က်ိဳအန္းလုိင္၏ စား ၀တ္ ေန သြား စရိုက္မ်ား...၁၇
က်ဳိးအန္းလိုင္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ အစားအေသာက္ အေျမာက္အျမား ရွိပါသည္။ တစ္ခုခ်င္း ေဖာ္ျပရလွ်င္ တစ္သီတစ္တန္းႀကီး ျဖစ္ေတာ့မည္။ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ အစားအေသာက္မ်ဳိးေတာ့ နည္းပါးပါသည္္။ သိပ္မမ်ားလွပါ။ ႏႈိင္းယွဥ္မႈ သေဘာအရ ေျပာျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဥပမာ -တခ်ဳိ႕လူေတြက ''က်ဳိးအန္းလိုင္ ပဲႏုိ႕ကိုသာႀကိဳက္တာ၊ ႏြားႏုိ႕မႀကိဳက္ဘူး''ဟု ေျပာတတ္ၾကသည္။ ယင္းမွာ ႏႈိင္းယွဥ္မႈ သေဘာအရ ေျပာျခင္းသာျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ က်ဳိးအန္းလိုင္ ႏြားႏုိ႕လဲ ေသာက္တတ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ပဲႏုိ႕ကိုေတာ့ အေသာက္မ်ားသည္။ ပဲႏုိ႕ကုိ ပိုႀကိဳက္သည့္သေဘာပါသည္။
ႏႈိင္းယွဥ္မႈ သေဘာႏွင့္ ေဖာ္ျပရလွ်င္ တခ်ဳိ႕ဟင္းလ်ာမ်ား၏အမည္ ကိုေဖာ္ျပရပါမည္။ သူကိုယ္တိုင္ အမည္နာမတပ္ၿပီး မွာယူစားေသာက္ ခဲ့သည့္ သူ႕အႀကိဳက္ဟင္းလ်ာမ်ားပါ။ က်ဳိးအန္းလိုင္က သၾကားခဲႏွင့္ ဝက္ လက္ခ်က္၊ ၾကာညိဳ႕ႏွင့္ ငါးအုပ္ဖားႏွပ္ ဟင္းလ်ာကို ႏွစ္သက္သည္။ မၾကာခဏ ဆုိသလိုပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကို ''သၾကားခဲနဲ႕ ဝက္လက္ေလး လုပ္ပါဦးကြာ'' ဒါမွမဟုတ္ ''ၾကာညိဳ႕ငါးအုပ္ဖားႏွပ္ေလး လုပ္ပါဦးကြာ''ဟု ခိုင္းတတ္ပါသည္။ အေမရိ ကန္ခုခံေရးႏွင့္ ကိုးရီးယားကူညီေရး ကာလေတြတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႕၏ ပို႕ေဆာင္ေရး ယာဥ္တန္းေတြကို အေမရိကန္ေတြက တရစပ္ ဗံုးႀကဲခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက က်ဳိးအန္းလိုင္ နာရီေပါင္း ၂ဝ၊ ၃ဝ အဆက္မျပတ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ ၾကမ္းႏွင့္ ေပါင္မုန္႕ေလာက္သာစား ၿပီးအားျဖည့္ခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ခ်ဲ႕႐ုန္က်န္း၊ လြီက်င့္ေခ်ာင္းတို႕ ထြက္ခြာသြားၿပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္က ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိ သြားေဖ်ာင္းဖ် ရပါသည္။
''အစားေလး နည္းနည္းေတာ့ စားပါဦး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ထမင္းမစား တာ ႏွစ္ရက္ရွိသြားၿပီ''
''အင္း- အားနည္းသြားသလိုပဲ'' ဟုေျပာရင္း က်ဳိးအန္းလိုင္က ႏြမ္းနယ္ပံုျဖင့္ မ်က္ႏွာကို လက္ဝါးျဖင့္ ပြတ္ေနသည္။ လက္ဖဝါးႏွစ္ဘက္ မ်က္ႏွာေပၚက သပ္ခ်ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ကာ
''သၾကားခဲ ဝက္လက္ခ်က္ ကေလး ရႏိုင္မလား''
ကြၽန္ေတာ္က ''ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ မအိပ္ရတာလဲ ႏွစ္ညရွိသြားၿပီ၊ စားလို႕ေကာင္းတဲ့ဟင္းေတြ လုပ္ခိုင္းရင္ မေကာင္းဘူးလား''ဟု ေမးလိုက္မိပါသည္။ သူက စားပြဲေပၚက သံႀကိဳးစာကို ဆြဲယူဖတ္ရင္း ေခါင္းခါၿပီး-
''မင္း- သေဘာမေပါက္ေသးဘူး။ ငါက အခ်ဳိစာစားလဲ ခံတြင္းေတြ႕ပါတယ္။ ငါေနေကာင္းပါတယ္။ ပိုၿပီး အလုပ္လုပ္ေလ ကယ္လိုရီ ပိုလိုအပ္ေလပဲ။ သၾကားခဲ ဝက္လက္ ခ်က္က ငါ့လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အား ျဖည့္ေပးႏုိင္တယ္''
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း စားဖိုမႉးႀကီး ဆရာေကြ႕ကို သၾကားခဲဝက္လက္ခ်က္ အျမန္လုပ္ေပးဖုိ႕ သြားမွာလိုက္ပါသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ အခ်က္တစ္ခ်က္ သေဘာေပါက္သြားပါသည္။ က်ဳိးအန္းလိုင္က ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း အလုပ္မ်ားေတာ့ ကယ္လိုရီေတြ အမ်ားအျပား ဆံုးပါးသြားသည္။ သၾကားခဲႏွင့္ ဝက္လက္ခ်က္သည္ သူ႕ကို အားအင္ျဖည့္စြမ္းရာ က်သည္ဆိုေသာ အခ်က္ပင္။
က်ဳိးအန္းလိုင္၏ ဧည့္ခန္းမွာ ထမင္းစားခန္းႏွင့္ တြဲထားပါသည္။ အလုပ္မ်ားသည့္အခါ ထိုေနရာမွာပင္ ထမင္းစားလိုက္တာမ်ဳိး ရွိသည္။ တစ္ေန႕မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕က က်ဳိး အန္းလိုင္ကို ထမင္းစားဖို႕ ေပ်ာ္ပြဲစား႐ံု ေခၚသြားၾကသည္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ေလးငါးေျခာက္ရက္အတြင္း သူတစ္ခါမွ ထမင္းစားပြဲမွာ မစားခဲ့ရဘဲ အစည္းအေဝးအၿပီး ကားေပၚမွာပင္ ေပါင္မုန္႕ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္သြတ္ၿပီး တစ္နပ္စာ ၿပီးခဲ့တာခ်ည္းေၾကာင့္ပါ။
က်ဳိးအန္းလိုင္ သၾကားခဲ ဝက္လက္ခ်က္ကို စားေနပံုမွာ ၾကည့္ရတာကိုက စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္း လွပါသည္။ ၿမိန္ေရရွက္ေရႏွင့္ စိတ္ပါ လက္ပါ စားေနပံုကိုၾကည့္ရင္းႏွင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အလိုလိုအရသာေတြ ေပၚလြင္ေနခဲ့တာပါ။
သို႕ေသာ္ ေမာ္စီတုန္း၏ရဲေဘာ္က တယ္လီဖုန္းဆက္လာပါသည္။ ေမာ္ကက်ဳိးကို ေတြ႕ခ်င္လို႕တဲ့...။ က်ဳိးအန္းလိုင္က ကြၽန္ေတာ္တို႕ကို ယတိျပတ္ မွာၾကားခဲ့ဖူးပါသည္။ ေမာ္စီတုန္းကသာ ေတြ႕ခ်င္တယ္လို႕ ဖုန္းဆက္ရင္ ေဆးေသာက္ၿပီး အိပ္ခါစ ျဖစ္ရင္ေတာင္ သူ႕ကို ခ်က္ခ်င္း အေၾကာင္းၾကားရမယ္ဟု တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ မွာခဲ့ဖူးသည္။ အခ်ိန္မေရြး၊ အခါမေရြးပါပဲ။ ထို႕ေၾကာင့္ က်ဳိးအန္းလိုင္ခမ်ာ စားေနသည့္ သၾကားခဲ ဝက္လက္ခ်က္ကို ခ်ထားခဲ့ၿပီး အျပင္ ဘက္ကုိ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္သြားပါေတာ့သည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေမာ္စီတုန္းက က်ဳိးအန္းလိုင္ကိုေခၚေတြ႕ ၿပီဆိုလွ်င္ အခ်ိန္အကန္႕အသတ္ မရွိ တတ္ပါ။ ေဆြးေႏြးရမည့္ျပႆနာ မၿပီးမခ်င္း ေျပလည္ေအာင္ ေဆြးေႏြးၾကသည္ျဖစ္ရာ အခ်ိန္ၾကာ တတ္ပါသည္။ ဒါမွမဟုတ္ သိပ္အေရး တႀကီးကိစၥေပၚလို႕ က်ဳိးအန္းလိုင္ ကိုယ္တိုင္သြား ေျဖရွင္းရတာမ်ဳိး ဆိုလွ်င္လည္း အခ်ိန္တိုတိုႏွင့္ ျပန္မလာတတ္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ စားပြဲေပၚ စားလက္စေတြကုိ အားလံုးရွင္းခိုင္း လိုက္ပါသည္။
က်ဳိးအန္းလိုင္မွာ အက်င့္တစ္ခု ရွိသည္။ မနက္စာ ဟင္းက်န္ကို ညေနမွာျပန္ေႏႊးၿပီး စားတတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ အလဟႆ သြန္ပစ္တာမ်ဳိး ခြင့္မျပဳပါ။ ညေနထိထား၍ သိုးမွာစိုးလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြက ကုန္ေအာင္စားပစ္ရပါသည္။ စားစရာေကာင္းႏွင့္ ႀကံဳလွ်င္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ကူညီၿပီး စားပစ္လိုက္ၾကတာပါပဲ။ က်ဳိးအန္းလိုင္ ညေနစာ ထမင္းစားလွ်င္ေတာ့ မနက္က က်န္ေနသည့္ ဟင္းကုိေမးေလ့ရွိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ စားပစ္လိုက္ၾကၿပီဟု ေျပာလိုက္လွ်င္ သူက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင့္ ''အလဟႆ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ၿပီးတာပဲ'' ဟု ေျပာတတ္ပါသည္။ ''ဗိုက္ထဲထည့္ပစ္တာ အလဟႆ မျဖစ္ဘူး'' ဆိုသည့္မူပါပဲ။ ဘယ္သူ႕ဗိုက္ထဲေရာက္ေရာက္၊ ဘယ္ေတာ့မွမေမးပါ၊ မတြက္ကတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ သၾကားခဲ ဝက္လက္ခ်က္ႏွင့္ ၾကာညိဳ႕ငါးအုပ္ ဖားႏွပ္က်လွ်င္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံုပါပဲ။ မတူေတာ့ပါ။
ေပ်ာ္ပြဲစား႐ံုတံခါးဝ သူေရာက္ေတာ့မွ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာပါသည္။
''ေဟ့- သၾကားခဲဝက္လက္ ခ်က္ကို ငါ့အတြက္ခ်န္ထားဦးေနာ္'' ဟုေျပာလိုက္ၿပီးမွ ကေလးေလးတစ္ ေယာက္လို အားနာပါးနာမ်က္ႏွာမ်ဳိး ျဖင့္ဆက္ေျပာပါသည္။
''မတင္းတိမ္ေသးဘူးကြ၊ ငါ ထပ္စားခ်င္ေသးတယ္''
ဘာအေၾကာင္းရယ္လို႕ တိတိက်က် မေဖာ္ျပတတ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲတြင္ ေႏြးခနဲ တစ္ခ်က္ျဖစ္ကာ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိး ေပၚလာခဲ့ပါသည္။ က်ဳိးအန္းလိုင္၏ ၾကည္ညိဳေလးစားစရာ အျပဳအမူမ်ဳိးႏွင့္သာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ႀကံဳဆံုခဲ့ဖူးၿပီ။ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာသာ ၾကည္ညိဳေလး စားစရာ အျပဳအမူအစား ခ်စ္စရာ ေကာင္းသည့္စိတ္ဓာတ္က ဝင္ေရာက္ အစားထိုးသြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ၿပံဳးၿပီးျပန္ေျပာလိုက္ပါသည္။ ''ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ စိတ္ခ်ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္ထားလိုက္ပါမယ္''
က်ဳိးအန္းလိုင္ ကပ်ာကယာ ထြက္သြားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ္တို႕ လူေတြအားလံုးကို ေျပာလိုက္ပါသည္။
''ရဲေဘာ္တို႕အားလံုး အိေႁႏၵရရပဲ ေနၾကပါ။ ဝက္လက္ဟင္းကုိ ဘယ္သူမွ မတို႕ၾကပါနဲ႕၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အတြက္ခ်န္ထားရမွာ၊ စည္းမေဖာက္ၾကနဲ႕ေနာ္...''
ထိုျဖစ္ရပ္ကေလး၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ စားဖိုမႉး ဆရာေကြ႕တို႕ႏွစ္ေယာက္ က်ဳိးအန္းလိုင္အတြက္ အစားအေသာက္ စာရင္းေရးဆဲြျပဳစုၾကၿပီး ေလးငါးရက္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ သၾကားခဲ ဝက္လက္ဟင္း သို႕မဟုတ္ ၾကာညိဳ႕ငါးအုပ္ဖားႏွပ္ကို ခ်က္ေကြၽးဖို႕ စီစဥ္လိုက္ၾကပါေတာ့သည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
ေမာင္ေမာင္လွိဳင္(အပ္စိုက္ကု) 
