သူ႔အစ္မႀကီးရဲ႕ အဆက္အသြယ္နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္အကုိင္ ရွာေပး တဲ့ ေအဂ်င္စီက သူ႔ကုိ မေလးရွား မွာ အလုပ္ရွာေပးခဲ့တယ္။ အလုပ္ အင္တာဗ်ဴးကို အစ္မႀကီးနဲ႔အတူ ရန္ ကုန္မွာ အစစ္ခံရတယ္။ သူေ႒းကုိယ္ တုိင္လာေရြးၿပီး သူအေရြးခံရေၾကာင္း  ကြၽန္မကုိ ေျပာျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လုိ အပ္တဲ့ ပုံစံေတြကုိ ျဖည့္ၿပီး အိမ္ျပန္ ၿပီးေခၚစာကုိ ေစာင့္ခဲ့ရသတဲ့။ ေျပာ ထားတဲ့ သုံးလမွာ ေခၚစာ မရတာ နဲ႔ ရန္ကုန္ကုိ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ထပ္လုိက္လာရတယ္တဲ့။
    ရန္ကုန္ကုိ လာရတယ္ ေျပာ တာေၾကာင့္ ကြၽန္မက -
    ''သမီးက ရန္ကုန္က မဟုတ္ ဘူးလား။ ဘယ္ကေန ရန္ကုန္အထိ လာရတာလဲ''လုိ႔ ေမးရျပန္တာေပါ့။
    မိန္းကေလးက ပဲခူးကပါ။ ကြၽန္မက ကြၽန္မသိတဲ့ ပဲခူးလိပ္ျပာ ကန္နားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ မယ္ သီလွရွင္ေက်ာင္းေတြကုိ ေမးလုိက္ ေတာ့ သူမသိပါဘူး။ သူက ပဲခူးၿမဳိ႕ ေပၚက မဟုတ္ဘဲ ပဲခူးနယ္ကလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ပဲခူးၿမဳိ႕ေပၚေတာင္ သိပ္ မေရာက္ဖူးေၾကာင္း ကြၽန္မသိရပါ တယ္။
    ပဲခူးၿမဳိ႕ေပၚကိုေတာင္ အေရာက္ နည္းသူမုိ႔ အစ္မႀကီးကပဲ အေဖာ္ လုပ္ၿပီး လုိက္ပုိ႔ေနရတဲ့အေၾကာင္း ကြၽန္မသေဘာေပါက္သြားပါတယ္။
    ဒါဆုိ သူမေလးရွားေရာက္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။
    အဂၤလိပ္စကားလဲ လုံးဝမတတ္ ဘူး။
    မေလးရွားစကားကုိလည္း ထမင္းစားေရေသာက္ လုိလုိမယ္မယ္ သင္ထားတာ မဟုတ္ျပန္ဘူး။
    ဒါေတြကုိ ေတြးရင္းေတြးရင္း  ကြၽန္မ သူ႔အစား စိတ္ပူမိသြားပါ တယ္။
    ရန္ကုန္က ေအဂ်င္စီ႐ုံးကိုသြား ၿပီး စုံစမ္းေတာ့လည္း ေခၚစာမေရာက္ ေသးေၾကာင္း၊ ေခၚစာရမွ ဗီဇာရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗီဇာမပါရင္ မေလး ရွားကုိ ဝင္မရေၾကာင္းေျပာၿပီး ပဲခူးမွာ ျပန္ေစာင့္ဖုိ႔ ေျပာျပန္သတဲ့။ (အခု ေခၚစာနဲ႔ ဗီဇာေလွ်ာက္မရေၾကာင္း ကုိ ကြၽန္မသိရပါတယ္)
    ဒီမိန္းကေလးက သုံးလေက်ာ္ ရင္ သြားရမွာမဟုတ္ေၾကာင္း သိထား တာေၾကာင့္ သူေ႒းကုိ တျခားလူ အကူအညီနဲ႔တုိက္႐ုိက္ဖုန္းဆက္လုိက္ သတဲ့။ သူေ႒းက ခ်က္ခ်င္းေခၚစာ ပုိ႔ၿပီး ေလယာဥ္လက္မွတ္ပါ တစ္ပါ တည္းပုိ႔လုိက္တယ္။ ေကအယ္လ္  ကြာလာလမ္ပူ - Kl Kuala Lumpur  ေလဆိပ္မွာလည္း ကုိယ္တုိင္လာႀကဳိမွာ  ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာၿပီး အျမန္ဆုံးလုိက္ လာႏုိင္ဖုိ႔ အစီအစဥ္လုပ္ေပးခဲ့တယ္တဲ့။
    ''ဒါေၾကာင့္ သမီးအခု မေလး ရွားကုိ သြားရမွာေလအန္တီရဲ႕။ ေအ ဂ်င္စီကလူေတြက ေငြယူၿပီး ဆုံး ေအာင္လုပ္မေပးဘူး။ ဘယ္ရမလဲ။ သူေ႒းကုိယ္တုိင္က ကြၽန္မကုိ ႀကဳိက္ ၿပီးေခၚတာပဲ။ သမီးက သြားရေအာင္  လုပ္တာေပါ့။ အခုသမီးသြားလုိ႔ရ ၿပီ''လုိ႔ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြနဲ႔ ကြၽန္မကုိ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။
    ကြၽန္မကေတာ့သူ႔လုိ မဟုတ္ ပါဘူး။ စိတ္ထဲမွာ စႏုိးစေနာင့္ျဖစ္ ေနတာပါ။ သူ႔အလုပ္ရွင္သူေ႒းက ေကအယ္လ္ ကြာလာလမ္ပူ ေလဆိပ္ မွာ လာႀကဳိၿပီးေနာက္ေန႔မွာ နယ္ ျခားရွိ ကုိတာဘာ႐ူဖက္ကုိ ေခၚသြား မွာပါ။ မေလးရွားေလဆိပ္ကုိလည္း ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ Transit (ေလယာဥ္ကြင္းအထဲမွာ ေခတၱနား ေနျခင္း)ၿပီးမွ ဆက္သြားရမွာျဖစ္ပါ တယ္။
    အဂၤလိပ္စာ မတတ္တာေၾကာင့္ ကြၽန္မက စိတ္ပူမိေပမယ့္ သူက လုံးဝ မပူပါဘူး။ တျခားမေလးရွား သြားၾကမယ့္ သူေတြေနာက္ကုိ လုိက္ စီးရင္ရတာေပါ့ တဲ့ေလ။ ဒီလုိ ျဖတ္ ထုိးÓဏ္ရွိေပမယ့္ တကယ္ အေရး ႀကဳံလာခဲ့ရင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တည္းသြားရမွာေၾကာင့္ အခက္အခဲ ရွိႏုိင္ပါတယ္။
    ကဲ-ထားလုိက္ပါေတာ့။ ဘန္ ေကာက္ေလဆိပ္မွာ တစ္ေထာက္ နားၿပီး ေကအယ္လ္ ကြာလာလမ္ပူ ၿမဳိ႕ေတာ္ ေလဆိပ္ကိုေရာက္ၾကမွာ ေပါ့။ ၿပီးရင္ က်န္အဖြဲ႕ေတြက အသီး သီး ေလဆိပ္ကထြက္ၿပီး သူတုိ႔ သြား ရမယ့္ စက္႐ုံမ်ားကုိ ကုိယ္စားလွယ္ မ်ားက ေလဆိပ္မွာ လာႀကဳိၾကမွာလုိ႔ သိရပါတယ္။
    ဒီမိန္းကေလးက်ေတာ့ ေလ ယာဥ္ကြင္းမွာ မနက္မုိးလင္းသည္ အထိ ေစာင့္ရမွာပါ။ မုိးလင္းၿပီးမွ သူတုိ႔ အလုပ္ရွင္က ကုိယ္တုိင္လာ ႀကဳိမွာတဲ့ေလ။
    ''ေလဆိပ္မွာ ေစာင့္တာ ကိစၥ မရွိပါဘူးအန္တီ။ အေအးစက္ေတြ လည္း ဖြင့္ထားေတာ့ ေအးေအးလူလူ အိပ္ေစာင့္လုိ႔ရတာေပါ့''လုိ႔ ေျပာ လာေတာ့ ကြၽန္မဒီကေလးမ တကယ္ အေတြ႕ အႀကဳံမရွိတာပါလား။ ဘာမွ လည္း ေလ့လာထားပုံမရွိတာကုိ သိလုိက္ပါတယ္။
    ႏုိင္ငံရပ္ျခားသြား အလုပ္လုပ္ တာ နည္းနည္းပါးပါးေလးမွ ေလ့ လာထားျခင္းမရွိပါလား။
    ေပါ့ေပါ့ဆဆ လြယ္လြယ္ ေလးလုိ႔ ထင္ေနတာလား။
    ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပဲ အထင္ႀကီး သြားၿပီလား။
    ကြၽန္မအေတြးေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ဝင္လာပါေတာ့တယ္။
    ေလယာဥ္ကြင္းမွာ ေစာင့္တယ္ ဆိုတာ သူထင္ထားသလုိ ဟုိတယ္ ခန္းမွာလုိ အိပ္ေစာင့္ရတာမ်ဳိး လုံးဝ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလယာဥ္ထြက္ဖုိ႔ ေစာင့္တဲ့ လူကေတာ့ နည္းနည္း အဆင္ေျပၾကပါတယ္။ ေလယာဥ္ မထြက္မခ်င္း ထုိင္ေစာင့္ဖုိ႔၊ စားဖုိ႔ ေသာက္ဖုိ႔ အျပင္ အိမ္သာကအစ ရွိ တာပါ။
    ေလယာဥ္ဆုိက္ၿပီး ဆင္းလာတဲ့ ခရီးသည္ေတြက်ေတာ့ လူဝင္မႈ ႀကီး ၾကပ္ေရးကုိျပ၊ ပစၥည္းေရြးၿပီးတာနဲ႔  အျပင္ကုိ ထြက္ၾကရတာပါ။ အျပင္ ေရာက္ရင္ ႀကဳိသူ ရွိရင္ရွိ၊ မရွိရင္  ကုိယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကုိယ္ လုိရာခရီးကုိ ကားငွားၿပီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလယာဥ္ကြင္း က တကၠစီစီးၿပီး ၿမဳိ႕ထဲသြားၿပီးမွ တစ္ဆင့္ လုိရာခရီးကုိ သြားၾကတာ လည္း ရွိၾကျပန္ပါတယ္။ ဒီမိန္းက ေလးလုိ ရွစ္နာရီေလာက္ ထုိင္ေစာင့္ ရမယ့္ေနရာက ရွာယူရမွာပါ။ လြယ္ တဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။
    ထုိင္ေစာင့္ေနစရာ ရွာေတြ႕တယ္ ပဲထားဦး။ သူထင္ၿပီးေျပာခဲ့သလုိ အိပ္ ေစာင့္လုိ႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ကုိယ္နဲ႔ ပါသြားတဲ့ ေသတၱာ၊ အိတ္၊ ပစၥည္း ေတြကုိ ဘယ္သူက ၾကည့္ထားမွာ တဲ့လဲ။ ဒါေတြက အေသးအမႊားလုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ အေရးႀကီးမွန္း ဒီက ေလးမ သိပုံမရပါဘူး။
    မိန္းကေလးက တကယ္လုိ႔မ်ား ေစာင့္ေနရတာ အဆင္ေျပသြားတယ္ ပဲထားဦး။ သူက အဂၤလိပ္စကား လုံးဝ မေျပာတတ္၊ မဖတ္တတ္တဲ့ သူပါ။ သူ႔ကုိ လာႀကဳိမယ့္ သူေ႒းနဲ႔  နယ္စပ္ရွိ ကုိတာဘာ႐ႈကုိသြားရမယ္ လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေနရာအေၾကာင္း သူေလ့လာထားရဲ႕လား။ သိရဲ႕လား။
    သူေျပာတဲ့ ဒီကုိတာဘာ႐ူဆုိ တာက မေလးရွား၊ ထုိင္းနယ္စပ္ မွာရွိၿပီး ဟုိတယ္မယ္မ်ား၊ ဘားမယ္ မ်ား၊ ျပည့္တန္ဆာမ်ား၊ စားပြဲထုိး လုပ္ငန္းျပ လိင္မႈဆုိင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ား အမ်ားအျပားရွိတဲ့ၿမဳိ႕လုိ႔ ကြၽန္မ သိ ထားပါတယ္။
    ကေလးမေလး ႐ုပ္ရည္က ခ်စ္ စရာေလးျဖစ္ၿပီး ကုိယ္လုံးကုိယ္ ေပါက္ကလည္း ေျပျပစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီမိန္းကေလး လိမ္ လည္ ျဖားေယာင္းျခင္းခံရတာမ်ား လားလုိ႔ ကြၽန္မထင္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔မိသားစု အားလုံးက ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အခက္အခဲရွိသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖခင္ကလည္း လယ္ေျမအသင့္အတင့္ ပုိင္ဆုိင္ၿပီး သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးလူလူ စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္တဲ့ သူေတြပါ။  မိသားစုအတြက္ ဒီ မိန္းကေလးက ႐ုန္းကန္ရွာေဖြ ေကြၽး စရာ မလုိသူပါ။
    ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္တာကုိ အားက်ၿပီး ႏုိင္ငံျခားေရာက္ဖူးခ်င္တဲ့စိတ္၊ လစာ ေကာင္းေကာင္းရရင္ မိန္းကေလးပီပီ  ဝတ္မယ္စားမယ္စိတ္ကူူးမိမွာပါပဲ။ ဒီလုိအခ်ိန္မွာ ေအးဂ်င့္နဲ႔ေတြ႕ၿပီး မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ရဖုိ႔ ျဖစ္ လာခဲ့တယ္။ သူေ႒းကုိယ္တုိင္ ရန္ကုန္လာၿပီး လူေတြ႕စစ္ေတာ့ မိန္း ကေလးကုိေတြ႕ၿပီး ေရြးသြားခဲ့တယ္။
    အင္တာဗ်ဴးမွာ သူေ႒းက သူ႔ ကုိေရြးလုိက္ေတာ့ သူ႔ကုိယ္သူ အထင္ ႀကီးသြားမွာပါ။ ဘယ္အထင္မႀကီးဘဲ ခံႏုိင္မွာလဲ။ ဘြဲ႕ရေတြေတာင္ ရင္း ဂစ္ ၈ဝဝ၊ ၁ဝဝဝ နဲ႔ ႐ုိး႐ုိးစက္႐ုံ ဝန္ ထမ္းေတြ ရေနခ်ိန္မွာ သုံးတန္း ေအာင္ ေလးတန္းတက္မယ့္သူက စက္႐ုံမွဴးရင္းဂစ္ ၂၅ဝဝ ရမွာဆုိ ေတာ့ သိပ္ကုိ ဝမ္းသာသြားမွာပါပဲ။
    ဒါကုိ သူ႔စိတ္ထဲ သံသယ လုံး ဝ မဝင္ရွာဘူး။ တယ္ေတာ္တဲ့ငါလုိ႔  ျဖစ္သြားပုံရတယ္။ မိန္းကေလးက ကြၽန္မကုိ -
    ''အန္တီ၊ ကြၽန္မ ဒီအလုပ္ကုိ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္''
    ''သူေ႒းက ကုိယ္ေတြ႕ေမးၿပီး ကြၽန္မ အရည္အခ်င္းကုိ သိလုိ႔ ခ်က္ ခ်င္း စက္႐ုံမွဴးတာဝန္ေပးတာေပါ့''
    ''ကြၽန္မက ဘာအလုပ္မဆုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လုိ႔ သူေ႒းကုိ ေျပာလုိက္ေသးတယ္ အန္တီရဲ႕''လုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
    တကယ္ေတာ့မိန္းကေလးေရာ အေဖာ္လုိက္ေပးတဲ့ အစ္မႀကီးတုိ႔က နည္းနည္းေတာ့ စုံစမ္းၾကည့္ဖုိ႔ လုိ သြားပါတယ္။ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ားရွိ မလား။ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ အခြင့္ အေရးေပးတာလဲ စဥ္းစားသင့္ပါ တယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က မစဥ္း စားေပမယ့္ သူတုိ႔ သြားဆက္သြယ္ တဲ့ ေအးဂ်င့္စီက သံသယရွိပုံေပၚ ပါတယ္။
    ဒါေၾကာင့္လည္း အင္တာဗ်ဴး လုပ္ၿပီး သုံးလအတြင္း ပုိ႔ဖုိ႔ရွိေပမယ့္ အခ်ိန္ဆြဲထားဟန္တူပါတယ္။ မိန္း ကေလးက သုံးလျပည့္ခါနီးေတာ့ ေအဂ်င္စီကုိ ေက်ာ္ၿပီးတုိက္႐ုိက္ သူေ႒းနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး မေလးရွား သြားဖုိ႔ အလ်င္စလုိလုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံး အားလုံးၿပီးစီးသြားၿပီ။ ေကအယ္ကြာ လာလမ္ပူသြားဖုိ႔ ကြၽန္မနဲ႔အတူ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ Departure Lounge  မွာ ေရာက္ေနခ့ဲပါၿပီ။
    သူကေတာ့ ဘဝသစ္ စရမွာကုိ တက္တက္ၾကြၾကြ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ေလး ျဖစ္ေနတာပါ။ ကြၽန္မေခါင္းထဲ ေတာ့ အေတြးအမ်ဳိးမ်ဳိးဝင္လာခဲ့ပါ တယ္။
    မလႊဲမေရွာင္သာလုိ႔ မ်က္စိ စုံ မိွတ္ၿပီး ဘဝကုိ အနစ္မြန္းခံသြားရတဲ့ မိန္းကေလးေတြ၊ ဘဝရဲ႕ ထြက္ေပါက္ ရွာရင္းေရတိမ္နစ္သြားၾကသူေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိၾကေပမယ့္ အခုလုိ ဗဟု သုတေခါင္းပါးၿပီး စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္မႈ မရွိဘဲ သံသယကင္းစြာနဲ႔ အယုံ လြယ္တာ စိတ္ကူးယဥ္သူမိန္းက ေလးေတြ အတြက္ေတာ့ ကြၽန္မ ရင္ ေလးမိသြားတာ အမွန္ပါပဲ။
    ေရွာင္လႊဲလုိ႔ ရႏုိင္လ်က္သားနဲ႔  ျဖစ္သြားၾကတယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူ႔ကုိ မ်ား အျပစ္တင္ရပါမွာပါလိမ့္။