ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အိမ္ဆိုင္ကေလးေတြ ရွိၾကသည္။ အိမ္ဆိုင္ကေလးေတြ အမ်ားအျပားအနက္ အိမ္ဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္မွာ ပစၥည္း အစံုဆံုးျဖစ္ၾကသည္။
    ထိုပစၥည္းအစံုဆံုးအိမ္ဆိုင္ႏွစ္ခုသည္ ေျမာင္းတစ္ခု၊ လမ္းတစ္လမ္းသာျခား၍ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တည္ေနၾကသည္။
    ပစၥည္းစံုတာခ်င္းတူေသာ္လည္း တစ္ဆိုင္ကအျခားတစ္ဆိုင္ထက္ ပိုေရာင္းရသည္။ ထိုဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္ကို နံပါတ္တပ္ၿပီး အမည္ေပးေခၚရေသာ္ နံပါတ္တစ္ထက္ နံပါတ္ႏွစ္က ပို၍ ေရာင္းရေလသည္။
    နံပါတ္တစ္ဆိုင္သည္ နံပါတ္ႏွစ္ဆိုင္ထက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ပို၍ နီးေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္သည္ ကုိယ္လိုရာဝယ္စရာရွိလွ်င္ နံပါတ္ႏွစ္ဆိုင္သို႔သာသြား၍ ဝယ္ပါသည္။ အျခားသူမ်ားလည္း သူတို႔အေၾကာင္းႏွင့္သူတို႔ နံပါတ္ႏွစ္ဆိုင္သို႔ သြားဝယ္ၾက ဟန္တူသည္။
    ထို႔ေၾကာင့္ပစၥည္းစံုတာခ်င္းလည္းအတူတူ၊ အကြာအေဝးလည္း သိပ္မျခားနားဘဲလ်က္ နံပါတ္တစ္ကနံပါတ္ႏွစ္ေလာက္ ဘာေၾကာင့္ ေဖာက္သည္မမ်ားပါသနည္းဟု ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္သည္။
    လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္က တစ္ဆယ္က်ပ္တန္၊ ႏွစ္ဆယ္က်ပ္တန္၊ ငါးဆယ္က်ပ္တန္၊ တစ္ရာက်ပ္တန္ ေငြစကၠဴမ်ား ရွားပါးၾကသည္။ ရွိသည့္ ႏွစ္ရာက်ပ္တန္၊ ငါးရာက်ပ္တန္ ေငြစကၠဴမ်ားကိုလည္း စုတ္ၿပဲေနသည့္အတိုင္းပင္ သံုးစြဲေနၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေငြအေၾကြအခက္အခဲရွိၾကသည္။ ေရွးကေတာ့ အေၾကြဆိုသည္မွာ ငါး ျပားေစ့၊ ဆယ္ျပားေစ့၊ မတ္ေစ့ စေသာ ေငြေၾကး ယူနစ္မ်ားကို ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုထိုေငြေၾကး ယူနစ္မ်ား ေပ်ာက္သြားၿပီျဖစ္၍ တစ္ဆယ္က်ပ္ တန္၊ ႏွစ္ဆယ္က်ပ္တန္ စသည္တို႔ ကိုပင္ အေၾကြဟုေျပာရပါသည္။
    ထိုသို႔ ေငြအေၾကြအခက္အခဲရွိ ၾကသျဖင့္ ေစ်းဝယ္သူက တစ္ရာက်ပ္တန္ေပးကာ၊ ငါးဆယ္က်ပ္ဖိုးဝယ္ယူလွ်င္ ဆိုင္ရွင္က သူ႔လက္ထဲမွာ အမ္းစရာ ငါးဆယ္က်ပ္တန္ရွိေနေသာ္လည္း ျပန္မအမ္းခ်င္။ ေနာက္ ထပ္ ငါးဆယ္က်ပ္ဖိုး ဘာဝယ္ဦး မည္နည္း ဟု ေမးသည္။ ႏွစ္ရာက်ပ္ တန္ေပး၍ တစ္ရာ့ငါးဆယ္က်ပ္ဖိုး ဝယ္လွ်င္လည္း အလားတူပင္ ငါးဆယ္က်ပ္တန္ ျပန္မအမ္းလို သျဖင့္ ေနာက္ထပ္ ငါးဆယ္က်ပ္တန္ပစၥည္း တစ္ခုခုကိုသာ ေစ်းသည္က ေစ်းဝယ္သူအား ဝယ္ခိုင္းတတ္ၾကေလသည္။
    ကြၽန္ေတာ္သည္ နံပါတ္တစ္ဆိုင္ႏွင့္ နံပါတ္ႏွစ္ဆိုင္တို႔ကို ယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ နံပါတ္တစ္က ပို၍နီးသျဖင့္ နံပါတ္တစ္တြင္ပင္ ဝယ္သည္။ ထိုအခါ ေဖာ္ျပပါအတိုင္း ေနာက္ထပ္ ဘာဝယ္ဦးမည္နည္းဟုေမးကာ အေၾကြျပန္မအမ္းရေရးကိုႀကဳိးစားေလသည္။
    ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ့္မွာ သံုးစရာမလိုသည့္ပစၥည္းကို အပိုမဝယ္ခ်င္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆိုင္ရွင္ကေလးမကို ေျပာရသည္။ ''သမီးရဲ႕၊ ထံုးစံကေတာ့ ေစ်းဝယ္သူကသာ ေစ်းေရာင္းသူထံက ေစ်းဆစ္ၾကၿမဲျဖစ္တယ္။ ညည္းက ေစ်းဝယ္သူ အန္ကယ့္ကို ႏွစ္ခု တည္းေတာ့မဝယ္ပါနဲ႔၊ သံုးခု ျပည့္ေအာင္ဝယ္လိုက္ပါဦးလို႔ ေစ်းဆစ္သလိုျဖစ္ေနတယ္။ အန္ကယ့္ကို ေစ်းမဆစ္ပါနဲ႔''
    ထိုသို႔ေျပာေသာအခါ ေစ်းသည္က စိတ္ဆိုးေလသည္။ ''အန္ကယ့္ကို ေစ်းဆစ္ေနရင္ ညည္းဆိုင္က မဝယ္ခ်င္ျဖစ္သြား မွာေပါ့''ဟု ေျပာသည့္အခါ ''မဝယ္ခ်င္ေနေပါ့''ဟု ပင္ ျပန္ေျပာပါသည္။
    ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဝယ္စရာရွိလွ်င္ သူေျပာသလို ေနလို႔မျဖစ္ပါ။ အိမ္မွထသြားကာ ဝယ္ရပါသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ႔ဆိုင္တြင္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့။ ေျခလွမ္းပိုေလွ်ာက္ရေသာ နံပါတ္ႏွစ္ဆိုင္ေရာက္သြားသည္။
    နံပါတ္ႏွစ္သည္ စီးပြားေရးကိုဘယ္လိုလုပ္ရမည္ကို နားလည္ေလသည္။ ေစ်းဝယ္လာလွ်င္ သူဘယ္ေလာက္တန္ေငြ စကၠဴေပးေပး၊ ျပန္အမ္းစရာကို ျပန္အမ္းႏိုင္ေအာင္ ငါ့ဘက္က အသင့္ရွိေနေစရမည္ဟု သေဘာေပါက္သည္။ ကိုယ့္ထံလာ ဝယ္သူ စိတ္ခ်မ္းသာမွ ေနာက္တစ္ခါ ကိုယ့္ထံလာ၍ ဝယ္ခ်င္လိမ့္မည္ဟု ေတြးတတ္ေလသည္။ သူအျမတ္ရဖို႔ အတြက္ ဝယ္သူေနရာက စဥ္းစားၾကည့္တာမ်ဳိးေလာက္ေတာ့ ရင္းသင့္ သည္ဟု သိရွိေလသည္။
    ထိုအခ်ိန္က အျပင္တြင္ ေငြတစ္ေထာင္က်ပ္ဖိုး အေၾကြလဲလွ်င္ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းအေလ်ာ့ျဖင့္လဲ၍ရသည္ဟူေသာ အေျခအနမ်ဳိး လည္းရွိသည္။ ဆိုပါစို႔။ ေငြက်ပ္ တစ္ေထာင္ဖိုးလဲလွ်င္ က်ပ္တစ္ရာေလ်ာ့ႏွင့္ လဲရသည္ဆိုပါက ေငြတစ္ရာက်ပ္ကိုယ္ ကဆံုး႐ႉံးမည္။ သို႔ရာတြင္ နံပါတ္ႏွစ္ ဆိုင္က ထိုတစ္ရာက်ပ္အဆံုး႐ႉံးခံ၍ ေငြအေၾကြေတြရေအာင္ လုပ္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုဆိုင္တြင္ သြား ဝယ္ပါက တစ္ဆယ္က်ပ္လည္း ျပန္အမ္းႏိုင္။ ႏွစ္ဆယ္က်ပ္လည္း ျပန္ အမ္းႏိုင္၏။ ငါးဆယ္က်ပ္၊ တစ္ရာ က်ပ္လည္း ျပန္ အမ္းႏိုင္ေလသည္။ နံပါတ္ႏွစ္ဆိုင္သည္ ကိုယ့္ဆီလာဝယ္ေသာ ေစ်းဝယ္ထံမွ ေစ်းမဆစ္၊ သူကသာ ေစ်းဝယ္သူ ႀကဳိက္ရာကို ႀကဳိက္သေလာက္ ဝယ္ႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ထားေလသည္။
    ထို႔ေၾကာင့္ အေၾကြရေအာင္ ေဆာင္ထားရသျဖင့္ သူ႔မွာေငြအတန္အသင့္အဆံုး႐ႉံးခံရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔ဆိုင္မွာဝယ္ရတာ အဆင္ေျပ၍ လာဝယ္သူေတြမ်ားလာသည့္အခါ မ်ားမ်ားေရာင္းရသည့္အေပၚမွာ အျမတ္ေငြမ်ားမ်ာျပန္ရေသာေၾကာင့္ ဆံုး႐ႉံးခံရက်ဳိး နပ္ေလသည္။
    ကြၽန္ေတာ္ နံပါတ္တစ္ဆိုင္ကိုေက်ာ္ၿပီး နံပါတ္ႏွစ္ဆိုင္သို႔ သြားဝယ္ျခင္းမွာ ထိုႏွစ္ဆိုင္တို႔သည္ အထက္ တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သလို ျခားနားၾကျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ တစ္ဆိုင္ႏွင့္တစ္ ဆိုင္ စီမံေဆာင္ရြက္ပံုခ်င္း၊ ဝယ္သူ အေပၚ သေဘာထားပံုခ်င္း မတူၾက၍ သူတို႔၏ ေဖာက္သည္ေစ်းကြက္လည္း ျခားနားသြားၾကသည္။ အျမတ္အစြန္းရမႈလည္း ျခားနားသြားသည္။ နံပါတ္တစ္ သည္ နံပါတ္ႏွစ္ကို ဘယ္လိုမွမမီႏိုင္ေတာ့ေပ။ နံပါတ္ႏွစ္ထက္ ေဖာက္သည္လည္းနည္း၊ အျမတ္ေငြရမႈတြင္လည္းနည္း သြားေလ သည္။
     အခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္ အေရာင္းအဝယ္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတြင္ ေငြေၾကးသာရင္းရသည္ဟု ထင္ၾကသည္။ မွန္ပါ၏။ ေငြေၾကး ကေတာ့ မရင္းမျဖစ္ရင္းၾကရပါသည္။ သို႔ရာတြင္ မိမိေဖာက္သည္မ်ား၏ ေက်နပ္မႈရေအာင္၊ မိမိအေပၚယံုၾကည္မႈရေအာင္ စိတ္သေဘာထားေကာင္းမ်ားလည္း ရင္းရေသးေၾကာင္း သေဘာ မေပါက္ၾကေပ။
    အခ်ဳိ႕ဆိုလွ်င္ ေစ်းဆိုင္တည္ထားလွ်င္ ဝယ္သူမုခ်လာမွာပဲဟု တြက္ထားၾကပံုရသည္။ တစ္ခါက ေရေက်ာ္လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ မီနီမတ္တစ္ခုလာဖြင့္၏။ ပိုင္ရွင္မည္သူမည္ဝါျဖစ္ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။ ထိုဆိုင္ကို ကြၽန္ေတာ္သံုးေလးႀကိမ္မွ် ဝယ္ဖူးသည္။ တစ္ႀကိမ္မွ် အေၾကြမအမ္းႏိုင္ေခ်။ တစ္ေထာင္တန္ေပးတာ မအမ္းႏိုင္၍ ေနာက္တစ္ခါ ငါးရာတန္ေပးလည္း မအမ္းႏိုင္။ ႏွစ္ရာ တန္ေပးလည္း မအမ္းႏိုင္ေပ။
    ကြၽန္ေတာ္သြားဝယ္သည့္ အခ်ိန္မွာ ဆိုင္ဖြင့္စအခ်ိန္ျဖစ္ရာ ဆိုင္မွာ အေရာင္းဝန္ထမ္းသာရွိသည္။ အမ္းရန္ေငြစကၠဴမရွိေပ။ အမ္းရန္ေငြစကၠဴ စီစဥ္ေပးမထားေသာ ပိုင္ရွင္အတြက္ ဆိုင္ဝန္ထမ္းကလည္း သူ႔ပိုက္ဆံကို စိုက္၍အေၾကြလဲကာ အသင့္ေဆာင္ ထားႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ထိုအေျခအေနေၾကာင့္ ဆိုင္ဖြင့္ခ်ိန္လာဝယ္လွ်င္ ထိုဆိုင္ကဘယ္ေတာ့မွ အေၾကြ မအမ္းႏိုင္ျခင္းျဖစ္ေလ သည္။
    ကြၽန္ေတာ္သည္ ဟားဗတ္စီးပြားေရးေက်ာင္းဆင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ဤဆိုင္မ်ဳိး၏ အနာဂတ္ကံၾကမၼာကို အတတ္ေျပာႏိုင္ ပါေပသည္။ ''ဒီဆိုင္ ၾကာၾကာခံမွာမဟုတ္ပါဘူး'' ဟု စိတ္မွာေတြးထားသည္။ ေျခာက္လ မျပည့္မီ ေျပးရေလသည္။
    ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္မ်ား စီးပြားေရးလုပ္မည္ဆိုလွ်င္ ေငြေၾကးသာမက တျခားဘာေတြ ရင္းသင့္ေသးသည္ ကို သေဘာေပါက္ထား သင့္သည္ဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။