မိုးကတဖြဲဖြဲရြာေန၏။
    အနက္ေရာက္စူပါကတ္ေမာ္ ေတာ္ဆိုင္ကယ္တစ္စီးသည္ လမ္းသံုး ဆယ္တစ္ေလွ်ာက္ အေနာက္မွအေရွ႕ သို႔ေမာင္းႏွင္ လာေန၏။
    ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးေအာင္သည္ ဆိုင္ကယ္စီးရင္း အေဝးမွ ျပာလဲ့ေသာ ရွမ္းေတာင္တန္းႀကီးကို ေငးေမာ ၾကည့္႐ႈေနမိ၏။
    တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေဆး ေက်ာင္းသားဘဝက အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းရွမ္းမေလးနန္းမိုခမ္းကိုပါ သတိရေနမိ၏။
    အေတြးေကာင္းေန၍ ခုႏွစ္ဆယ့္ ေလးလမ္းထိပ္ေရာက္မွ ႐ုတ္တရက္ သတိဝင္လာၿပီး ေတာင္ဘက္သို႔ ကမန္းကတန္း ခ်ဳိးေကြ႕လိုက္ရ၏။
    ေနာက္မွ ကပ္လိုက္လာေသာ ဆူဇူကီးဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ပြတ္မိလုနီးပါး ျဖစ္သြား၏။ ဘရိတ္အုပ္လိုက္၍ ကို႔ယို႔ ကားယားျဖစ္ သြားေသာ ဆိုင္ကယ္စီး လူငယ္အား လက္ျပကာေတာင္းပန္ လိုက္၏။
    ခုႏွစ္ဆယ့္ေလးလမ္းအတြင္း ဝင္သြားၿပီး ဒ႑ာရီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေရွ႕တြင္ရပ္သြား၏။ ဆိုင္အတြင္းမွ ဓာတ္ခြဲမႉး ကိုညဳိျမင့္က ဆီးႀကဳိေန၏။
    ''မဂၤလာပါဆရာ၊ အထဲၾ<ြကပါ၊ ဖန္ခ်ဳိမွာထားပါတယ္''
    ''မဂၤလာပါ ကိုညဳိျမင့္၊ အမ္ဂ်ီ အိတ္(ခ်္)ေရာက္ေသးလား''
    မႏၲေလး အေထြေထြေရာဂါကု ေဆး႐ံုႀကီးကို ေဆးေလာကသား မ်ားက အမ္ဂ်ီအိတ္(ခ်္)ဟု အတို ေကာက္ေခၚၾက၏။
    ''ေရာက္ၿပီးၿပီဆရာ။ ေစာင္း ဆရာႀကီးက အသည္းကင္ဆာ ဆရာ။ အသည္းအစားထိုးကုႏိုင္ရင္ ေတာ့ပိုေကာင္းမယ္ေျပာ တယ္ဆရာ''
    ေအာင္ပင္လယ္မွ ေစာင္းဆရာ ႀကီးက ေက်ဇူးရွိခဲ့ဖူးသူျဖစ္၏။
    ''ကြၽန္ေတာ္လဲ သြားၾကည့္ လိုက္ပါ့မယ္။ အသည္းအလႉရွင္လဲ လိုက္ရွာၾကတာေပါ့ဗ်ာ''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ သက္ရွိလူက အသည္းလႉတာရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာေရာ အသည္းတု မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူးလား ဆရာ။ အလႉ ရွင္က လူနာေလာက္မမ်ားေတာ့ အသည္းအလႉခံမည့္ လူနာေတြက အၾကာႀကီးေစာင့္ေစာင့္ေနရတယ္ ဆရာ''
    ''တစ္ေလာက Nature Materials ဆိုတဲ့ ေဆးပညာဂ်ာနယ္ တစ္ ေစာင္မွာ ကြၽန္ေတာ္ဖတ္လိုက္ရတယ္။ သုေတသီေတြက ဓာတ္ခြဲခန္းမွာ အသည္းတုဖန္တီးဖို႔ ႀကဳိးစားၾက တယ္တဲ့''
    ''အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာျပပါလား ဆရာ''
    ''မိုးေအးေအးမွာ ဖန္ခ်ဳိ ပူပူ ေလးေသာက္ရင္းေျပာၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလိုဗ်။ အေမရိကန္သုေတသီအဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႕က အသည္းတု မွာပါမယ့္ ေသြး ေၾကာေတြဖန္ဆင္းေနၾကတယ္။ Template လို႔ေခၚတဲ့ ေသြးေၾကာေတြ ႀကီးထြားတဲ့ေနရာမွာ အေရးပါတဲ့ ျငမ္း လိုဟာမ်ဳိးကို ႀကဳိးစားၿပီး ဖန္တီး ေနၾကၿပီတဲ့''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ''
    ''သူတို႔က ၃ီ လို႔ေခၚတဲ့ သံုး ဘက္ျမင္နည္းပညာကို သံုးၾကတယ္။ ေသြးေၾကာေတြရယ္၊ ဆဲလ္ေတြရယ္၊ အလႊာလိုက္ အလႊာလိုက္ တည္ေဆာက္ၿပီး အသားမွ်င္ေတြျဖစ္လာ ေအာင္ ႀကဳိးစားေနၾကတယ္''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ''
    ''ေလာေလာဆယ္ျပႆနာက မ်ဳိး႐ိုးဗီဇ အင္ဂ်င္နီယာနည္းပညာနဲ႔ ဖန္ဆင္းထားတဲ့ ဆဲလ္ေတြဟာ တစ္ ႐ႈး ဘဝမေရာက္ ခင္ ေသ ေသကုန္ၾကတယ္ဗ်။ ဒါကို ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကဳိးစား ေနၾကတယ္''
    ''ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ''
    University of Pennsylvania  မွာ ပါရဂူ  Dr. Christoph Chan  ဆို တာရွိတယ္။ သူ႔အဖြဲ႕မွာပါတဲ့ ပါရဂူ တစ္ဦးက Dr. Jordan Miller  တဲ့။ Dr. Miller ကေျပာျပတယ္။ မ်ဳိး႐ိုးဗီဇ အင္ဂ်င္နီယာနည္းပညာနဲ႔ ဖန္ဆင္း ထားတဲ့ ဆဲလ္ေတြတစ္႐ႈးထဲမွာ ေသြး မကုန္ေအာင္လုပ္ဖို႔လိုေနပါတယ္တဲ့။ ခုလက္ရွိမွာ အဲဒီဟာက အခက္အခဲ ျဖစ္ေနပါတယ္တဲ့။ ဆဲလ္ေတြအမ်ား ႀကီး စုေဝးလိုက္တဲ့ အခါ ေဘးက ဆဲလ္ေတြဆီက အာဟာရဓာတ္နဲ႔ ေအာက္ဆီဂ်င္ကို အလုအယက္ယူ ၾကတယ္တဲ့။ တခ်ဳိ႕ဆဲလ္ေတြက မြန္းက်ပ္ ၿပီးေသကုန္ၾကေရာတဲ့''
    ''သဘာဝမွာက်ေတာ့ ဒီျပႆ နာမရွိဘူးလား ဆရာ''
    ''သဘာဝတစ္႐ႈးေတြ က်ေတာ့ သဘာဝအေလ်ာက္ ေသြးေၾကာေတြ ရွိေနတယ္။ ေသြးေၾကာေတြေၾကာင့္ မြန္းက်ပ္တာ မျဖစ္ေတာ့ဘူး''
    ''ေၾသာ္-ဒါေၾကာင့္ေသြးေၾကာ ဖန္ဆင္းဖို႔ ႀကဳိးစားေနတာကိုး''
    ''ကိုညဳိျမင့္က သေဘာေပါက္ လြယ္သားပဲ။ ဟုတ္တယ္။ ေစာေစာ က ေျပာတဲ့တကၠသိုလ္ႀကီးက ပါရဂူ ေတြဟာ Massachlisetts Institute of Technvlo  က ပါရဂူေတြနဲ႔ ေပါင္း ၿပီး ႀကံစည္ေနၾကတယ္။ Synthetic Vascular System   လို႔ေခၚတဲ့ ေသြး ေၾကာစနစ္အတုကို ဖန္ဆင္းၾကလိမ့္ မယ္။ ဒီစနစ္ကလာမယ့္ အနာဂတ္ မွာ၊ အသည္းတုမွာပါမယ့္ ေသြးေၾကာ ေတြ
တည္ရွိမယ့္ေနရာပဲတဲ့''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''ေစာေစာကေျပာတဲ့ Institute မွာ Professor Sangeeta Bhatia  ဆိုတာ ရွိတယ္။ သူကေျပာတယ္။ ခု ႀကဳိးစားေန တဲ့နည္းပညာက ဖေယာင္းသံုးၿပီး ပံုသြန္းတဲ့အလုပ္နဲ႔ သေဘာခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္တူပါတယ္ တဲ့။ သတၱဳရည္ကို ဖေယာင္းနဲ႔ မံၿပီး လိုခ်င္တဲ့အရာရေအာင္ ပုံေဖာ္တယ္။ ဥပမာ-သတၱဳအိုးလိုဟာ ေပါ့ဗ်ာ။ လိုခ်င္တာရေတာ့ ဖေယာင္း ကို အရည္ေဖ်ာ္လိုက္တယ္။ အိုး က်န္ ရစ္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ''
    ''သေဘာေပါက္ပါတယ္ ဆရာ။ လူက်ေတာ့ ဖေယာင္းဘယ္ လိုသံုးမလဲ ဆရာ''
    ''ဒီလိုဗ်။ ဖေယာင္းသံုးလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ပါရဂူေတြက ဖေယာင္း အစား သၾကားေမာ္လီက်ဴးသံုးတယ္။ သၾကားက လူကိုယ္ထဲမွာလဲရွိေန တတ္တယ္ေလ''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    Professor Bhatia  က ေျပာ တယ္။ အတုလုပ္တဲ့နရာမွာ အခက္ အခဲက အဂၤါရဲ႕ အရြယ္အစားႀကီးႀကီး မားမား မရေသး တာပါပဲတဲ့။ ႀကီးသြား ရင္ ေသြးေၾကာေတြအလံုအေလာက္ရဖို႔ ခက္လာတယ္တဲ့။ ဥပမာ-ဖန္တီး လိုက္တဲ့အဂၤါက မီလီမီတာအတိုင္း အတာေလာက္ ပိုထူလာရင္ပဲ ေသြး ေၾကာအလံုေလာက္ရဖို႔ ခက္လာတယ္ တဲ့''
    ''ဒါက ခုယာယီအခက္အခဲ ေပါ့ေနာ္''
    ''ဟုတ္တယ္။ ေနာင္ေတာ့ ဒါလဲေျပလည္လာမွာပါ''
    ''ဆက္ပါဦးဆရာ''
    ''ပါရဂူေတြက Network လို႔ ေခၚတဲ့ ကြန္ရက္လိုအရာကို ဖန္တီး တယ္။ ျငမ္းလိုအရာေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးရင္ ျငမ္းမွာေသြးေၾကာတြႀကီးထြားမယ္။
ေသြးေၾကာေတြရလာရင္ တစ္႐ႉးထဲ ထည့္မယ္။ ဒီျငမ္းကိုသၾကားနဲ႔လုပ္ တယ္။ 3D နည္းပညာသံုးတယ္''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''သၾကားကသိပ္ေကာင္းတဲ့ တည္ေဆာက္ေရးပစၥည္းပဲတဲ့။ သက္ ရွိ တစ္႐ႉးေတြထဲမွာ အလြယ္တကူ ေပ်ာ္ဝင္သြား တယ္တဲ့။ ေစာေစာက ဖေယာင္းကို အရည္ေပ်ာ္ေစသလိုေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သဘာဝမွာလဲ သၾကားကရွိ ေနေတာ့ ကိုယ္တြင္းက သက္ရွိ အဂၤါ ေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသားဗ်။ အႏၲရာယ္ မရွိဘူးေပါ့ဗ်ာ''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    ''ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ စမ္းသပ္တဲ့အဆင့္ပဲရွိေသးတယ္။ အသည္းတုျဖစ္ေလာက္တဲ့အေနအထား မေရာက္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ အနာဂတ္မွာရလာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ ခု ႀကဳိးစားေနတာက ထုထည္ႀကီးႀကီးအဂၤါတစ္ခုရဖို႔ ပဲ။ ေသြးေၾကာ မ်ားမ်ားရလာေအာင္ လုပ္ ႏိုင္ရင္ အဂၤါလဲႀကီးႀကီးမားမားရလာ လိမ့္မယ္။ အဂၤါႀကီးႀကီးရရင္ ခြဲစိတ္ ၿပီး အစားထိုး တာလုပ္ႏိုင္ လိမ့္မယ္''
    ''မေဝးေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ ေအာင္ျမင္မွာေပါ့ေနာ္''
    ''ဟုတ္တယ္ဗ်။ ေလာေလာ ဆယ္ ရည္မွန္းခ်က္က အသည္းတု လုပ္ဖို႔ပဲ။ ခု သုေတသနမွာ 3D Printer  သံုးၿပီး Arbitary Network of Vessels  ကို ဖန္တီးေန တယ္။
ေသြးေၾကာကြန္ရက္အတု ေပါ့ဗ်ာ။ အေတာ္ထူးဆန္းတယ္ဗ်''
    ''ဟုတ္ကဲ့ဆရာ''
    University College London  က ပါရဂူ Professor Martin Birchall  က ခု သုေတသနကို ခ်ီး က်ဴးထားတယ္။ ခု သုေတသန ဟာ တစ္႐ႉးအင္ဂ်င္နီယာနည္းပညာရဲ႕ အေျခခံျပႆနာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကို ေျဖရွင္းႏိုင္ပါၿပီတဲ့။ 3D Printing  ကို သံုးတဲ့ တီထြင္မႈကလဲ အံ့ၾသ စရာပါပဲတဲ့။ ေျပာင္ေျမာက္ပါတယ္ တဲ့။ ေသြးေၾကာကို ဖန္ဆင္းႏိုင္ရင္ အဂၤါလဲ ဖန္ဆင္းႏိုင္မွာပါ တဲ့။ ေသြး ေၾကာရွိမွ အဂၤါက အာဟာရရမွာပါ တဲ့။ ခု သုေတသနဟာ လြန္စြာ စိတ္ ဝင္စားဖြယ္ရာေကာင္းပါတယ္တဲ့''
    ''အားရစရာပါပဲဆရာ။ ေနာင္ က်ရင္ အသည္းတုရမွာပဲ။ ဓာတ္ခြဲ ခန္းမွာလုပ္ႏိုင္ရင္ သက္ရွိအလႉရွင္ ေစာင့္စရာမလိုဘူး။ လို သေလာက္ ထုတ္ေပးေန႐ံုပဲ''
    ''ဟုတ္တယ္။ အသည္းကင္ ဆာ လူနာေတြမွာ ေရာဂါရွိေနတဲ့ အသည္းကိုခြဲထုတ္ၿပီး အသည္းတု ထည့္ေပး႐ံုပဲ။ ဒါဆို လူနာ အေတာ္ မ်ားမ်ားကို အသက္ကယ္ႏိုင္လိမ့္ မယ္''
    ''ေစာင္းဆရာႀကီးလို လူနာမ်ဳိး ေတြေပါ့ေနာ္ ဆရာ''
    ''ဟုတ္တယ္ဗ်။ ကုထံုးသစ္ ေတြေပၚလာမွာေပါ့ဗ်ာ''
    ထိုစဥ္ ဆိုင္ေရွ႕သို႔ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ ကယ္ျဖင့္ လူတစ္ဦးေရာက္ရွိလာ သည္။
    ''ဟာ-ဆရာေက်ာ္ လာဗ်ာ။ ဖန္ခ်ဳိေသာက္ပါဦး''
    ဆိုင္ထဲဝင္လာသူမွာ ေဒါက္တာ ေက်ာ္ေဆြသိန္းျဖစ္၏။
    ''ကိုညဳိျမင့္ေရ၊ ကူပါဦးဗ်ာ''
    ''ဘာမ်ားလဲဆရာ။ ထိုင္ပါဦး။ ေအးေအးေဆးေဆးေပါ့''

    ''မေအးႏိုင္ဘူးဗ်။ ကြၽန္ေတာ္ ညကေဘာပြဲၾကည့္ၿပီး ညဥ့္နက္သြား တယ္။ မနက္က အိပ္ရာထေနာက္ က်တယ္။ မဂၤလာေစ်း သြားေတာ့ ေနျမင့္ေနၿပီ။ ပန္းဆိုင္မွာ ႏွင္းဆီပန္း မရလိုက္ဘူး။

ကုန္သြားလို႔တဲ့''
    ''ဟဲဟဲ၊ သေဘာေပါက္ၿပီ။ ႏွင္းဆီနီနီရဲရဲ တစ္စည္းလိုခ်င္ေန တယ္ မဟုတ္လား''
    ''ဟာ-ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္ တယ္။ ဘယ္မွာရမလဲဟင္''
    ''ရႏိုင္တဲ့ေနရာကို ဆရာဦးရန္ မ်ဳိးေအာင္သိတယ္''
    ''ဟာ-ဟုတ္လား၊ ကိုရန္မ်ဳိး ေအာင္ လုပ္ပါဗ်ာ''
    ''ဒီအတိုင္းမရဘူးေလ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘိုင္က်ေနလို႔ ဖန္ခ်ဳိပဲ ေသာက္ေနရတာ။ ဗိုက္မဝဘူးဗ်''
    ''ဟာ-ရပါတယ္ဗ်ာ။ ေဟ့- ေကာင္ေလး၊ ထမင္းဆီဆမ္းရယ္၊ နန္းႀကီးသုပ္ရယ္၊ မႏၲေလးၿမီးရွည္ ရယ္၊ စမူဆာသုပ္ရယ္၊ ေကာ္ျပန္႔ ေၾကာ္ရယ္၊ ျမန္ျမန္ခ်စမ္းကြာ''
    ''ဟာဟာ၊ ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ။ လံု ေလာက္ပါၿပီ။ ကဲ ကဲ၊ ဒီလိပ္စာကတ္ ကိုသြား ႏွင္းဆီပန္းရလိမ့္မယ္''
    ေဒါက္တာေက်ာ္ေဆြသိန္း သည္ လိပ္စာကတ္ရသည္ႏွင့္ တခ်ဳိး ထဲလစ္ေတာ့၏။
    ''ဆရာေက်ာ္က ဇီဝေဆာင္က ဆရာမေလးကိုပန္းေတာ္ဆက္ေနၾကေလ။ ခု ပန္းေတာ္မဆက္ရေသးလို႔ ပ်ာရီပ်ာရာ ျဖစ္ေနတာ။ တစ္ခါထဲ တန္းေျပးေတာ့တာပဲ''
    ''ဆရာေက်ာ္က ငယ္ေသးတာ ကိုး။ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေက်ာင္းသားဘဝ က ပန္းေတာ္ဆက္လုပ္ဖူးပါတယ္ ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္ ဗ်ာ။ ဟဲ၊ ဟဲ''
ေအာင္(ေဆး-၁)
ရည္ညႊန္းခ်က္။ ။BBC News rS "3D Printed Sugar Network To Help Gron Artificial Live"  ေဆးပညာေဆာင္းပါးကို မီွျငမ္းကိုးကားပါသည္။