က်ဳိးအန္းလိုင္ ကြယ္လြန္ျခင္း (ျဖစ္စဥ္ အစ-အဆံုး -၁၉)
သူနာျပဳဆရာမ ႏွစ္ဦးက က်ဳိး အန္းလုိင္ကုိ ႏွစ္ဖက္တြဲၿပီး ခန္းမ ထဲကုိလာခဲ့ပါတယ္။ ေရွ႕တန္း အလယ္တည့္တည့္မွာ ရပ္လုိက္ၾက ပါတယ္။ က်ဳိးအန္းလုိင္ရဲ႕ အေျခ အေနကုိ သိရွိၿပီးျဖစ္ၾကတဲ့ လူေတြ အားလုံးရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈေတြကေတာ့ ဗေလာင္ဆန္ေနၾက ပါတယ္။ ဝမ္းသာျခင္းလား။ ဝမ္းနည္းျခင္းလား မရွင္းပါ။
ဓာတ္ပုံဆရာက ကင္မရာကို ေသေသခ်ာခ်ာခ်ိန္၊ အကြာအေဝးေနရာ ေသခ်ာယူ၊ မီးအလင္းအေမွာင္ေသခ်ာညႇိၿပီး ခလုတ္ကုိ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ခ်က္ေလာက္ ႏွိပ္လုိက္ပါတယ္။ က်ဳိးအန္းလုိင္က ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔အားလုံးကို ေသခ်ာစုိက္ၾကည့္ၿပီး ရယ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာပါ တယ္။
''ဓာတ္ပုံ႐ုိက္တာေတာ့ ႐ုိက္ေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ေနာက္ေတာ့ ငါ့မ်က္ႏွာေနရာ ၾကက္ေျခခတ္ေတာ့ မခတ္ၾကနဲ႔ေပါ့ကြာေနာ္'' တဲ့။ အဲဒီ စကားေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး ၿပဳံးရယ္ေနၾကတဲ့မ်က္ႏွာေတြ မၿပဳံးမရယ္ႏုိင္ၾကေတာ့ပါ။ စိတ္ထဲမွာ လည္း အတုိင္း မသိ ေလးလံသြားခဲ့ ၾကပါေတာ့တယ္။ က်ဳိးအန္းလုိင္ဟာ ပါတီအေပၚနဲ႔တုိင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္အေပၚ၊ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးရဲ႕ တစ္ေယာက္ခ်င္းအေပၚမွာ ႏုိင္ငံေရးလႈိင္းတံပုိးအတြင္း သူ႔ရဲ႕သေဘာထားက စုိးရိမ္ပူပန္ျခင္းမရွိခဲ့တာမ်ဳိးလုံးဝ မရွိခဲ့ပါဘူး။ စုိးရိမ္ ပူပန္ ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးကာလအတြင္းမွာ ထူးျခားတဲ့လုပ္ေဆာင္မႈတစ္မ်ဳိး ထြန္းကားခဲ့လုိ႔ ပါ။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးထဲက ဘယ္သူဘယ္ဝါကုိ အျပဳတ္ျဖဳတ္ခ်လုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ မိမိတုိ႔ လက္ထဲမွာက်န္ရွိေနတဲ့ စာအုပ္စာတမ္း ဓာတ္ပုံေတြထဲမွာ အျဖဳတ္ခ်ခံထားရတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ နာမည္နဲ႔ ဓာတ္ပုံေတြ ကို ၾကက္ေျခခတ္ပစ္လုိက္ရပါတယ္။ မိမိနဲ႔ အဲဒီအျဖဳတ္ခ်ခံ ပုဂၢဳိလ္ ဘာမွမပတ္သက္၊ သူနဲ႔ယတိျပတ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ မ်ဥ္းတားထားၿပီးျဖစ္တယ္ လုိ႔ေဖာ္ျပတဲ့သေဘာ။ တစ္နည္းေျပာရ ရင္ ႏုိင္ငံေရးအရ ဒီပုဂၢဳိလ္ကို ရန္သူအျဖစ္ သတ္မွတ္တဲ့သေဘာနဲ႔ မိမိကုိယ္ကုိယ္ အကာအကြယ္ယူ လုိက္တဲ့သေဘာပါပဲ။
ဇူလုိင္လ ၁ ရက္ေန႔ စုေပါင္း ဓာတ္ပုံ႐ုိက္တာဟာ က်ဳိးအန္းလုိင္ အဖုိ႔ သူ႔ဘဝ သက္တမ္းမွာ ေနာက္ဆုံး အႀကိမ္ စုေပါင္းဓာတ္ပုံ ႐ုိက္ျခင္းပဲျဖစ္တယ္။
ေမလကေန စက္တင္ဘာလ အထိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က က်ဳိးအန္း လုိင္ကုိ ေဖးကူတြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ ေလ့က်င့္ခန္းေလး လုပ္ေပးႏုိင္ပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကဆုိရင္ သူနဲ႔ကြၽန္ေတာ္တုိ႔စကားေျပာဆုိေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေမလ ေန႔ တစ္ေန႔မွာ ေမာ္စီတုန္းက ေခၚဆုိတဲ့သူ႔အတြက္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ဗဟုိႏုိင္ငံေရးဗ်ဴ႐ုိ အစည္းအေဝး တက္ခဲ့တဲ့ေန႔ ပဲေပါ့။ ေနာက္ တစ္ေန႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ သူ႔နံေဘး ကေန ေဖးမေပးေနတဲ့ ဆရာဝန္ကုိ ေကာက္ကာငင္ကာ ေမးခြန္းထုတ္ လုိက္တယ္။
''မင္းတုိ႔ မွန္မွန္ေျပာၾကစမ္း ကြာ။ ငါ့အေနနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ အထိ ေတာင့္ခံႏုိင္ေသးသလဲ''
အားလုံး ငုိင္က်သြားၾကပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မေျပာႏုိင္။ အေျဖမရွိျခင္းသည္ အေကာင္းဆုံး။
က်ဳိးအန္းလုိင္က အၾကည့္ကို တျခားဘက္လွည့္လုိက္တယ္။ ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၿပီးစုိက္ၾကည့္ေနတယ္။ မရဏႏုိင္ငံက ေသမင္းကို စုိက္ၾကည့္ေနတာနဲ႔တူေနမလား။ ေကာင္းကင္ဘုံမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့တဲ့ ကားလ္မတ္ခ္ကို ရွာေနသလုိ ပံုမ်ဳိး။ ႐ုတ္တရက္သူက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ နဲ႔ရယ္ၿပီးေျပာလုိက္တယ္။
''လူ႔ဘဝဆုိတာ ဒီလုိ ေန႔တစ္ ေန႔ရွိစၿမဲပဲေလ။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဆုိတာ ႐ုပ္က်က်ၾကည့္ရမွာပဲေလ''
''ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္လုိ လုပ္ၿပီး ေျပာရမွာလဲခင္ဗ်ာ''
ဆရာဝန္႔ မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ေတြ လက္ခနဲျဖစ္သြားၿပီး
''ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ရယ္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဘယ္လုိမ်ား ေျပာခုိင္းပါလိမ့္ ဗ်ာ''
က်ဳိးအန္းလုိင္ တည္ၿငိမ္ၿမဲ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ၿပဳံးေနခဲ့ပါတယ္။ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ၿပီး တစ္ခြန္း ခ်င္းျဖည္းျဖည္း ခ်င္း ေျပာလုိက္ပါတယ္။
''ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ။မေျပာပါနဲ႔ေတာ့''
က်ဳိးအန္းလိုင္ ခုတင္ေပၚက မထႏိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ယဲ့က်န္႔ယင္းက ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းလာၿမဲလာေလ့ရွိတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ တိုင္းျပည္ေရးရာကိစၥႀကီးႀကီးႀကဳံတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ လာၿပီးအစီရင္ခံညႊန္ၾကားခ်က္ၾကား နာေလ့ရွိပါတယ္။ သူကေန႔ေန႔ညည တာဝန္ခံ ဆရာဝန္ႀကီး ေဒါက္တာဝူကို ဆက္သြယ္ၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ညႊန္ၾကားပါတယ္။ ''နည္းလမ္းေတြေတာ့ မရအရရွာေပးထားပါ။ တစ္ရက္ပဲ အသက္ပိုရွည္ရွည္ေနရေနရ၊ တစ္နာရီတစ္မိနစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုရွည္ရရွည္ရဗ်ာ။ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့နည္းလမ္းနဲ႔ရွိ အစြမ္းကုန္ ႀကဳိးစားေပးၾကပါဗ်ာ''
က်ဳိအန္းလိုင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း မိမိအသက္တစ္ရက္ပိုရွည္ရွည္ေနရတဲ့ ေလးနက္မႈကို သေဘာေပါက္ထားၿပီးပါၿပီ။ (ေလးဦးဂိုဏ္းရဲ႕ အႏၲရာယ္ႀကီးမားေနတာကို သိၿပီးေန ခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္) ကြၽန္ေတာ္ယေန႔ တိုင္မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ က်ဳိး အန္းလိုင္သူ႔ေရာဂါနဲ႔တိုက္ပြဲဝင္ေနတုန္း သူ႔ခမ်ာအစားအစာကို မနည္းမ်ဳိခ်ေန ရတဲ့ျမင္ကြင္းကိုပါပဲ။ သူဟာ တိုင္း ျပည္နဲ႔ ျပည္သူေတြ ရဲ႕ အိမ္ဦးနတ္ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူေတြအတြက္ စိတ္ပူပင္ေသာက ျဖစ္ခဲ့တာက်င့္သားပါေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူက သူ႔ကိုယ္ သူေျပာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာလည္း တျခားလူေတြကို ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုတဲ့ ေလသံမ်ဳိးနဲ႔ပဲ ေျပာတတ္ေနပါတယ္။
''လာကြာ...တို႔တစ္ေတြ ၃-၄လုပ္ေလာက္ ပိုစားလိုက္ၾကမယ္။ စားရင္းေရတြက္ၾကတာေပါ့ကြာ...''
သူက အားယူၿပီး ထမင္းတစ္ လုတ္မ်ဳိခ်လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ႏႈတ္ကလိုက္ၿပီး တစ္လို႔ရြတ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္လုတ္ အားယူမ်ဳိခ်ျပန္တယ္။ ႏႈတ္က ႏွစ္လို႔လိုက္ဆိုပါတယ္။
အဲဒီလိုေရတြက္ရင္း ထမင္းစားလာခဲ့တာ ဒီဇင္ဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔ ေရာက္လာေတာ့ ႏွစ္လို႔ ေရတြက္ၿပီး တဲ့ေနာက္ ေနာက္ ထပ္မ်ဳိမခ်ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီကစၿပီး သူအစားမဝင္ေတာ့ ပါဘူး။
၁၃ ဂဏန္းက အေနာက္တိုင္း အယူအဆအရ နိမိတ္ဆိုးဂဏန္းျဖစ္တယ္။ ၁၃ ဂဏန္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ဳိးအန္းလိုင္က အေမရိကန္မိတ္ေဆြေတြကို ထူးဆန္းတဲ့အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆို ခ်က္ရွင္းျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သမတနစ္ကဆင္တ႐ုတ္ျပည္ ကို အလည္အပတ္လာခဲ့တုန္းက ရွန္ဟဲကိုေရာက္တဲ့အခါ ၾကင္က်န္းေဟာ္တယ္မွာေနရာခ်ထားေပးခဲ့တဲ့အျဖစ္ပါ။ နစ္ကဆင္ ဇနီးေမာင္ႏွံကို ေဟာ္တယ္ရဲ႕ ၁၅ ထပ္မွာ ေနရာခ် ထားေပးခဲ့ၿပီး ကစ္ဆင္းဂ်ားက ၁၄ ထပ္မွာ၊ ေရာဂ်ား(စ္)-ြ Rogers ႏိုင္ငံ ျခားေရး ဝန္ႀကီးနဲ႔ သူ႔အဖြဲ႕သားေတြကို ၁၃ ထပ္မွာ ေနရာခ်ထားေပးခဲ့တယ္။
က်ဳိးအန္းလိုင္က ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးေရာဂ်ား(စ္)နဲ႔ သြားေရာက္ ေတြ႕ဆံုတဲ့အခါမွာ ဓာတ္ေလွကားက ၁၃ ဂဏန္းမွာ အနီျပလာ တဲ့အခါက်မွ သူက အေနာက္တိုင္းသားေတြ ၁၃ ဂဏန္းကို ေရွာင္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ေျပးသတိရမိေတာ့တယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ။ က်ဳိးအန္းလိုင္ ေရာဂ်ား(စ္)တို႔အခန္းထဲလည္းဝင္ေရာ အေမရိကန္အရာရွိေတြက ၁၃ ဂဏန္းနဲ႔ ပတ္သက္ ၿပီး ေဒါေဖာင္းေနၾကတာနဲ႔ပက္ပင္းတိုးေနပါေတာ့တယ္။ က်ဳိးအန္းလိုင္နဲ႔စကားေျပာဆိုရယ္ေမာ ၾကတာေတာင္ ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ မရွိၾကဘဲ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ လုပ္ေနၾကတာကို ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္သိေနရတယ္။
က်ဳိးအန္းလိုင္က အေမရိကန္ပင္ေပါင္အဖြဲ႕လာၿပီး ခ်စ္ၾကည္ေရး ယွဥ္ၿပဳိင္ပြဲကစားသြားၾကတဲ့အေၾကာင္း ေတြ အားရပါး ရေျပာေနရာက ႐ုတ္ တရက္ စကားဦးေျပာင္းၿပီး-
''တကယ့္ကို ေတာင္းပန္စရာကိစၥတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတိလစ္ဟင္းသြားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ အေနာက္ ႏိုင္ငံေတြက ၁၃ ဂဏန္း ကို ေရွာင္တတ္တဲ့ဓေလ့ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မစဥ္းစားခဲ့မိဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ အခု ခင္ဗ်ားတို႔ အေရွ႕တိုင္းကိုေရာက္လာခဲ့ၿပီပဲဗ်ာ။ တ႐ုတ္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ရွိတယ္ဗ်။ လူတစ္ေယာက္က သရဲသိပ္ေၾကာက္တယ္။ ေတြးမိေလေလ ေၾကာက္ေလေလပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူသရဲမေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ေနရာတိုင္းမွာ သူသရဲကိုလိုက္ရွာတယ္။ သရဲလည္း လံုးဝ ေပၚမလာဘူး။ ေပ်ာက္ သြားတယ္။ အေနာက္တိုင္းရဲ႕ ၁၃ ဂဏန္းကလည္း တ႐ုတ္သရဲသလိုပါပဲဗ်ာ''
ဒီေတာ့မွ အေမရိကန္ မိတ္ေဆြ ေတြလည္း အားရပါးရ ရယ္ႏိုင္ၾကေတာ့တယ္။ စိတ္ထဲက ၁၃ ေၾကာင့္ ခံစားခဲ့တဲ့စိတ္ေတြလည္း လြင့္စဥ္ေျပ ေပ်ာက္သြားၾကတယ္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
ေမာင္ေမာင္လိႈင္(အပ္စုိက္ကု) 
