရ တယ္။ လုိ႔ ေျပာတယ္။ ေဖာင္းျပင္၊ ဟုမၼလင္းအထိ ဆုိရင္ ၁၅ဝဝဝဝ က်ပ္ကေန ၂ဝဝဝဝဝ က်ပ္အထိ  ေပးရတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ အမွန္က ေတာ့ လမ္းမွာကုန္က်တဲ စရိတ္မွန္ သမွ် အုိးေပၚမွာ တင္ၿပီးေရာင္းၾကရ တယ္။ ကေလးဝကေန တမူးကုိလဲ  ကားခ ၁ဝဝဝဝ က်ပ္ပဲတဲ့။

          ဟုိတုန္းကေတာ့ ဘုိင္အုိးသည္ ေတြဟာ အုိးလုပ္ငန္းကုိ မိသားစု လုပ္ငန္းအျဖစ္ လုပ္ကုိင္ၾကတယ္။ အိမ္မွာ ေျမသယ္တဲ့လူကသယ္၊ ေျမနယ္တဲ့သူက နယ္၊ အုိးလုပ္တဲ့ သူကလုပ္၊ လွန္းတဲ့သူက လွန္း၊ ဖုတ္ တဲ့သူက ဖုတ္။ တစ္နယ္တစ္ေက်း  သြားေရာင္းသူက ေရာင္းလုပ္ၾကတာ။  တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုိ အုိးအလုံးေရ ေလး၊ ငါးသိန္းေရာင္းရတယ္တဲ့။ အခုေတာ့ အုိးလုပ္သူလဲ နည္းသြား ၿပီ။ ကုန္ရင္းရြာဆုိရင္ ဟုိတုန္းက  တစ္ရြာလုံး အုိလုပ္ငန္းလုပ္ၾကတာပဲ။  အခု ၁၅ ဦးေလာက္ပဲ အုိးလုပ္ငန္း  လုပ္ၾကတာေတြ႕ရတယ္။ အေနာက္ ေတာ့ ရြာဆုိရင္လဲ အုိးလုပ္ငန္းလုပ္ တဲ့ သူဦးေရ ၅ဝ ေလာက္ပဲရွိေတာ့ တယ္။ အခုေတာ့ ဘုိင္အုိးလုပ္ငန္း လုပ္ကုိင္သူေတြလဲ နည္းသြားသလုိ အုိးေစ်းကြက္ကလဲ က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ဘုိင္အုိး ေရာင္းထြက္တဲ့သူေတြလဲ ဟုိတုန္း ကေတာ့ ထမင္းအုိးေတာင္းနဲ႔ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ င႐ုတ္၊ ၾကက္သြန္ အျပည့္ အစုံယူလာၿပီး ေရာက္သေလာက္ သြားေရာက္တဲ့ေနရာ ခ်က္ျပဳတ္စား ေသာက္ၾကရတာ။ ဟုိးတုန္းက အုိး သည္အုိးသည္လုိ႔ ေအာ္ေရာင္းၾကရတဲ့ ဘုိင္အုိးသည္ေတြဟာ အခုေတာ့ အုိး  သည္လုိ႔ေတာ့ နာမည္ရပါရဲ႕။ ဒါေပ မယ့္ ဟုိတုန္းကလုိ မျမတ္ဘူးလုိ႔ ဘုိင္အုိးေရာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။

          ''ကြၽန္ေတာ္ ကေလးေဒသ ဘက္ကုိ အုိးေရာင္းတက္ခဲ့တာ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ရွိေသးတယ္။ အခု အသက္ ၆ဝ ရွိၿပီ။ တျခားလဲ မလုပ္  တတ္ေတာ့ မိသားစုလုိက္ အုိးလုပ္ ငန္းပဲ လုပ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကေလး၊ တမူ၊ ခ်င္းေတာင္ နယ္ေတြ  လွည့္ၿပီး အုိးေရာင္းတယ္။ ဟုိတုန္း ကေတာ့ ကုိယ့္လက္ထုိးေလွနဲ႔ တက္ တာဆုိေတာ့ ႏွစ္ရာရင္း ႏွစ္ရာ ျမတ္ တယ္။ အခုေတာ့ ေလွေခတ္ကုန္ သြားၿပီ။ စက္ေလွနဲ႔သြားရေတာ့ စက္ ေလွခေပးရတယ္။ လမ္းစားစရိတ္ ကုန္တယ္။ ကေလး၊ တမူး၊ ခ်င္း ေတာင္ကို ကားနဲ႔သြားရေတာ့ ကား ခ ေပးရတာအျပင္ အကြဲအၿပဲ ပ်က္ စီးမႈကရွိေသးတယ္။ ရြာမွာ  ဝယ္ရင္း ေစ်း ၄ဝဝ ရွိတဲ့ အုိးတစ္လုံးကို ကေလးဘက္မွာ ၈ဝဝ နဲ႔ ေရာင္း ေပမယ့္ လမ္းကုန္က်စရိတ္နဲ႔ သိပ္ မကာမိခ်င္ဘူး''ဟု ဘုိင္အုိးကုန္သည္  ဦးတင္အုန္းက ေျပာပါတယ္။.

          ယခုရက္ပုိင္းကေလး ေဒသ ေရာက္ ဘုိင္အုိးေစ်းႏႈန္းမ်ားကေတာ့ ပုံမွန္ေသာက္ေရအုိး တစ္လုံးကုိ ၁ဝဝဝ က်ပ္၊ အုိးႀကီး ၁၅ဝဝ က်ပ္ ပရိတ္အုိး ၇ဝဝ က်ပ္၊ ပန္းစုိက္အုိး ၇ဝဝ က်ပ္၊ ေညာင္ေရအုိး ၇ဝဝ က်ပ္နဲ႔ ေရာင္းတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။