ညေနခင္းျဖစ္၍ ေရႊဘံုသာလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ လူစည္ကားေန၏။ ကဗ်ာဆရာေမာင္ေဒါနသည္ ေညာင္ ရမ္းေဆးတိုက္ေရွ႕တြင္ ရပ္ေန၏။
    ''ကိုေဒါန၊ ဦးဥာဏ္အုန္းဆီ လာတာလား၊ ဝင္ေလဗ်ာ''
    ''ဟာ-ဆရာပါလား။ ဆရာလဲ ဦးဥာဏ္အုန္းဆီပဲလား''
    ''ဟုတ္တယ္။ အတူတူသြား ၾကတာေပါ့''
    ေမာင္ေဒါနႏွင့္ ေဒါက္တာ ရန္မ်ဳိးေအာင္တို႔ႏွစ္ဦးသည္ ဆရာဝန္ ျပရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ လူအုပ္ႀကီး ၾကားထဲတြင္ တိုးေဝွ႕ကာဝင္သြားၿပီး ဓာတ္ခြဲခန္းသို႔ေရာက္သြားၾက၏။
    စားပြဲေပၚတြင္ ေသြးနမူနာပုလင္းမ်ား အေျမာက္အမ်ားျဖင့္ လြန္စြာအလႈပ္႐ႈပ္ေနေသာ ဓာတ္ခြဲမႉးဦးဥာဏ္အုန္းရွိရာ သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾက၏။
    ''ဆရာနဲ႔ ကိုေဒါနပါလား။ ခဏေစာင့္ဗ်ာ။ ၿပီးလုပါၿပီ''
    ''ဟာ-ေသြးပုလင္းေတြ ဒါ ေလာက္မ်ားတာ၊ ဒီညေနၿပီးပါ့မ လား''
    ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ေဒါနက ေမးလိုက္၏။
    ''ကိုေဒါနက ဦးဥာဏ္အုန္း အေၾကာင္းမသိေသးဘဲကိုး။ သူက ဓာတ္ခြဲလုပ္သက္ အႏွစ္သံုးဆယ္ ေက်ာ္ၿပီ။ သိပ္ကြၽမ္းက်င္တာ။ ကိုေဒါနၾကည့္ခ်င္ရင္ အလုပ္လုပ္ရင္း  ေအာင္ေမာင္းေျခထိုးအကေတာင္ ကျပလို႔ရေသးတယ္ဗ်''
    ေဒါက္တာ ရန္မ်ဳိးေအာင္၏ အေျပာေကာင္းမႈေၾကာင့္ ေမာင္ေဒါန သေဘာက်သြား၏။
    ''ဒါေလာက္ေတာင္ ေတာ္ သလားဆရာ''
    ''ဒီထက္ေတာ္ေသးတယ္။ ခု ေျပာတာ အကင္းပဲရွိေသးတယ္''
    ''ကဲပါဆရာရယ္။ ဆရာ ေျမႇာက္တာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ထိုင္ ခံုကၾကြတက္လာၿပီ။ ကဲ-လက္ဖက္ ရည္မွာလိုက္ပါ့ မယ္။ ေလညဳိကုန္းက ခ်ဳိဆိမ့္ေပါ့ေနာ္''
    ''ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ေလညဳိကုန္း လက္ရာပဲႀကဳိက္တယ္''
    ''ေၾသာ္-ဒါနဲ႔ အင္းစိန္က ကဗ်ာ ဆရာတစ္ေယာက္ဆံုးသြားတယ္ ၾကားတယ္''
    ''ဟုတ္တယ္။ ဦးဥာဏ္အုန္း ၾကားတာ မွန္တယ္။ ကင္ဆာနဲ႔ဆံုး တာဗ်''
    ''တစ္ေလာကလဲ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ဆံုးသြားေသးတယ္။ ကင္ဆာပဲဗ်''
    ''ကင္ဆာက တယ္ဆိုးပါလား။ ကုထံုးသစ္မေပၚေသးဘူးလားဆရာ''
    ''ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးကိုသံုးၿပီး ကုမယ့္ ကုထံုးသစ္ သုေတသနလုပ္ေနၿပီဗ်။ မၾကာခင္ ေအာင္ျမင္ေတာ့မွာပါ''
    ''ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးက အႏၲရာယ္မရွိ ဘူးလား''
    ''ဒီလိုဗ်။ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးက အမ်ဳိး အစားအမ်ားႀကီးဗ်။ အႏၲရာယ္မေပး တဲ့အမ်ဳိးအစားလဲရွိတယ္။ ခုသံုးမွာက အႏၲရာယ္မေပးတဲ့ အမ်ဳိးအစား သံုးတယ္ဗ်''
    ''ဒီကုထံုးတစ္ခါမွ မၾကားဖူး ေသးဘူး။ ရွင္းျပပါဦး ဆရာ''
    ''ခု ကုထံုးမွာ Reovirus ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးအစားကိုသံုးတယ္။ ဒီဗိုင္းရပ္စ္ က အႏၲရာယ္ကင္းတယ္။ အရင္က လဲ ဒီကုထံုးကို ႀကံစည္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဗိုင္းရပ္စ္ကိုယ္ထဲ ေရာက္ရင္ ကိုယ္ခံစြမ္းအား စနစ္က ဆီးႀကဳိဖ်က္ဆီးမွာကို စိုးရိမ္ရတယ္။ ခုေတာ့ မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူး။ နည္း လမ္းတစ္ခုေတြ႕ထားၿပီ''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''ဗိုင္းရပ္စ္က ကင္ဆာဆဲလ္ ေတြကို ကူးစက္သြားၿပီး ကင္ဆာ ဆဲလ္ကို ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္။ ကင္ဆာဆဲလ္ ကိုေရာက္ဖို႔ေသြးေၾကာကေန သြားတယ္။ သြားတဲ့ေနရာမွာ ေသြး ရည္ၾကည္ထဲကေန မသြားဘူး။ ေသြး နီဥထဲဝင္ၿပီး ပုန္းလွ်ဳိး ကြယ္လွ်ဳိးလိုက္ သြားတယ္။ ေသြးနီဥထဲမွာ ပုန္းေန ေတာ့ ကိုယ္ခံစြမ္းအားစနစ္ မ်က္စိ လည္ၿပီး မမိလိုက္ဘူး။ လြတ္သြား တယ္''
    ''ဟာ-တယ္လဲထူးဆန္းပါလား''
    ''ဟုတ္တယ္၊ အေတာ္ထူး ဆန္းတယ္။ ဒီသုေတသနအေၾကာင္း ကို Science Translational Medicine  ဆိုတဲ့ ေဆးပညာ ဂ်ာနယ္တစ္ ေစာင္မွာ တင္ျပထားတယ္''
    ''ဟုတ္ကဲ့၊ ဆရာ''
    ''ဒီသုေတသနကို University of Leeds နဲ႔The Institute of Cancer Research နဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ ၾကတာ။ စမ္းသပ္ ခံလူနာဆယ္ဦးရွိ တယ္။ ဒီလူနာေတြကို Royal Marsden Hospital မွာ စမ္းသပ္တာ။ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးက ကင္ဆာက်ိတ္ကို ေရာက္ေတာ့ ကင္ဆာက်ိတ္ကိုပဲ ဖ်က္ဆီးတယ္။ ေဘးကဆဲလ္ ေကာင္းေတြကို မဖ်က္ဆီးဘူး''
    ''ဗိုင္းရပ္စ္က တယ္လဲတိက် သကိုး''
    ''ဟုတ္တယ္။ ဒီလူနာေတြက အူမႀကီးကင္ဆာခံစားေနရတဲ့ လူနာ ေတြ။ ကင္ဆာက်ိတ္က အေတာ္ အဆင့္လြန္ေနၿပီ။ အသည္းကို ပ်ံ႕ႏွံ႔တဲ့အဆင့္ေရာက္ေနၿပီ။ အသည္းထဲ မွာ ကင္ဆာက်ိတ္ေတြရွိေနၿပီ''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''ဗိုင္းရပ္စ္က အသည္းကို ေရာက္ေတာ့ ကင္ဆာဆဲလ္ကိုေရြးၿပီး ဖ်က္ဆီးတယ္။ သာမန္အသည္းဆဲလ္ အေကာင္းေတြကို မဖ်က္ဆီးဘူး''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''ခုလို အပုန္းေကာင္းတာကို သုေတသီေတြကလဲ အံ့ၾသေနၾက တယ္။ University of Leeds u Professor Alan Melcher  က ေျပာတယ္။ ဗိုင္းရပ္စ္ဟာ အရင္ကထင္ ျမင္ယူဆ ထားတာထက္ပိုၿပီး လိမ္မာ ပါးနပ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္တဲ့။ ေသြးထဲက ဆဲလ္ေတြထဲမွာ ပုန္းေအာင္းၿပီးလိုက္ပါသြားလို႔ ကိုယ္ခံ စြမ္းအားစနစ္က မမိလိုက္ပါဘူးတဲ့။ ခုလို မမိလိုက္လို႔ လိုရာပန္းတိုင္ ကို ေရာက္ေအာင္သြား ႏိုင္တာျဖစ္ပါတယ္ တဲ့။ မၾကာခင္ Chemotherfpy ေခၚတဲ့ ေဆးဝါးကုထံုးနဲ႔ ပူးတြဲၿပီး ခု ကုထံုးသစ္ကို သံုးစြဲႏိုင္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ အဲသလိုေျပာသြား တယ္ဗ်''
    ''ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတာေပါ့ ေနာ္''
    ''ဒါေပါ့ဗ်ာ။ အလားအလာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ Institute of Cancer Rsearch  က ပါရဂူ Dr. Kevin Harrwgton ကလဲ ေျပာတယ္။ သုေတသနရလဒ္ေတြက သိပ္ကို ေကာင္းပါတယ္တဲ့။ Reovirus သံုး တာ အဆင္ေျပပါတယ္တဲ့။ ခု ရလဒ္ က သတင္းေကာင္းပါပဲတဲ့။ ေသြး ထဲကို ဗိုင္းရပ္စ္ေတြထည့္ေပး႐ံုနဲ႔ ကင္ဆာကုလို႔ရႏိုင္ပါၿပီတဲ့။ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္အမ်ားႀကီးရွိတယ္ဗ်''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    '' Reovirus ေတြက ကင္ဆာ ဆဲလ္ကိုပဲ ေရြးၿပီးဖ်က္ဆီးတယ္။ ဆဲလ္ေကာင္းေတြကိုေတာ့ မထိခိုက္ေစဘူး။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုေတာ့ သုေတသီေတြ ေသေသခ်ာခ်ာမသိ ေသးဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာက ကင္ဆာ ဆဲလ္ဟာ ပံုမွန္ဆဲလ္နဲ႔ အမူအက်င့္ မတူဘူး။ အဲဒါေၾကင့္ပဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''သုေတသီအခ်ဳိ႕က အျခားကင္ ဆာေတြမွာလဲ ဗိုင္းရပ္စ္ကုထံုးကို စမ္းသပ္ေနၾကတယ္။ ေခါင္းပိုင္းကင္ဆာနဲ႔ လည္ပင္း ကင္ဆာေတြမွာ စမ္းသပ္ေနၾကတယ္''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''တခ်ဳိ႕သုေတသီေတြက မ်ဳိး႐ိုး ဗီဇေျပာင္းလဲလာတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးကို သံုးၾကတယ္။ Cenetically Modified Virus  ေပါ့ဗ်ာ''
    ''ဘယ္မွာသံုးတာလဲဆရာ''
    ''ကေနဒါမွာဗ်။ University of Ottawa  ပါရဂူ Professor John Bell  က စမ္းသပ္တာဗ်။ သူကေျပာ တယ္။ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြက ကင္ဆာ ဆဲလ္ကိုေရြးၿပီးမွ တိုက္ဖ်က္ပါတယ္တဲ့။ ေရြးတဲ့ေနရာမွာ တိက်ပါတယ္တဲ့။ သူက စကားလံုးတစ္ခုသံုးတယ္ဗ်။ Exquisitely Selective  တဲ့ဗ်။ သူက ဒီနည္းဟာ စိတ္ခ်ရပါတယ္ တဲ့။ အႏၲရာယ္ကင္းပါတယ္တဲ့''
    ''ဗိုင္းရပ္စ္က ဆဲလ္ေကာင္း ေတြကိုေရွာင္ၿပီး ကင္ဆာဆဲလ္ပဲ ေရြးဖ်က္ေတာ့ အႏၲရာယ္ကင္းတာ ေပါ့ဆရာ''
    ''ဟုတ္တယ္ဗ်။ သူကဆက္ ေျပာတယ္။ ခုသုေတသနဟာ အေရး ႀကီးပါတယ္တဲ့။ Oncolytic Virus Therapy  ေခၚတဲ့ ကင္ဆာကုထံုးသစ္ ေပၚလာဖို႔ အေရးႀကီးတဲ့ ေျခလွမ္းတစ္ လွမ္းျဖစ္ပါတယ္တဲ့''
    Oncolytic ဆိုေတာ့ ကင္ဆာ ေျခမႈန္းေရးေပါ့ဆရာ''
    ''ဟုတ္တယ္ဗ်။ ခုဟာက ကုထံုးသစ္ စစ္စစ္ပဲဗ်။ အရင္က မလုပ္ဖူးဘူး''
    ထိုစဥ္ သူနာျပဳဆရာမေလး ႏြဲ႕ယမင္းေရာက္ရွိလာ၏။
    ''ဦးဥာဏ္အုန္းဆီကို ဖုန္းလာ ေနပါတယ္ရွင့္''
    ''ေအး ေအး၊ လာၿပီ၊ လာၿပီ''
    ဦးဥာဏ္အုန္းသည္ ဖုန္းရွိရာသို႔ ကမန္းကတန္းထြက္သြား၏။ ခဏ ၾကာေတာ့ ျပန္ဝင္လာ၏။
    ''ဆရာတို႔ေရ သတင္းေကာင္း ပဲ။ ဆရာေမာင္ညဳိျပာက Western Park  ေပ်ာ္ပြဲစား႐ံုကဆက္တာ။ ဆရာ့ ကို ညာစာစားဖို႔ဖိတ္တယ္။ ကိုေဒါန လဲ တစ္ခါတည္းလိုက္သြားပါလား။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလဲေခၚတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကတန္းလန္းနဲ႔ မျပတ္ေသး ဘူး။ ျပတ္ရင္လိုက္ခဲ့မယ္။ ဆရာ ေမာင္ညဳိျပာကို ရွင္းျပေပးပါဗ်ာ''
    ''စိတ္ခ်။ ကြၽန္ေတာ္ရွင္းျပ လိုက္မယ္''
    ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးေအာင္ႏွင့္ ကဗ်ာဆရာေမာင္ေဒါနတို႔ထြက္သြား ၾက၏။ ေဆးခန္းအဝတြင္ ကဗ်ာ ဆရာေမာင္တိုင္ျပာႏွင့္ ဘာသာျပန္ ေမာင္သိန္းငွက္(ကယားျပည္)တို႔ကို ေတြ႕သျဖင့္ ¤င္းတို႔ပါေခၚသြား၏။
    အငွားယာဥ္ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ငွားမရ၍ နာရီဝက္ခန္႔ၾကာသြား၏။
    ထိုစဥ္ ေဒါက္တာခင္ပန္ေဆာင္း သည္ ဆန္နီပစ္ကတ္တစ္စီးျဖင့္ ေရႊဘံုသာလမ္းထဲဝင္လာ၍ အေတာ္ ပဲျဖစ္သြား၏။ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ရာ ေဒါက္တာခင္ပန္ ေဆာင္းက လိုက္ပို႔ရန္ သေဘာတူ လိုက္၏။
    မၾကာမီ Western Park  သို႔ ေရာက္ရွိသြား၏။ Western Park  ေပ်ာ္ပြဲစား႐ံု အတြင္းေစာင့္ေနေသာ ဆရာ ေမာင္ညဳိျပာ အား ေတြ႕လိုက္ရ၍ ဝမ္းသာအားရႏႈတ္ဆက္လိုက္၏။
    '' Congratillation ဆရာ။ ဆရာ စကၤာပူစာေပဆုရတယ္ဆို''
    ''ဟုတ္တယ္ ဆရာေရ။ စကၤာ ပူက ျမန္မာလူငယ္တစ္စုက ခ်ီးျမႇင့္ တဲ့ဆုေပါ့ဗ်ာ။ စကၤာပူေဒၚလာ တစ္ေထာင္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေငြကမေရာက္လာေသးဘူး။ ေရာင္း ရင္းေတြက ထမင္းေကြၽးခိုင္းတယ္။ စာေရးဆရာမေတြေပါ့။ မစပယ္တို႔၊ မၾကည္ေဆြ တို႔ေပါ့။ အဲဒါ Western Park မွာ လာေကြၽးတာ။ ေငြရွင္းေတာ့ ေငြကမေလာက္ဘူး။ ဒါနဲ႔ဆရာ့ကို အကူအညီေတာင္းဖို႔ လွမ္းဖုန္းဆက္ တာပါ။ စိတ္မရွိပါနဲ႔ဆရာ။ ကူညီ ပါဦးဆရာ။ စကၤာပူက ေငြေရာက္ရင္ ျပန္ေပးပါ့မယ္''
    ''ခု ကြၽန္ေတာ္တို႔အုပ္စုက ငါးေယာက္ထပ္ပါလာတယ္။ နဂိုက ဘယ္ႏွေယာက္ရွိသလဲ''
    ''မစပယ္တို႔က ခုနစ္ေရာက္ ဆရာ''
    ''ဒါဆို အားလံုး တစ္ဒါဇင္ပဲ ဗ်''
    ''တစ္ဒါဇင္ဆို ေငြေလာက္ပါ့ မလားမသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ပိုက္ဆံ အိတ္ကို စစ္လိုက္ဦးမယ္''
    ေမာင္ညဳိျပာ ရင္တမမနဲ႔ ေစာင့္ ေမွ်ာ္ေနရွာ၏။
    ''ဟူး၊ ေတာ္ေသးတယ္ ဆရာေရ။ ေဆးခန္းပိုင္ရွင္ကို ေပးရမယ့္ ေငြေတြပါလာလို႔ေပါ့။ ေဆးခန္းပိုင္ရွင္ကို ေနာက္မွဘဏ္ ကထုတ္ၿပီး ေပးလိုက္မယ္။ ကဲ-ဆရာ စိတ္မပူနဲ႔ေတာ့''
    ထိုအခါက်မွပင္ ဆရာေမာင္ညိဳ ျပာ သက္ျပင္းခ်လိုက္ႏိုင္ေတာ့၏။
ေအာင္(ေဆး-၁)
ရည္ညႊန္းခ်က္ း BBC News rS  "Hitchhking Anti-Cancer Viruses Ride Blood Cells"  ေဆးပညာေဆာင္းပါးကို မွီျငမ္းကိုးကားပါ သည္။