ေနသာဥယ်ာဥ္ထဲက ဘ၀အားမာန္ ပြင့္သစ္မ်ား(ၾကာၾကာကြတ္)
HTML clipboard
မိုးကိုေမာ့ၾကည့္၍ ေမွ်ာ္ခဲ့ရသည္မွာ သႀကၤန္ရာသီရက္မ်ားကစ၍ျဖစ္ သည္။ ပူလွခ်ည့္ ေလာင္လွခ်ည့္ ဟူ ၍ႏႈတ္မွ တဖြဖြေရရြတ္ေနရသည္။ ညလည္း ညအေလ်ာက္၊ ေန႕လည္း ေန႕အေလ်ာက္။ ပုန္းစရာေအာင္းစရာ ေနစရာ ထိုင္စရာ မရွိေအာင္ပူသည္။ မနက္ေနထြက္လာမွာကိုပင္ အလိုလို လန္႕ေနသည္။ ေနကပူ ေလကပူ၊ စား မဝင္ အိပ္မေပ်ာ္။ ခ်ဳိးလိုက္ရသည့္ေရ၊ ေသာက္လိုက္ရသည့္ ဓာတ္ဆား၊ ခပ္လိုက္ရသည့္ ယပ္က တဖ်ပ္ဖ်ပ္။ ပူတာကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ ျခင္၊ ယင္၊ ပုရြက္ဆိတ္တို႕ကလည္း မနားတမ္း ကိုက္ၾက၊ ခဲၾက၊ ဝိုင္းၾက၊ အံုၾကသည္။ ေျမျပန္႕ေဒသဆိုသည္မွာ ႏွစ္စဥ္ပူေနက်ေနရာမို႕ ပူလုိက္တာ၊ ေလာင္လိုက္တာဟု ေျပာဆိုၾကသည္ ေတာ့မွ အေျပးအလႊား ပြင့္လန္းခဲ့ၾကရသည္။ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ရာသီ၊ တစ္ ရာသီမွာတစ္လ၊ တစ္လမွာ တစ္ရက္ သာပြင့္သည့္ ပန္းမမပိေတာက္ကေတာ့ ယခုႏွစ္သစၥာမဲ့လွစြာ အဖူးတံႏွင့္ ညႇိဳးေရာ္ေၾကြက် ေျမခခဲ့ၾကသလို၊ ျဖစ္လာသည္။ မိုးရြာသလား၊ ေနပူသလား ဆိုသည့္စကားက အလုိလို ႏႈတ္ဆက္စကား မိတ္ဆက္စကား ျဖစ္လာသည္။ ယခုေတာ့ မုိးေတြ လည္းရြာေနၿပီ။ ေက်ာင္းေတြလည္း ပံုမွန္တက္ေနၿပီ။ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း စာေမးပြဲေျဖထားသူမ်ားလည္း အျဖဴအမည္းကြဲလို႕ အထက္ေအာက္ သူ႕ လမ္းကိုယ့္လမ္း ျပင္ဆင္ေနၾကေလၿပီ။
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ က်ဴရွင္ဆိုတာ မသင္ခဲ့ရ၊ ဂိုက္ဆိုတာလည္း မေတြ႕ခဲ့ဘူးဟုပင္ ဆိုရပါမည္။ ေက်ာင္းမွန္မွန္တက္ စာမခက္ဆို သည့္အတိုင္း ဆရာ၊ ဆရာမတို႕ သင္ၾကားေပးေသာ တစ္ဘာသာ ၄၅ မိနစ္အခ်ိန္ကေလးအတြင္း ေသခ်ာ ဂ႐ုစိုက္လွ်င္ စာေမးပြဲေအာင္ႏိုင္သည္။ စာေမးပြဲနီးလွ်င္ ဆရာ၊ ဆရာမတို႕က အိမ္ေခၚသင္ေပးတာမ်ဳိး ရွိသည္။ အခေၾကးေငြႏွင့္ မဟုတ္။ ေစတနာ ေမတၱာႏွင့္ျဖစ္သည္။ ထိုတုန္းက ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း လိုလိုခ်င္ခ်င္ ရွိၾကသလို ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကလည္း အစြမ္းကုန္မိုင္ကုန္ သင္ၾကားေပးသည္။ ေနာက္ ဆရာတပည့္ဆက္ ဆံေရးရွိေသးသည္။ ခ်စ္ေၾကာက္႐ို ေသ။ ဆရာ၊ ဆရာမ ထိုင္ဆိုလွ်င္ ထိုင္၊ ထဆုိလွ်င္ထ၊ ဆရာ၊ ဆရာမႏွင့္ ယွဥ္မထိုင္ရဲ၊ မ်က္ႏွာမၾကည့္ရဲ၊ ဆရာေရွ႕ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ မေျပာရဲ။ ယေန႕အထိ ဆရာ၊ ဆရာမကို ေၾကာက္ရတုန္း၊ ႐ိုေသရတုန္း။ သူ႕အလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ႏွင့္ ေနၾကသည့္ အရြယ္အထိ ဆရာ့ေရွ႕မွာ ေဆးလိပ္ မေသာက္ရဲ၊ ကြမ္းမစားရဲ၊ ဆရာ ဆရာမကို ေလးစားၾကသည္။
ယခင္ အႏွစ္သံုးေလးဆယ္ ၁၉၇ဝ ဝန္းက်င္အထိ ကေလးေဒသတြင္ ပညာတတ္ရွားေသးသည္။ ခုနစ္ တန္းေအာင္ဆိုလွ်င္ အလုပ္ေတြတန္းစီ ေနသည္။ ဟိုက္စကူးဖိုင္နယ္ဆိုသည့္ ကိုးတန္းေအာင္ဆိုလွ်င္ပင္ ႐ံုးမွာ စာေရးစာခ်ီရႏိုင္သည္။ ဘြဲ႕ရပညာ တတ္ဖို႕ တစ္ၿမိဳ႕တစ္ေယာက္ တစ္ရြာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ထြန္းဖို႕ ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကရသည္။ ဆယ္တန္းဆိုသည့္ ပညာကိုပင္လွ်င္ ခ်စ္သူကက ကိုယ္က ခ ဟူ၍စကားရွိခဲ့ဖူးသည္။ ေလးငါးဆယ္ႏွစ္ ေက်ာင္းေဆြးေဆြး လူေဆြးေဆြး ဆယ္တန္းပညာကုိ ေျဖခဲ့သူမ်ား ရွိသည္။ ထိုတုန္းက ဆယ္တန္းေအာင္လွ်င္ပင္ မဟာသူရဲ ေကာင္းဟုဆိုရမလို။ တစ္ဘာသာ ႏွစ္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးေလးမ်ား ခ်ိတ္လိုက္လွ်င္ေတာ့ ရပ္ေရာရြာပါ ဝိုင္းခ်ီးေျမႇာက္ၾကသည္။ ဘယ္ၿမိဳ႕ ဘယ္ရြာက အထက္တန္းပညာ ပထမဦး ဆံုးသင္ရသူ၊ ဘယ္ၿမိဳ႕ဘယ္ရြာက ပထမဆံုး တကၠသိုလ္ပညာသင္ရသူ၊ ဘြဲ႕ရသူ၊ ဆရာဝန္ျဖစ္သူ စသျဖင့္ ရြာလိုက္ရပ္လိုက္ ဂုဏ္ယူေျပာဆိုၾက သည္။ ဟုိတုန္းက သုံးဘာသာ ဂုဏ္ထူးဆုိသည္ပင္ ရွားရွားပါးပါး ျဖစ္သည္။ အထက္ခ်င္းတြင္းေဒသက ပထမဦးဆုံး သုံးဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္၊ ကေလးေဒသက သုံးဘာသာဂုဏ္ထူး ရွင္၊ ေယာေဒသက ပထမဦးဆုံး ဘြဲ႕ ရရွိခဲ့သူဟူ၍ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဂုဏ္ယူ ခ်ီးေျမႇာက္ခဲ့ၾကဖူးသည္။
တကၠသုိလ္ဝင္တန္းေခၚသည့္ ဆယ္တန္းဆုိသည္ကလည္း တကယ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ရန္ မလြယ္။ အထက္တန္းပညာၿပီးလွ်င္ တကၠသုိလ္ပညာကုိ ရႏိုင္သည္။ အထက္တန္းပညာႏွင့္ ကုိယ္အား သန္သည့္ ေတြးေခၚယူဆအသုံးခ်မႈ ႏွင့္ေပါင္းစပ္ႏုိင္ဖုိ႔လုိသည္။ လြန္ခဲ့ သည့္ အႏွစ္သုံး၊ ေလးဆယ္ ေက်ာ္ တုန္းက ဆယ္တန္းအေတြ႕အႀကဳံ ေလးကုိ ဆုိပါဦးမည္။
ရာဂ်ဴးဆုိသည့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ ခင္ေမာင္ေဌးဆုိသည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထုိသူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္သည္ တကၠသုိလ္ဝင္တန္း စာေမးပြဲကုိ တစ္ႏွစ္ႏွင့္မေအာင္၊ ႏွစ္ႏွစ္ႏွင့္ မေအာင္၊ သုံးႏွစ္ႏွင့္မေအာင္ျဖစ္သည္။ ထုိတုန္းက က်ဴရွင္ဟူ၍မရွိ။ လူငယ္ေရးရာ ညေက်ာင္းေတာ့ ရွိသည္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက သူ႔ဘာသာရပ္အလုိက္ အခမဲ့ သင္ေပးခဲ့ၾကသည္ဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး ညေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိႏွစ္မွာလည္း က်ခဲ့သည္။ ဆယ္တန္း ငါးႏွစ္ ေျမာက္ေျဖဖုိ႔ကုိေတာ့ ကေလးၿမဳိ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း အနီးမွာရွိသည့္ ဒီပကၤရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ကုိရင္ႀကီးမ်ားဝတ္၍ စာက်က္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကသည္။ ဒီပကၤရာ ဆရာေတာ္ကလည္း ထုိႏွစ္ေယာက္ ကုိ မင္းတုိ႔ ေလာကီပညာေတြ မခက္ ပါဘူးကြာ။ တုိ႔ ေလာကုတၱရာ စာေတြေတာင္မွ အာဂုံေဆာင္ႏုိင္လုိ႔ တိပိဋ ကဓရ ျဖစ္လာေသးတာ။ မင္းတုိ႔ အာ ဂုံေဆာင္ထားၾက။ စာရေနရင္ ဘယ္ နားက ျဖတ္ေမးေမး မင္းတုိ႔ ေျဖႏုိင္ လိမ့္မယ္။ စာေမးပြဲမေအာင္တာ စာမရလုိ႔ မေအာင္တာဟူ၍ ဆရာ ေတာ္က ဆုံးမသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိႏွစ္တစ္ႏွစ္လုံး ဆယ္တန္းကို ဘာသာရပ္အလုိက္ ၏၊ သည္မလြဲ အလြတ္အရ က်က္ၾကသည္။ အာဂုံ ေဆာင္ၾကသည္။ ထုိႏွစ္တကယ္ ေျဖ ေတာ့က်သည္။
စာေမးပြဲက်ေတာ့ ေနာက္တစ္ႏွစ္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ထင္ရာလုပ္ၾကသည္။ ဆယ္တန္းေျဖမည့္ ေက်ာင္း သားေတြကုိ သူတုိ႔က စာျပန္သင္ေပးၾကသည္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလး၊ ငါးဆယ္ေလာက္ရွိသည္။ သူတုိ႔ အာဂုံေဆာင္ထားသမွ် လက္ တန္းပုိ႔ခ်ေပးသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ ထုိႏွစ္မွာပင္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး တကၠသုိလ္ဝင္တန္း ဆယ္တန္း ေအာင္သြားၾကသည္။ သူတုိ႔သင္ေပး သည့္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား လည္း သုံးပုံႏွစ္ပုံ ေအာင္သည္ဟု ၾကားရသည္။ သူတုိ႔ တကၠသုိလ္ ဝင္တန္းကို ေျခာက္ႏွစ္ေျဖမွ ေအာင္ သည္။ ထုိေအာင္ျမင္မႈႏွင့္အတူ သူတုိ႔၏ ဆယ္တန္းသင္တန္းေက်ာင္း သားကေလးကလည္း ေနာက္တစ္ႏွစ္ ဆယ္ေယာက္၊ ဆယ့္ငါးေယာက္မွ သုံးေလးငါးဆယ္အထိ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူအပ္ထည္တုိးလာသည္။ ထုိႏွစ္မွာပင္ ဘြဲ႕ရဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကို သူ႔ဘာသာရပ္အလိုက္ ငွားရမ္းသင္ၾကားေပးရသည္အထိ ေအာင္ျမင္လာခဲ့သည္။ ရာဂ်ဴးႏွင့္ခင္ေမာင္ ေဌးလည္း ဘြဲ႕ရသြားၾကသကဲ့သုိ႔ သူတုိ႔ သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ သင္တန္း ေက်ာင္းကေလးမွာလည္း က်ဴရွင္ ေက်ာင္းဟူ၍ ထုိအခ်ိန္မွ စတင္ေပၚ ထြန္းလာခဲ့သည္။
ယခင္တုန္းကေတာ့ ညေက်ာင္း တက္ခဲ့ၾကရသည္။ အခ်ဳိ႕က ေန႔အလုပ္လုပ္၊ ညေက်ာင္းတက္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဆယ္တန္းေလးငါးႏွစ္က်လုိ႔ ေန႔ေက်ာင္းက လက္မခံလုိ႔ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလုိ႔ဟူ၍ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ ညေက်ာင္းဟူ၍ မၾကားရေတာ့။ က်ဴရွင္၊ ပညာဒါနေတြ လႈိင္ လႈိင္ေပၚလာသည္။ ဘယ္ႏွစ္ဘြဲ႕ရ ဆရာကသင္ေပးမည္။ ေအာင္ခ်က္က ႏွစ္တုိင္း ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ စသ ျဖင့္ ေၾကာ္ျငာမ်ားကိုလည္းေတြ႕ရ သည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့မုံရြာ၊ မႏၲေလး၊ ရန္ကုန္၊ ျပင္ဦးလြင္ၿမဳိ႕ ေကာင္းေပ့ ၫြန္႔ေပ့ ဆုိသည့္ က်ဴရွင္ေက်ာင္းမ်ား တြင္ သိန္းဆယ္ခ်ီ ေပးပုိ႔အပ္ ေက်ာင္း ထားၾကသည္။ ဟုတ္မလားလုိ႔ ထား ၾကည့္တာ က်တယ္ဆုိသည့္ အသံမ်ားၾကားရသလုိ ေအာင္ေတာ့ ေအာင္ တယ္။ ေငြကုန္ရတာနဲ႔ မကာမိဘူး ဟုေျပာသူလည္း ရွိသည္။ ယခုေတာ့ ဆယ္တန္းကုိ ေအာင္႐ုံႏွင့္ သိပ္သေဘာ မေတြ႕ခ်င္ၾကေတာ့။ တစ္ဘာ သာဂုဏ္ထူးရွင္ပင္လွ်င္ မ်က္ႏွာငယ္ ေနသည္။ ႏွစ္ဘာသာ၊ သုံးဘာသာ မွ သင့္႐ုံ။ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ ေလာက္မွ တန္းဝင္သည္။ ေက်ာင္း သားမိဘမ်ားကလည္း ကုိယ္ကသာ တန္းဝင္ခ်င္မွဝင္မည္။ ကုိယ့္သား သမီးကုိေတာ့ ဆရာဝန္၊ ဆရာမ၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ေရေၾကာင္းလုိင္း၊ ႏုိင္ငံ ျခား ဘာသာရပ္၊ ကြန္ပ်ဴတာ မနား တမ္းေျပာေနသူမ်ားရွိေနသည္။
အေၾကာင္းစပ္၍ ကေလးၿမဳိ႕မွာ ေနသာအခမဲ့ ပညာဒါနဟု ေပၚထြန္း လာသည္။ တိတိပပေျပာရလွ်င္ ၁၉၉၆-၉၇ က စတင္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ သူလည္း ေက်ာင္းသား ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ေယာက္ကုိ အခမဲ့ သင္ၾကားေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးရာက စာသင္ေက်ာင္းႀကီးျဖစ္လာသည္။ ႏွစ္စဥ္ ငါးဘာသာဂုဏ္ထူး၊ ေျခာက္ ဘာသာဂုဏ္ထူး၊ ေဆး၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ စစ္တကၠသုိလ္၊ ပညာေရး ၾကားေနရသည္။ ကေလးၿမဳိ႕မွာေတာ့ ေနသာ ပညာဒါနမွာ စာသင္ေနသည့္ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားဆုိလွ်င္ ၉ဝ ရာခုိင္ႏႈန္း စာေမးပြဲေအာင္ၿပီဟု မိဘမ်ားက မွတ္ခ်က္ေပးထားၾကသည္။ စည္းကမ္းရွိသည္။ အသင္အျပ ေကာင္းသည္။ ေနာက္တစ္ခုက အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္သည္။ တကယ္ ေတာ္၍ တကယ္သင္ခ်င္ၿပီး အထက္ ကုိ လွမ္းခ်င္သည့္ မရွိဆင္းရဲႏြမ္း ပါး ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ေရ ေကာင္းေျမေကာင္း ေနရာျဖစ္သည္။ ယခုပင္လွ်င္ ေနသာပညာဒါနမွ ေအာင္ျမင္၍ ေဆးတကၠသုိလ္ တက္ ေရာက္ေနသူ ၁၈ ဦးရွိသည္ဟု ေျပာ သံၾကားရသည္။
''ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြရဲ႕ သမီးေလး ေနသာက ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးနဲ႕ ေအာင္သြားတာ အခု ေဆးလုိင္းရတယ္။ အဲဒါမိဘေတြကလဲ ေရွ႕ဆက္မထားႏုိင္ၾကဘူး။ အဲဒီမွာ သူ႔ဘာသာရပ္အလုိက္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကလဲ ေထာက္ပ့ံၾကတယ္။ ေနသာဆရာေတာ္ကလဲ ေထာက္ပံ့တယ္။ ႐ႈိင္းဟုတ္ကုမၸဏီ ကလဲ လုိအပ္တာ လစဥ္ေထာက္ပံ့တယ္လုိ႔ ၾကားတယ္''ဟု ေဒသခံ တစ္ဦးက ေျပာျပပါသည္။
ေနသာပညာဒါနမွာ ႏွစ္စဥ္ ပညာသင္ၾကားေနသည့္ ကေလးမ်ား အတြက္မွာ ပညာေရးတစ္ခုတည္း မဟုတ္။ ဘက္စုံ ပညာေရးဟု ဆုိရမည္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား အသိအျမင္တုိးပြား ရန္ရည္ရြယ္၍ ႏုိ္င္ငံေက်ာ္ တရားေဟာ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္မ်ားမွ အစျပဳ၍ ႏုိင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာမ်ား ဖိတ္ေခၚေဟာေျပာမႈမ်ား ႏွစ္စဥ္ရွိသည္။ က်န္းမာေရးပုိင္း၌လည္း ေဒသတြင္း ေဟာေျပာပုိ႔ခ်မႈမ်ားတြင္ေ နသာ ပညာဒါနအတြက္ အခ်ိန္သီးသန္႔ ေပး၍ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေနသာ အခမဲ့ ပညာဒါန ထူေထာင္ခဲ့သည္မွ ၁၄ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း တကၠသုိလ္ဝင္တန္းစာေမးပြဲကုိ အခမဲ့ ပညာသင္ၾကားေပးၿပီး ရာႏႈန္းအမ်ား ဆုံး ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့သည္။
ယခုႏွစ္ ၂ဝဝ၉-၂ဝ၁ဝ ပညာ သင္ႏွစ္တြင္လည္း ေနသာပညာဒါနမွ ေျဖဆုိသူေပါင္း ၁၃၆ ေယာက္တြင္ ေအာင္ျမင္သူေပါင္း ၁၃၃ ေယာက္ရွိ သည္စုသိရသည္။ ငါးဘာသာဂုဏ္ ထူးရွင္ ႏွစ္ဦး၊ ေလးဘာသာ ဂုဏ္ ထူးရွင္ ငါးဦး၊ သုံးဘာသာ ငါးဦး၊ ႏွစ္ဘာသာ ၁၄ ဦး၊ တစ္ဘာသာ ၄၁ ဦးပါဝင္သည္။ ေနသာပညာဒါ န၏ တကၠသုိလ္ဝင္ စာေမးပြဲေအာင္ ျမင္ေသာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား မ်ားႏွင့္ ဂုဏ္ထူးရွင္မ်ား ဂုဏ္ျပဳဆုခ်ီး ျမႇင့္ပြဲကို ၂ဝ-၆-၂ဝ၁ဝ တနဂၤေႏြ ေန႔တြင္က်င္းပခဲ့ရာ ငါးဘာသာဂုဏ္ ထူးရွင္ ႏွစ္ဦးႏွင့္ ေတြ႕ဆုံစကားေျပာ ခြင့္ရခဲ့သည္။
''အမည္ေလးက ''
''မသူဇာႏြယ္ပါ''
''အသက္ကေကာ''
''၁၆ ႏွစ္မျပည့္ေသးပါဘူး''
''အေဖ အေမက''
''အေဖက ဦးေအးႏြယ္ပါ။ ကြၽန္မ ေျခာက္ႏွစ္သမီးက ဆုံးပါတယ္။ အခုအေမနဲ႔ေနပါတယ္။ ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္မွာ အငယ္ဆုံးပါ''
''အလုပ္အကုိင္က''
''အေမနဲ႕ အစ္မေတြက လက္ လုပ္လက္စားပါ''
''ဒီႏွစ္ေက်ာင္းေနရတဲ့ အေန အထား''
''အိမ္က သိပ္မေထာက္ႏုိင္ပါ ဘူး။ ေနသာဆရာေတာ္က စာအုပ္၊ ေဘာပင္၊ လုိအပ္တာအားလုံးေထာက္ ပံ့ေပးပါတယ္''
''ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ အေနအထား''
''သမီးကေတာ့ ေဆးတုိ႔၊ ဘာတုိ႔ လုိင္းေကာင္းတာေလး တက္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သမီးတုိ႔ အိိမ္ အေျခအေနလဲ ရွိတယ္ဆုိေတာ့ ေျပာလုိ႔ မရေသးဘူး''
''သူလဲ ငါးဘာသာ ဂုဏ္ထူးပဲလား''
''ဟုတ္ပါတယ္''
''နာမည္ေလးက''
''သီသီေဆြပါ''
''အေဖ၊ အေမက''
''ဦးျမင့္ေဆြ၊ ေဒၚျမင့္ေဌးပါ''
''အလုပ္အကုိင္''
''က်ပန္းအလုပ္သမားပါ''
''ႀကဳိးစားမႈေလး ေျပာျပပါဦး''
''ကိုယ့္ရဲ႕ အခက္အခဲ ႀကဳံလာတုိင္း ေအာင္ျမင္မႈ မရလုိ႔ မျဖစ္ဘူး ဆုိတဲ့စိတ္ကုိေမြးၿပီး ႀကဳိးစားခဲ့ရတာပါ''
''အခုႏွစ္အေနအထား'
''စာေရးကိရိယာပစၥည္း ဆရာေတာ္က ေထာက္ပံ့ပါတယ္။ ေနာက္ လုိအပ္တာ ကူညီပါတယ္''
''ေရွ႕ရည္ရြယ္ခ်က္''
''ရမွတ္ေပၚမူတည္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ရမွာပါ။ ေရြးခ်ယ္ၿပီးျပန္ေတာ့လဲ အဆင္ေျပသလုိ လုပ္ရမွာပါ။ ႀကဳိးစားရမွာေပါ့''
ထုိေန႔က ေနသာေက်ာင္းမွာ ေဒသဆုိင္ရာ အႀကီးအကဲေတြ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ၊ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ၊ ကုန္သည္လုပ္ငန္းရွင္လုိ ပုဂၢဳိလ္မ်ားပင္ ေတြ႕ရသည္။ တုိးတက္ေဝစတုိး၊ ႏွင္း သက္သက္ေဝစတုိး၊ ျမင့္စတုိး စသည့္ စတုိးဆုိင္ ပုိင္ရွင္ႀကီးမ်ားကလည္း ဂုဏ္ထူးရွင္ ထူးခြၽန္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားကို တစ္ဦးခ်င္း လာ ေရာက္ခ်ီးျမႇင့္ၾကသည္။ ဘာသာရပ္ အလုိက္ေပးသည့္ ဆု၊ ေစတနာရွင္ တစ္ဦးခ်င္းက ခ်ီးျမႇင့္သည့္ဆု၊ ပါရမီ ဝိသာခါလုိ ေစတနာရွင္အဖြဲ႕တုိ႔က ခ်ီးျမႇင့္သည့္ဆု ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြမွာ ရလုိက္သည့္ ဆုေတြ တေပြ႕တပုိက္ ေတြ႕ရသည္။
သႀကၤန္ၿပီး ခ်ိန္မွစ၍ ကေလးေဒ သတြင္ အသူရိန္ေနမင္းေၾကာင့္ အပူရွိန္ လြန္ကဲလာသည့္အ တြက္ မုိးကို ေမွ်ာ္ၾကသည္။ သည္ႏွစ္ေတာ့ ေဆြ႕ ေဆြ႕ခုန္ေန႐ုံမက ေန႔ေရာညပါ မနား တမ္းခုန္ၾကရသည္။ အေရွ႕ဘက္မွာ ပုံေတာင္ေတာင္တန္း၊ အေနာက္ဘက္မွာ ခ်င္းေတာင္တန္း၊ ဝုိက္ဆီး ကာကြယ္ လြမ္းစဖြယ္ ရင္ဆုိ႔ညဳိ႕ညဳိ႕ မႈိင္းမႈိင္းဟု ဆုိေသာ္လည္း ယခုႏွစ္မွာေတာ့ စိမ္းစိမ္းစုိစုိ ညဳိ႕ညဳိ႕မႈိင္းမႈိင္း မဟုတ္ဘဲ ဝါေရႊေရာင္သန္းၿပီး နီက်င္က်င္ ျဖစ္လာသလား ေအာက္ေမ့ရသည္။ လြမ္းစရာနာက်င္ ခံစားလာရသည္။
အခုေတာ့ ကေလးခ်င္းေတာင္ ေဒသ မုိးေတြရြာေခ်ၿပီ။ ေႏြပိေတာက္တုိ႔ အခ်ိ္န္မီ မပြင့္ႏုိင္ေသာ္လည္း ပင္ျမင့္စံ သစ္ခြတုိ႔ကေတာ့ မုိးတစ္ၿပဳိက္ ႏွစ္ၿပဳိက္ေလာက္ ရြာလုိက္ သည္ႏွင့္ ေတာတန္း ေတာင္တန္းထဲမွာ ပြင့္လန္းလာၾကသည္။ ေမာက္ခမ္းဝါ၊ အာမည္းလက္တံညဳိ၊ ခ်င္းသစ္ခြနီ၊ ဝါဆုိပန္း၊ မႏွင္းျဖဴ၊ ေငြနားျဖဴ၊ သစ္ခြမ်ဳိးစုံ အပြင့္စုံ အေရာင္ စုံဖူးပြင့္ႏုိင္ၾကေသးသည္။ သစ္ခြက ပိေတာက္ႏွင့္ မတူ။ ပိေတာက္က အခ်ိန္ႏွင့္ ရာသီႏွင့္ပြင့္ရသည္။ သစ္ခြကေတာ့ မုိးလာလွ်င္ ပြင့္လန္းႏုိင္ရန္ အသင့္ျပင္၍ ေစာင့္ေနသည္။ မုိးေရာက္လာသည္ႏွင့္ အပြင့္စုံ၊ အရြက္စုံ ပြင့္ၾကသည္။ ယခုေတာ့ မုိးဆန္းသည့္ ပန္းမ်ား အစြမ္းကုန္ ပြင့္လန္းလာၾကၿပီ မဟုတ္ပါလား။
