ရန္ကုန္ မဂၤလာေဆာင္ေတြမွာ  သတုိ႔သားနဲ႔ သတုိ႔သမီး မဂၤလာ ေဆာင္ခန္းမထဲလာဖုိ႔ အခါေတာ္ေပး ခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ၾကရပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ကိုျမင့္ဇင္နဲ႔ကြၽန္မတုိ႔ ကြၽန္မတုိ႔ အေဖေတြရဲ႕စည္းကမ္းႀကီးပုံေတြကုိ ေျပာခြင့္၊ ဖလွယ္ခြင့္ရတာကုိ ကြၽန္မေက်းဇူး တင္မိသြားတယ္။
    ကုိျမင့္ဇင္က သူငယ္ငယ္က ေသာၾကာေန႔ကို ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဦးေလး ဗုိလ္ဇင္ေယာ္က အလုပ္တာဝန္နဲ႔ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ရွိ သစ္ေတာေတြကို သြားေရာက္စစ္ေဆးေနရသူပါ။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္အိမ္မွာ ရွိခဲ့ ရင္ေတာ့ ေသာၾကာေန႔မွာ သားသမီးခုနစ္ေယာက္စလုံးကုိ တစ္ဦးခ်င္းစီ ငယ္ ငယ္က ေရခ်ဳိးေပးခဲ့တာကို ကုိျမင့္ဇင္က အခု အထိ မွတ္မိေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
    ကေလးေတြကို ေရခ်ဳိးၿပီးတဲ့အခါ ေလွ်ာ္ၿပီးသားအဝတ္အသစ္ေတြကို ဝတ္ေပးခဲ့တယ္။ ေရခ်ဳိးၿပီးတဲ့အခါ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေန ၾကရတယ္။ အက်ႌ အဝတ္ အစားေၾကမြသြားတာ၊ တြန္႔လိမ္သြားတာေတြ႕ခဲ့ရင္ အဆူခံခဲ့ ရတယ္။ အေဖက ေရခ်ဳိးၿပီးရင္ သန္႔ ျပန္႔စြာ ေနေစခ်င္တာေၾကာင့္ အဆူခံ ရတာဆုိတာကုိ ကြၽန္မသိရပါတယ္။
    ေရခ်ဳိးေပးတဲ့အခါမွာလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ေခ်းေညႇာ္ေတြ စင္ေအာင္ ေရခ်ဳိးေပးမယ္လုိ႔ ကြၽန္မထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေရခ်ဳိး ၿပီးတဲ့ အခါမွာ သိပ္မေဆာ့ေစတာျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
    ဒါကို နားေထာင္ရင္း ရဲေဘာ္ သုံးက်ိပ္ဝင္မ်ား စစ္သင္တန္းတက္စဥ္ က ေအးေအးေဆးေဆး ေရခ်ဳိးဖုိ႔ အခ်ိန္အခါရတာ နည္းေၾကာင္း၊  အခ်ိန္ရတဲ့အခါမွာ ဇိမ္ယူေရခ်ဳိးတတ္ေၾကာင္းကုိ ကြၽန္မသိခဲ့ရတယ္။ တုိက်ဳိၿမဳိ႕ကိုေရာက္သြားၿပီး ဟုိတယ္ မွာေနရတဲ့အခါေရကန္ထဲ အခ်ိန္ယူ ခ်ဳိးၾကတာလဲရွိပါေသးတယ္။ ဒီလုိ အခါမ်ဳိးဆုိရင္ အသန္႔အျပန္႔ႀကဳိက္ တဲ့ ဗုိလ္ဇင္ေယာ္ကေတာ့ အႀကဳိက္ ေတြ႕ေနလိမ့္မယ္လုိ႔ ကြၽန္မထင္မိပါ တယ္။
    ကုိျမင့္ဇင္က သူ႔ရဲ႕ေဖေဖေရကုိ စည္းကမ္းတက်ခ်ဳိးေပးခဲ့တာကို မွတ္မိသလုိ ကြၽန္မကေတာ့ ေဖေဖ ကြၽန္မတုိ႔ကုိ အခ်ိန္မွန္မွန္ ထမင္းစားပြဲအေရာက္ထုိင္ခုိင္းခဲ့တာကုိ မွတ္မိေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္မတို႔ ငယ္စဥ္ က ေဖေဖက ေတာ္ေတာ့ကုိ  အလုပ္ မ်ားပုံေပၚပါတယ္။ အိမ္မွာသိပ္မရွိလွပါဘူး။
    ဒါေပမယ့္ ကုိကိုနဲ႔ ကြၽန္မကုိ ေဖေဖက ထမင္းစားခ်ိန္တုိင္းမွာ အမီ ထမင္းစားပြဲမွာရွိရမယ္လုိ႔ စည္းကမ္းလုပ္ထားပါတယ္။ ထမင္းစားပြဲမွာ လာထုိင္ရမယ္ဆုိရာမွာလဲ ေရာက္ၿပီး ေရာ မလုပ္ရပါဘူး။ ေရမုိးခ်ဳိး အဝတ္ အစားသန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ လဲလွယ္ၿပီးမွ  ထမင္းစားပြဲမွာ လာထုိင္ခြင့္ျပဳပါ တယ္။ မနက္ ေက်ာင္းမသြားခင္ ေကာ္ဖီခ်ိန္၊ ေက်ာင္းအားရက္မွာ ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္နဲ႔ ညေန ထမင္းစားခ်ိန္တုိ႔မွာ ထမင္းစားပြဲမွာ ေရာက္ေနရပါတယ္။ ေဖေဖကေတာ့ အလုပ္မ်ားတဲ့အထဲက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္မတုိ႔နဲ႔ အတူ စားခဲ့ၾကပါတယ္။
    ေဖေဖနယ္ထြက္တာမ်ဳိး၊ ႏုိင္ငံ ရပ္ျခားသြားရတာမ်ဳိးရွိခဲ့ရင္လဲ ဒီစည္း ကမ္းကို မဖ်က္ရပါဘူး။ ေမေမက ဦးေဆာင္ၿပီး ထမင္းဝုိင္းမွာ ရွိခဲ့ပါ တယ္။ ေနာက္ညီမငယ္ယုေမြးလာ ေတာ့လဲ ဒီစည္းကမ္းအတုိင္းပါပဲ။
    ကြၽန္မတုိ႔ အေဖေတြ စည္းကမ္း ႀကီးေၾကာင္း ေျပာေနၾကရင္း ကိုျမင့္ ဇင္က မုန္႔ဖုိးေငြကိုလဲ စည္းကမ္းနဲ႔ သုံးစြဲေစေၾကာင္းစေျပာပါ တယ္။ ကုိျမင့္ဇင္က သူေက်ာင္းေနစဥ္က တစ္လကုိ မုန္႔ဖုိး ၁၅ က်ပ္ ရေၾကာင္း၊ ဒါကုိ စည္းကမ္းတက် သုံးရေၾကာင္း၊ မုန္႔ဖုိးက ဘယ္ အခ်ိန္ ေရာက္ေရာက္ ၁၅ က်ပ္သာရခဲ့ ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ (တစ္က်ပ္ = ျပား ၁ဝဝ၊ ၂၅ ျပား =တစ္မတ္၊ မုန္႔ဟင္းခါး တစ္ပြဲရသည့္အခ်ိန္)
    ကြၽန္မကေတာ့ အတန္းလုိက္ မုန္႔ဖုိးရခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မေလးတန္းေရာက္ေတာ့ တစ္လမုန္႔ဖုိး ေလးက်ပ္ ရခဲ့ပါတယ္။ မုန္႔ဖုိး စရေတာ့ ေတာ္ ေတာ့္ကို ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ တကယ္ ေတာ့ ေက်ာင္းသြားရင္ အိမ္က မုန္႔လဲ ထည့္ေပးပါတယ္။ အဝတ္ အစား ကစားစရာလဲ ေဖေဖ ေမေမတုိ႔က ၾကည့္ၿပီးဝယ္ေပးခဲ့တာပါ။ အဝတ္ အစား၊ ကစားစရာက အစ လွ်ံပယ္ ဝယ္ေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လုိသေလာက္ သာ ဝယ္ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
    ေမေမက ကုိကုိနဲ႔ ကြၽန္မတုိ႔ ကို စုဘူးတစ္ခုစီ ဝယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မ လစဥ္ရတဲ့မုန္႔ဖုိးကို စုဘူးထဲ အၿမဲထည့္ၿပီး အေၾကြေစ့ ထည့္တဲ့အခါမွာ ခ်လြမ္ဆိုတဲ့အသံၾကားလိုက္ရရင္ သိပ္ကုိသေဘာက်ခဲ့တယ္။ ကြၽန္မေလးတန္းေအာင္ေတာ့ေမေမက စုဘူးေဖာက္ ၿပီး ကြၽန္မကိုလက္စြပ္ေလး လုပ္ေပးခဲ့တယ္။
    ကြၽန္မ ငါးတန္းေရာက္ေတာ့ လစဥ္ ငါးက်ပ္ရပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ တစ္က်ပ္တုိးၿပီးေပးေတာ့ ကြၽန္မ ၁ဝ တန္းေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာ တစ္ဆယ္ က်ပ္ရခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မ ဆယ္တန္း ေအာင္ေတာ့ ၉၉ က်ပ္ေပးရတဲ့ ေရႊ ဆြဲႀကဳိး တစ္ကုံးဝယ္လုိ႔ရခဲ့ပါတယ္။
    ေဖေဖက ကြၽန္မတုိ႔ကုိေငြေၾကးတန္ဖုိးသိေစဖို႔ အထူးၫႊန္ၾကား ၿပီးသင္ေပးခဲ့တာပါ။ လစဥ္မုန္႔ဖုိး ကုန္သြားခဲ့ရင္ ထပ္ေတာင္းခြင့္မရွိ ပါဘူး။ ေနာက္လ မုန္႔ဖုိးရမယ့္ အခ်ိန္ အထိ ကြၽန္မတုိ႔ ေစာင့္ခဲ့ၾကရတယ္။
    ကြၽန္မက ကြၽန္မမုန္႔ဖုိးထဲမွ  ဆူးေလဘုရားလမ္းရွိ  အင္းဝစာအုပ္ ဆုိင္ Ava House  မွ ႀကဳိက္တဲ့အဂၤလိပ္ ႐ုပ္ျပစာအုပ္ေတြကို ဝယ္ ဖတ္ပါ တယ္။ ကုိကိုကေတာ့ သူႀကဳိက္တဲ့ ကစားစရာ ဝယ္တတ္ၿပီး ေက်ာင္းမွာ မုန္႔ဝယ္စားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါ တေလ ကြၽန္မတုိ႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္က လမကုန္ခင္မုန္႔ဖုိးကုန္သြားတဲ့အခါလဲ ရွိပါေသးတယ္။  ကြၽန္မတုိ႔ ေနာက္လ မုန္႔ဖုိးႀကဳိေတာာင္းလုိ႔ မရတာ သိထားတာေၾကာင့္ လုိခ်င္တဲ့ေငြကို ကြၽန္မတုိ႔ရဲ႕ ခြန္အားေလးေတြနဲ႔ ေဖေဖလုပ္ခုိင္းတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့ၾက ရပါတယ္။
    အဲဒိီအခါဆုိရင္ ေဖေဖ က ကုိကုိနဲ႔ ကြၽန္မတုိ႔ကုိ ဧည့္ခန္းနဲ႔ ထမင္းစားခန္းကို ၾကမ္းတုိက္ခုိင္းပါ တယ္။ ကြၽန္မတုိ႔ကုိ အဝတ္စ တစ္ေယာက္တစ္စစီေပးၿပီး ကြၽန္မတုိ႔  အလုပ္ၿပီး သြားတဲ့အခါ ေဖေဖ က ၾကမ္းျပင္ေျပာင္၊ မေျပာင္ ၾကည့္ပါ တယ္။ ေဖေဖေက်နပ္မွ မုန္႔ဖုိးအျဖစ္ အေၾကြေစ့ေလးေတြ ရတာပါ။
       ေဖေဖက ၾကမ္းေျပာင္လက္ေနတာႀကဳိက္တာေၾကာင့္ ကုိကုိနဲ႔ကြၽန္မတုိ႔က တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ အဝတ္ေပၚ တစ္ေယာက္ ကတက္ထုိင္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကဆြဲၿပီး ၾကမ္းတုိက္ခဲ့ၾကတယ္။ ၾကမ္းတိုက္ရင္းေဆာ့ကစားရတာေၾကာင့္ ကြၽန္မတုိ ႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္ရေပမယ့္ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြပါ။ အားလုံးၿပီးသြားရင္လဲ မုန္႔ဖုိးရတာေၾကာင့္ ပုိေပ်ာ္ၾက တာေပါ့့။ တစ္ခါတေလေတာ့ ေဖေဖက ကြၽန္မတုိ႔ကုိ ၿခံျမက္ခင္းထဲက ျမက္႐ုိင္းေတြကိုႏုတ္ခုိင္းတာလဲ ရွိပါတယ္။ ကုိကိုက ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး ထုိင္မလုပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ ကြၽန္မပဲ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့တာပါ။ အလုပ္လုပ္မွ ေငြရတာဆိုတဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ သင္ၾကားမႈကို ငယ္ငယ္ကတည္းက လက္ေတြ႕လုပ္ရင္း ကြၽန္မတုိ႔ သင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။
    ကုိျမင့္ဇင္က သူတုိ႔မွာမုန္႔ဖုိးကအၿမဲတမ္း တစ္သမတ္တည္း ၁၅ က်ပ္သာရခဲ့ေၾကာင္း စည္းကမ္းတက်လည္းသုံး တတ္လာရေၾကာင္းေတြကုိ ကြၽန္မသိခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မတုိ႔ဖခင္ေတြက ကြၽန္မတုိ႔ ေတြကို ငယ္စဥ္ကတည္းက ဘဝသင္ခန္းစာေတြ ပုိ႔ခ်သြားခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီ ေက်းဇူးေတြက အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တာျဖစ္ပါတယ္။