ညေနခင္းျဖစ္၍ ေရႊဘံုသာလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ လူစည္ကားေန၏။
    အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးသည္ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားအား ေလညဳိ ကုန္းလက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ တည္ ေနရာကို လိုက္လံေမးျမန္းေန၏။
    ထိုဆိုင္ကေလးသည္ သာမန္ လမ္းေဘးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလး သာျဖစ္ၿပီး ဆိုင္းဘုတ္လည္းမရွိေပ။
    ေမးလိုက္သမွ် လမ္းသြား လမ္း လာမ်ားက မသိေၾကာင္းသာေျဖေန ၾက၍ အမ်ဳိးသမီးႀကီးခမ်ာ အခက္ ေတြ႕ေနရွာ၏။
    ေခါင္းငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္ႏွင့္ လာေနေသာ ကဗ်ာဆရာေမာင္ေဒါန ကို ေမးလိုက္ရာလိုခ်င္ေသာ အေျဖကို ရရွိသြား၏။
    ''ကြၽန္ေတာ္လဲ အဲဒီသြားမလို႔ အေဒၚ၊ လိုက္ခဲ့ေလ''
    မၾကာမီ ေလညဳိကုန္းသို႔ ေရာက္ ရွိသြား၏။
    ထိုဆိုင္ကေလးတြင္ ထူးျခား ခ်က္တစ္ခုရွိ၏။ ႀကီးမားလွေသာ စိပ္ပုတီးႀကီးကို လည္တြင္ဆြဲထားၿပီး အထက္ေအာက္ ေယာဂီ ဝတ္စံုႏွင့္ အရပ္ရွည္ရွည္ ပိန္ပိန္ပါးပါး ပုဂၢဳိလ္ တစ္ဦးမၾကာမၾကာလာေလ့ရွိ၏။
      ထိုပုဂၢဳိလ္သည္ ေရာင္တေစာင္း ထံုးထားၿပီး ႀကီးမားလွေသာ လြယ္အိတ္ႀကီးတစ္လံုးလြယ္ကာ ႀကီးမားလွေသာ ေတာင္ေဝွး ႀကီးကိုလည္း ကိုင္ေဆာင္ေလ့ရွိ၏။
    ပီယေဆးစြမ္းသည္ဟု အမ်ဳိး သမီးေလာကတြင္ တီးတိုးသတင္း ပ်ံ႕လႊင့္ေန၏။
    ထိုသတင္းသည္ မွန္၊ မမွန္မည္ သူမွ်မသိၾကေပ။ သို႔ေသာ္ အထူးအဆန္းဆိုလွ်င္ သိခ်င္ၾကေသာ မစပ္စုမ်ား၏ သတင္းျဖန္႔ျဖဴး မႈေၾကာင့္ ေရႊဘံုသာလမ္းတစ္လမ္းလံုးသိကုန္၏။
    အေဒၚႀကီးသည္ ထိုပုဂၢဳိလ္အား ေတြ႕လိုက္ရ၍ ဝမ္းသာသြား၏။
    ''အမယ္ေလး-ငါ့တူရယ္။ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။ ဘိုးေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ရၿပီ''
    ''ဟာ-ဘယ္မွာလဲ အေဒၚရဲ႕''
    ''ဟဲ့-ငါ့တူေရွ႕က ေယာဂီဝတ္စံု နဲ႔ပုဂၢဳိလ္ေပါ့''
    ''ဟာ-အေဒၚကလဲ သူက ရာဟုေမာင္မာင္ပါ။ ဂမီၻရစာေရးဆရာ အေဒၚရဲ႕''
    ''ဂမၻီပဲရရ၊ ဂမၻာ့ရီပဲရရ၊ ငါ မသိဘူး။ ငါသိတာက ပီယေဆး ေတာင္းဖို႔ပဲ''
    အေဒၚႀကီးသည္ ရာဟုေမာင္ ေမာင္အနီးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ပီယေဆး ေတာင္းလိုက္၏။
    ''ဘိုးေတာ္၊ ကြၽန္မတူမေလး အတြက္ ပီယေဆးေလးေပးသနား ပါ''
    အေတြ႕အႀကဳံရင့္က်က္ ေန ေသာ ရာဟုေမာင္ေမာင္က ေလးေအး ကေလးျဖင့္ေျပာလိုက္၏။
    ''ဒကာမႀကီး ထိုင္နားပါဦး။ ေရေႏြးၾကမ္းလဲသံုးေဆာင္ပါ။ ပီယ ေဆးက လြယ္လြယ္နဲ႔မရဘူး။ သက္ သတ္လြတ္တစ္လစားၿပီးမွ ခ်ီးျမႇင့္ တာ''
     ''ေၾသာ္-ဟုတ္လား။ ဒါဆိုလဲ နယ္ျပန္ၿပီး သက္သတ္လြတ္စားလိုက္ဦးမယ္။ တစ္လျပည့္ရင္ ျပန္လာခဲ့ မယ္။ အဲဒီအခါက် ရင္ေတာ့ ဆက္ ဆက္ေပးသနားပါေနာ္''
    ''စိတ္ခ်၊ ဒကာမႀကီး။ ကဲ၊ ကဲ လိုရာၾကြေပေတာ့''
    အေဒၚႀကီးလဲ ၿပဳံးရႊင္စြာျဖင့္ ထြက္ခြာသြား၏။
    ''ဆရာရာဟု၊ ပီယေဆး တကယ္ေပးမွာလား''
    ''ဟာ-ကိုေဒါနရယ္။ ခင္ဗ်ား လဲသိသားပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က စာေရးဆရာပဲ ဘယ္ကပီယေဆးရွိမွာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္က ဘိုးေတာ္မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္လူပါပဲဗ်ာ''
    ''သက္သတ္လြတ္စားၿပီး တစ္ လျပည့္လို႔ ျပန္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္ မလဲ''
    ''လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ေမတၱာ သုတ္ကို ပုတီးအပတ္တစ္ေထာင္ ထပ္စိပ္ခိုင္းဦးမယ္''
    ''စိပ္ၿပီးရင္ေကာဗ်ာ''
    ''မပူပါနဲ႔။ အပတ္တစ္ေထာင္မျပည့္ခင္ ပ်က္သြားလို႔ မလာေတာ့ဘူး။ ခုထိ အပတ္တစ္ေထာင္ျပည့္ တာတစ္ေယာက္မွ မရွိေသးဘူး''
    ''ဟဲဟဲ၊ ဆရာရာဟုက ပိုင္ သားပဲဗ်''
    ''ပိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။ အစက ကြၽန္ေတာ္ရွင္းျပပါတယ္။ ခက္တာ က ပီယေဆးေတာင္းတဲ့လူေတြက ဘယ္လိုရွင္းျပရွင္းျပလက္မခံဘူး။ ၾကာေတာ့စိတ္တိုလာေရာ။ ဒါနဲ႔နားေအးၿပီးေရာဆိုၿပီး သူတို႔မလုပ္ႏိုင္တာေတြ ထပ္လုပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ေပၚ မလာေတာ့ ဘူးဗ်''
    ''ေၾသာ္-ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ၾကား ဖူးတာက သက္သတ္လြတ္စားရင္ ကုသိုလ္ရတယ္ဆိုပဲ''
    ''ကုသိုလ္တင္မကဘူး။ က်န္းမာေရးအတြက္လဲေကာင္းတယ္။ နီရဲတဲ့အသားေတြ အစားက်ဴးရင္ ကင္ဆာေရာဂါ တို႔ ႏွလံုးေရာဂါ တို႔ ပိုၿပီး ျဖစ္တယ္ဆိုပဲ''
    ''ဆရာ ရာဟုကို ဘယ္သူေျပာ လဲ''
    ''ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးေအာင္ဗ်။ ေဟာ-ေျပာရင္းဆိုရင္း ေဒါက္တာ လာေနၿပီ။ အေတာ္ပဲ၊ ဆရာေဒါန သိခ်င္ရင္ေမးေပေတာ့''
    ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးေအာင္ ေရာက္ ရွိလာရာ ေမာင္ေဒါနအဖို႔ အေတာ္ပဲ ျဖစ္သြား၏။
    ''မဂၤလာပါ ေဒါက္တာ။ ေမးစ ရာေလးေမးပါရေစ''
    ''မဂၤလာပါ ကိုေဒါန။ ေမးပါ။ အားမနာပါနဲ႔''
    ''ဒီလိုပါ ေဒါက္တာ။ ေစာေစာ က ဆရာရာဟုကေျပာတယ္။ နီရဲတဲ့ အသားေတြအစားက်ဴးရင္ ကင္ဆာ တို႔ ႏွလံုးေရာဂါတို႔ ပိုျဖစ္တယ္တဲ့''
    ''ဟုတ္တယ္ဗ်။ ဆရာရာဟု ေျပာတာမွန္ပါတယ္။ ဒါလဲ သုေတ သနလုပ္လို႔သိတာဗ်။ Harvard Medical School ဆိုတာ နာမည္ႀကီး တကၠသိုလ္တစ္ခုပဲ။ အဲဒီသုေတသီ ေတြ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့တာဗ်။ နီရဲတဲ့ အသားေတြ အစားက်ဴးရင္ အသက္ တိုတယ္ဗ်''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာ''
    ''သုေတသီေတြက လူဦးေရ စုစုေပါင္းတစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ ကို သုေတသနလုပ္ခဲ့တာဗ်။ ခုေတြ႕ ရွိခ်က္ကထူးျခားတယ္ဗ်''
    ''ဘယ္ကာလတုန္းက လုပ္ခဲ့ တာလဲေဒါက္တာ''
    ''၁၉၈၆ ခုႏွစ္နဲ႔ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ၾကားမွာ လူေပါင္း ၃၇၆၉၈ ဦးကို လုပ္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ၁၉၈ဝ ခုႏွစ္နဲ႔ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ၾကားမွာ လူေပါင္း ၈၃၆၄၄ ဦးကို လုပ္ခဲ့တယ္''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာ''
    ''သုေတသီေတြ ေတြ႕တာက Unprocessed Red Meat  ေခၚတဲ့ နီရဲ တဲ့အသားစိမ္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကို ပိုစားရင္ ေသဆံုးႏႈန္းက ၁၃ ရာခိုင္ႏႈန္းပိုလာတယ္တဲ့။ ႏွလံုး ေရာဂါျဖစ္ႏိုင္ေျခက ၁၈ ရာခိုင္ႏႈန္း ပိုလာတယ္တဲ့။ ကင္ဆာျဖစ္ႏိုင္ေျခက ၁ဝ ရာခိုင္ႏႈန္း ပိုလာတယ္တဲ့။ ျပဳျပင္ ၿပီးအသားက်ေတာ့ ပိုေတာင္ဆိုးေသး  တယ္။ ေသဆံုးႏႈန္းက ၂ဝ ရာခိုင္ႏႈန္း ရယ္၊ ႏွလံုးေရာဂါအတြက္ ၂၁ ရာခိုင္ ႏႈန္းရယ္၊ ကင္ဆာအတြက္က ၁၆ ရာခိုင္ႏႈန္းရယ္ ပိုၿပီးတိုးလာတဲ့ သေဘာေပါ့ဗ်ာ''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာ''
    ''သုေတသီေတြ ေတြ႕ရွိခ်က္ အရ ျပဳျပင္ထားတဲ့ အသားကပိုဆိုး ေနတယ္''
    ''ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေဒါက္တာ''
    ''ျပဳျပင္တဲ့အခါ ဆားသံုးရ တယ္။ ဆိုဒီယမ္ဓာတ္ပိုမ်ားလာ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္''
    ''နီရဲတဲ့အသားက ဘာလို႔ ေရာဂါပိုျဖစတာလဲ ေဒါက္တာ''
    ''ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတာက နီရဲတဲ့ အသားမွာ ျပည့္ဝဆီေတြမ်ားတယ္။ အဓိက တရားခံက ျပည့္ဝဆီျဖစ္ဖို႔ မ်ားတယ္တဲ့''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာ''
    ''တခ်ဳိ႕ သုေတသီေတြက်ေတာ့ အယူအဆမတျပန္ဘူးဗ်''
    ''ဘယ္လိုကြာျခားသလဲ ေဒါက္တာ''
    ''ယူေကမွာ ၿဗိတိသွ်ႏွလံုး အသင္းႀကီးဆိုတာရွိတယ္။ ႏွလံုး ေရာဂါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သုေတသန ေတြလုပ္တဲ့ အသင္းႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ အသင္းႀကီးမွာ Victoria Taylor  ဆိုတဲ့ ပါရဂူႀကီးရွိတယ္။ သူက အာဟာရ ေဗဒဘာသာရပ္မွာ အထူးကြၽမ္းက်င္ တယ္။ သူကေျပာတယ္။ နီရဲတဲ့ အသားကို အသင့္အတင့္စားႏိုင္ပါ တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဆီနည္းတဲ့ အသားကိုေရြးစားပါတဲ့။ ခ်က္ရင္လဲ က်န္းမာေရးနဲ႔ညီတဲ့ နည္းကိုသံုးပါတဲ့။ ၿပီးေတာ့အသားဓာတ္လိုခ်င္ရင္ တျခား အစား အစာေတြလဲ အလဲအလွယ္လုပ္ စားပါတဲ့။ နီရဲတဲ့အသားခ်ည္းပဲ မစားပါနဲ႔တဲ့''
    ''နီရဲတဲ့အသားဆိုေတာ့ ဝက္ ေပါင္ေျခာက္တို႔၊ သိုးသားေျခာက္တို႔၊ ဝက္အူေခ်ာင္းတို႔ေပါ့ေနာ္''
    ''ဟုတ္တယ္ဗ်။ ငါး၊ ၾကက္ သား၊ ပဲအမ်ဳိးမ်ဳိး စတာေတြကိုလဲ အလွယ္သေဘာ သူကစားခိုင္းတာ ဗ်''
    ''ေကာင္းပါတယ္ ေဒါက္တာ။ ဒါမွလဲ အာဟာရစံုစံုလင္လင္ရမွာ ေပါ့''
    ''ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုေဒါနေျပာ တာ Balanced Diet  ေပါ့ဗ်ာ''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာ''
    ''သက္သတ္လြတ္စားႏိုင္ရင္ လဲ ေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာ-တစ္လ ကို တစ္ပတ္ႏႈန္းစားေပါ့ဗ်ာ။ စားမယ္ ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ့္ေျပာ။ ကြၽန္ေတာ္ ဦးဥာဏ္အုန္းဆီမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေတာင္းေပးမယ္''
    ''ဦးဥာဏ္အုန္းဆိုတာ ေညာင္ရမ္းေဆးတိုက္က ဓာတ္ခြဲမႉး မဟုတ္ လား''
    ''ဟုတ္တယ္။ အရင္က ေငြလ မင္းေဆးတိုက္မွာပဲ ဓာတ္ခြဲမႉးလုပ္ခဲ့ ဖူးတယ္''
    ''ကိုေဒါနသိလို႔လား''
    ''သိတာေပါ့ဗ်ာ။ သူက သိပ္ သေဘာေကာင္းတာ။ သူက ဦးေရႊႏု လမ္းမွာေနတယ္။ သူၿခံက အက်ယ္ ႀကီး ေဒါက္တာ။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အစံုစိုက္ပ်ဳိးထားတယ္''
    ''ေၾသာ္-ကိုေဒါနေရာက္ဖူးတာ ကိုး''
    ''ဟုတ္တယ္၊ ေရာက္ဖူးတယ္။ ဦးဥာဏ္အုန္းက ဟင္းခ်က္လဲ ေကာင္းတယ္။ ငပိရည္ကအစ ေကာင္းတာ။ သူေဖ်ာ္တဲ့ငပိ ဆိုရင္ ေမႊး ေနတာပဲ''
    ''တို႔စရာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ဆို ထမင္းၿမိန္တယ္ဗ်''
    ''ထမင္းသံုးပန္ကန္ေလာက္ ကေတာ့ အသာေလးပဲ''
    ''ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ပဲ''
    ထိုစဥ္ အမ်ဳိးသမီးအုပ္စုတစ္စု သည္ ေရႊဘံုသာေအာက္လမ္းမွ တေရြ႕ ေရြ႕လမ္းေလွ်ာက္လာေနၾက၏။
    ''ဟာ-ေဒါက္တာေရ ေဒါက္တာခင္ပန္ေဆာင္းတို႔ အုပ္စုလာျပန္ၿပီ။ ေျပးမွပဲ။ သူတို႔က ေမတၱာသုတ္ပုတီး တစ္ေထာင္မ်ား စိပ္ၿပီးၿပီလားမဆိုႏိုင္ဘူး။ တကယ္လို႔ စိပ္ၿပီးရင္ ခက္ေန မယ္။ ကြၽန္ေတာ္လစ္ၿပီ''
    ဆရာ ရာဟုေမာင္ေမာင္သည္ လစ္ခနဲေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။
    အမ်ဳိးသမီးအုပ္စု ေရာက္လာ ေသာအခါ ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးေအာင္ ချမာ ေျဖရွင္းေနရေလ၏။
    ''ဟာ-ဘိုးေတာ္ေရာ၊ ဘိုးေတာ္၊ ကိုရန္မ်ဳိးေအာင္ ခုနရွိပါေသးတယ္။ ရွင့္လူကို ရွင္ထိန္းထားသင့္တာေပါ့။ ခုရွာေပး''
    ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္၍ ဖိအား ေပးေလေတာ့၏။
    ''ဟုတ္တယ္ ေဒါက္တာ။ ဒါ ေဒါက္တာတာဝန္၊ ေဒါက္တာ ရွာေပး။ မေတြ႕ရင္မျပန္ဘူး။ ဒီမွာပဲ ညအိပ္မယ္''
    ''ဟာ-ဒုကၡပဲ၊ ကြၽန္ေတာ္လဲ မသိဘူး။ လစ္ခနဲ ေပ်ာက္သြားတာ။ ကဲပါ၊ ၿပီးရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းဘက္ သြားရွာေပးပါ့မယ္။ ကဲကဲ၊ လက္ဖက္ ရည္ေသာက္ၾကဦး၊ နားၾကပါဦးဗ်ာ''
    ရွာေပးမည္ဆို၍ အနည္းငယ္ ေက်နပ္သြားၾက၏။
    ''ကဲ-ကိုေဒါန သြားရေအာင္''
    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းအနီး ေရာက္ေသာ အခါ ေမာင္ေဒါနက တိုးတိုးကေလး ေမးလိုက္၏။
    ''ေဒါက္တာ၊ တကယ္ေတြ႕မွာ မို႔လို႔လား''
    ''ဘယ္လိုလုပ္ေတြ႕မွာလဲ။ ဟို အုပ္စုရန္ကလြတ္ေအာင္ အႀကံအဖန္ လုပ္ၿပီး ထြက္ေျပးၾကတာေပါ့၊ ဟဲ ဟဲ''
    ေဒါက္တာ ရန္မ်ဳိးေအာင္ႏွင့္ ေမာင္ေဒါနတို႔သည္ လမ္းထိပ္တြင္ အငွားယာဥ္တစ္စီးငွားကာ လွည္းကူး သို႔ ေမာင္းသြားၾကေလ၏။
ေအာင္(ေဆး-၁)
ရည္ညႊန္းခ်က္။ ။ BBC News မွ "Red Meat Increases Death, Cancer and Heart Risk, Says Study"  ေဆးပညာေဆာင္းပါးကို မွီျငမ္းကိုးကားပါသည္။