၁၉၇၆ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၅ ရက္ကေန ၇ ရက္ေန႔ က်ဳိးအန္းလိုင္ မွာ အသက္ေငြ႕ေငြ႕သာ က်န္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ အဲဒီရက္ေတြမွာ သူေမ့ ေျမာေနတာက မ်ားပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ရံ မ်က္လံုးပြင့္လာေပမယ့္ ဘာကို မွ အာ႐ံုထားျခင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘာမွ တုံ႔ျပန္မႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူ႔မွာ အေတြးေတြရပ္တန္႔သြားၿပီနဲ႔တူပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း သူ႔ကို အေရးႀကီး သတင္းေတြဖတ္ျပတာ၊ စာရြက္စာ တမ္းေတြ ဖတ္ျပတဲ့အလုပ္ကို ရပ္တန္႔လိုက္ရပါၿပီ။
    ဇန္နဝါရီလ ၇ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တာဝန္ယူရတဲ့ ၂၄ နာရီ အတြင္းမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ပကတိ တိတ္ ဆိတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ လုပ္ေနက် ဆရာဝန္က လူနာကို အသက္ဆက္ ေနႏိုင္ေအာင္ အာဟာရသြင္းေပးတဲ့ ကုသမ်ဳိးပဲလုပ္ေပးရတယ္။ တျခား ဘာကိစၥ ႀကီးႀကီးမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေဒါက္တာခ်န္က အထူးစီမံထားတဲ့ အာဟာရရည္ကို က်ဳိးအန္းလိုင္ရဲ႕ အစာအိမ္တြင္း ထိုးသြင္းေပး တဲ့အခ်ိန္ မွာ ကြၽန္ေတာ္ေဘးနားကေန တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ ၾကည့္ေနခဲ့ပါ တယ္။ မ်က္ရည္ေတြကေတာ့ စီးက် ေနဆဲပါ။ လူနာခန္းထဲမွာ လံုးဝကို ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ လြန္းေနပါတယ္။
    ည ၁၁ နာရီမွာေတာ့ က်ဳိးအန္း လိုင္က ႐ုတ္တရက္ မ်က္လံုးပြင့္လာ ပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်က္လံုးပြင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိး အလြန္နည္းပါး လာပါၿပီ။ မ်က္လံုးတစ္ႀကိမ္ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ပြင့္တဲ့အခ်ိန္တို႔ရဲ႕ ကြာဟခ်ိန္ကလည္း တစ္ႀကိမ္နဲ႔တစ္ ႀကိမ္ ၾကားအခ်ိန္ေတြကလည္း ကြာ လွမ္းလာခဲ့ပါတယ္။
    အားယူဖြင့္လိုက္တဲ့ မ်က္လံုး မ်ားက စူးစိုက္မႈအား ေလ်ာ့ရဲလွပါ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူ႔အနားတိုး ကပ္သြားၾကပါတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးက လက္ခနဲတစ္ခ်က္ အေရာင္ေတာက္ပသြားတာ ျမင္လိုက္ ရပါတယ္။ အဲဒါဟာ က်ဳိးအန္းလိုင္ ေနာက္ ဆံုးအႀကိမ္ မ်က္လံုးေတာက္ပ ျခင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ္တို႔အထဲက ေဒါက္တာ ဝူက်ဲ႕ဖိန္ကို မွတ္မိသြားပါတယ္။
    ''ဒီမွာ ဘာအလုပ္မွမရွိပါဘူး'' က်ဳိးအန္းလိုင္ရဲ႕ အသံက အားနည္းလွ ပါတယ္။ အသံမွ်င္းမွ်င္းေလးနဲ႔ ေျပာ ျပန္တယ္။
    ''ငါဒီမွာ...တစ္ေယာက္ထဲ။ မင္း...မင္းတို႔က ေဆး႐ံုတစ္ခုလံုး ၾကည့္ရတာ...တျခားလူနာရဲေဘာ္ေတြ ကို သြား... သြားေစာင့္ေရွာက္ပါ။ သူတို႔...မင္းတို႔ကို လိုအပ္တယ္'' ေျပာၿပီး သတိေမ့ေျမာသြားျပန္တယ္။ အဲဒါဟာ သူတစ္သက္တာမွာ ေနာက္ ဆံုးအႀကိမ္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါပဲ။
    ဇန္နဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔ မနက္ ၈ နာရီမွာ ေကာင္းက်င့္ဖိန္က အခ်ိန္မွန္ ဂ်ဴတီဝင္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ လည္း ခါတိုင္းေန႔ ရက္ေတြလိုပဲ တာဝန္လႊဲအပ္ခဲ့ၿပီး ျပန္ဖို႔ျပင္ဆင္ လိုက္ပါတယ္။ တံခါးဝေရာက္ေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္တစ္သက္လံုး အမႈႀကီး အမႈငယ္ ထမ္းရြက္ေပးခဲ့တဲ့ က်ဳိးအန္းလိုင္ကို တစ္ခ်က္လည္ျပန္ ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ ေၾသာ္...သူ႔ တစ္သက္မွာ အိပ္စက္အနား ယူျခင္း အလြန္႔အလြန္နည္းပါးခဲ့ပါကလား။ အထူးသျဖင့္ အခု ဒီဆယ္ႏွစ္ပိုင္းမွာ တစ္ျပည္လံုး ပြက္ေလာညံေအာင္ ဆူပူ ခဲ့ေတာ့ သူ႔ခမ်ာ တစ္ညကို ပ်မ္းမွ် ၃ နာရီၾကာေအာင္ေတာင္ မအိပ္ခဲ့ရရွာ ဘူး။ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အေသြးေရာ အသားေရာ ေပးဆပ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ေမာရမွန္း ပန္းရမွန္းမသိဆိုတာ ဘာလဲ။ ဦးေဆြးဆံျမည့္ တာဝန္ ေက်ပြန္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ။ ေသတဲ့ တိုင္ေအာင္ ဇြဲမေလွ်ာ့တမ္း အစြမ္း ကုန္လုပ္ေဆာင္ ခဲ့တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကို သိရွိနားလည္ ခ်င္ရင္ က်ဳိးအန္းလိုင္အနားမွာ ခဏ ေနဖူးလိုက္ရင္ နားလည္သေဘာ ေပါက္ၾကမွာပါ။
    မ်က္ရည္ေတြ ခန္းေျခာက္သြား ၿပီျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးအစံုထဲက မ်က္ရည္ေတြစိုစြတ္လာျပန္ တယ္။ ေခါင္းကို အသာကေလး လွည့္၊ တံခါး ကို အသံမျမည္ေအာင္ေစ့လိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း နားေနခန္းရွိတဲ့ အေပၚထပ္ကို တစ္လွမ္းခ်င္းတက္ လာခဲ့ပါတယ္။ အိပ္ရာေပၚ လွဲလိုက္ လို႔ တစ္နာရီမၾကာပါဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ သလိုလို မေပ်ာ္သလိုလို ရွိေနခ်ိန္မွာ ေလွကားမွာ ဆူဆူ ညံညံေျခလွမ္းေတြ ၾကားလိုက္မိပါတယ္။ ေျခသံေတြက အေလာတစ္ႀကီးေျခသံမ်ဳိးပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲထိတ္ခနဲ တစ္ခ်က္ျဖစ္ သြားၿပီး ဒိန္းခနဲခုန္လာပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းထလိုက္ၿပီး ခုတင္ေပၚက ခုန္ခ်မိေတာ့ မလိုအျဖစ္မွာ ကြၽန္ေတာ္ အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ လိုက္ခ်င္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ နိမိတ္ဆိုးႀကီးတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့္ကို ခ်ဳပ္တည္းထားသလို ခံစားလိုက္ရၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး လႈပ္လို႔ မရေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
    ''ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မႉး၊ ကိုယ္ရံ ေတာ္တပ္မႉး'' ေကာင္းက်င့္ဖိန္က ေအာ္ရင္းေလအဟုန္နဲ႔ အခန္းထဲ ေျပး ဝင္လာပါတယ္။ မ်က္ႏွာ ကလည္း ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳိင္း ေအာက္တင္းတင္းဖိညႇပ္ထားရင္း အသံေတြကလည္း လံုးဝမူမွန္ မဟုတ္ေတာ့ ဘူး။ ျမန္...ျမန္...ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္.. အေျခအေနမဟန္ေတာ့ဘူး... မေကာင္းဘူး''
    ကြၽန္ေတာ္ ၾကာပြတ္နဲ႔တစ္ခ်က္ နာနာအ႐ိုက္ခံလိုက္ရသလို ဇတ္ခနဲ အိပ္ရာေပၚက ခုန္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေဘာင္းဘီအေပၚစကို လက္ကဆြဲမ ထားရင္း ေအာက္ကိုေျပးဆင္းခဲ့ပါ တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးသားလံုးဝ ရပ္တန္႔သြားေလသလား၊ မလႈပ္ေတာ့ ဘူးလားလို႔ ထင္မွတ္ေနဆဲမွာ ႐ုတ္ တရက္ ႏွလံုးက ဒုန္းခနဲခုန္လိုက္သံ ၾကားလိုက္ခ်ိန္မွာ ဦးေႏွာက္အထဲမွာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘဲ ဟင္းလင္းျပင္ သာရွိ ေနေတာ့တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္း ထဲမွာ ေသြး႐ႈပ္သြားၿပီလားထင္ရျပန္ တယ္။ လ်င္ျမန္လွတဲ့ အရွိန္ႏႈန္းနဲ႔ က်ဳိးအန္းလိုင္ရဲ႕ လူနာခန္းထဲေရာက္ သြားခဲ့ပါတယ္။
    ကုသေရးအဖြဲ႕ဝင္ေတြအားလံုး ရွိေနၾကတယ္။ တစ္ခန္းလံုး ႐ႈပ္ယွက္ ခတ္ေနေအာင္ ေျပးလႊားေနၾကတယ္။ အေရးေပၚ သက္ကယ္ေရးအလုပ္ေတြ စတင္ေနပါၿပီ။ လိုက္ကာကိုဆြဲဖြင့္ ထားတယ္။ ခုတင္ေခါင္းရင္းက အနိမ့္အျမင့္တင္ခ်ႏိုင္တာကိုလည္း ခ်ထားလိုက္ပါၿပီ။
    ''ဘယ္လိုလဲ...ဘယ္လို လဲ...'' ကြၽန္ေတာ္သတိလက္လြတ္ ျဖစ္ၿပီးေမးပါတယ္။ အသံကတိုးတိုး ေလးသာထြက္သြားပါတယ္။ ထိတ္ လန္႔အံ့ၾသၿပီး သတိလက္လြတ္ မ်က္ လံုးျပဴးက်ယ္ၿပီး ဟိုလူ႔ကိုၾကည့္လိုက္၊ ဒီလူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္သူကမွ ကြၽန္ေတာ့္ကို အေရး မစိုက္ႏိုင္ၾကပါ။ လူတိုင္းက မ်က္ ေတာင္မ်ားက်ဳံ႔ေနၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ ဝင္မလုပ္ႏိုင္ပါ။ ဘာ လုပ္ႏိုင္မလဲ။ ဘာလုပ္ရမွာလည္း မသိပါ။ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး အသံုး မက်တဲ့သတၱဝါတစ္ေကာင္လို အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ ရပ္ေနမိပါတယ္။ အေပၚ ေမး႐ိုးနဲ႔ ေအာက္ေမး႐ိုးေတြကေတာ့ တေဂါက္ေဂါက္နဲ႔႐ိုက္ေနတယ္။
    ခဏၾကာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ နည္းနည္းၿငိမ္သက္သြားၿပီး သတိ လည္းဝင္လာပါတယ္။ ခုတင္ေဘး မွာ ပါရဂူဆရာဝန္ သံုးေလးေယာက္သာရွိေနပါတယ္။ က်န္တဲ့ ပါရဂူ ဆရာဝန္ ၂ဝ ေက်ာ္ေက်ာ္က တိတ္ တဆိတ္ေနာက္ဆုတ္ သြားၾကပါ ၿပီ။ ေဘးနား ကေနၿပီးေတာ့ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္ သက္ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါေတာ့တယ္။ ႐ုတ္တရက္ ကြၽန္ေတာ္က အသက္ ရွင္ျခင္းရဲ႕ အမွတ္သေကၤတ ကို သတိ ရလိုက္မိပါတယ္။
    ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က ႏွလံုးခုန္စက္ ရဲ႕ ဖန္သားျပင္ဘက္ကို ေနရာေရႊ႕ၿပီး အခ်က္ျပေနတာကို စိုက္ၾကည့္ေနမိပါ ေတာ့တယ္။ မ်ဥ္းက ခုန္ေနေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ထဲေႏြးခနဲ ခံစားရလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ခ်က္ခ်င္းျပန္ ေအးက်သြားျပန္တယ္။ မ်ဥ္းက မခုန္ျပန္ဘူး။ ဆက္လက္ၿပီး ရင္ထဲေႏြးလာ ျပန္တယ္။ တစ္ခ်က္ခုန္ တက္သြား တာျမင္ရတယ္။ အဲဒါ ဘယ္လိုျဖစ္ တာပါလဲ။ ခါတိုင္း ဒီစက္က ဒီလို မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ အံ့ၾသစိုးရိမ္စြာနဲ႔ ဆရာဝန္ေတြရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို စူးစမ္းၾကည့္ၾကည့္လိုက္။ ဖန္သားျပင္ ေပၚ ေသြးခုန္မ်ဥ္းကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ရွိေနခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေခါင္းခါလိုက္တာကို ရိပ္ခနဲျမင္လိုက္ ရပါတယ္။ ခုန္ေနတဲ့မ်ဥ္းကလည္း တျဖည္းျဖည္းအား နည္းသြားေနပါ တယ္။ တျဖည္းျဖည္း နိမ့္နိမ့္သြား ေနပါတယ္။