စာနယ္ဇင္းမ်ား၌ ေၾကာ္ျငာသည္ အေရးပါေသာ က႑တစ္ခုျဖစ္သည္။ ဟိုတစ္ေခတ္က သတင္းစာမ်ားစြာ ထြက္ရွိခဲ့ရာ ေၾကာ္ျငာကို အားကိုးၿပီး ထုတ္ေသာ သတင္းစာမ်ားက အမ်ားစုျဖစ္သည္။ ေၾကာ္ျငာခရမွ စကၠဴဖိုးရသည္။ သတင္းစာ႐ိုက္ႏွိပ္ ထုတ္ေဝႏိုင္မည့္ အေနအထားျဖစ္သည္။
    အယ္ဒီတာ သတင္းေထာက္တို႔ လစာသည္လည္း ေၾကာ္ျငာအေပၚမွာ အမွီသဟဲျပဳေနၾကရသည္။ ေၾကာ္ျငာ မ်ားတြင္ သံ႐ံုး မ်ားက ေၾကာ္ျငာသည္ စို႔စို႔ပို႔ပို႔ရတတ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကုမၸ ဏီေၾကာ္ျငာမ်ားျဖစ္သည္။ လူထုစီး ကရက္၊ ေရႊက်ီးႏိုင္လြန္၊ ဦးေသာ္ ပန္းကန္မ်ဳိးလို ေၾကာ္ျငာႀကီးမ်ားရွိသည္။ ပုဂၢလိက ေၾကာ္ျငာအလတ္စား၊ အေသးစားမ်ားကိုလည္း ပစ္ပယ္လို႔ မရ။
    သတင္းစာေၾကာ္ျငာႏွင့္ ပတ္ သက္၍ ဟာသတစ္ခုရွိခဲ့ဖူး၏။ အမ်ဳိး သမီးႀကီးတစ္ဦးက သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ေခြးကေလးေပ်ာက္သြား၍ သတင္းစာ တိုက္ကို ေၾကာ္ျငာလာထည့္သည္။ ေခြးကေလးေတြ႕၍ လာေရာက္ေပး အပ္သူအား ဆုေငြေကာင္းေကာင္းေပး မည္ ဟုေၾကာ္ျငာထားသည္။ ေၾကာ္ျငာထည့္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ေခြးကေလးသူ႔ဟာသူ အိမ္ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေခြးရွင္ ကေၾကာ္ျငာကို ဆက္မ ထည့္ဘဲ ရပ္ဆိုင္းဖို႔ေျပာၾကားရန္ သတင္းစာတိုက္သို႔လာသည္။ သတင္း စာတိုက္သို႔ေရာက္ေသာအခါ အေစာင့္ လူငယ္တစ္ဦးကလြဲ၍ တစ္ေယာက္မွ် မရွိ။ အယ္ဒီတာမ်ားပါ ေခြးေပ်ာက္ရွာ ထြက္ၾကသည္ဟူ၏။
    သတင္းစာမ်ား ေၾကာ္ျငာကို အားကိုးၾကရပံု သ႐ုပ္ေဖာ္ခ်က္ ျဖစ္ သည္။ သတင္းစာဖတ္ပရိသတ္သည္ သတင္း၊ ေဆာင္းပါး၊ အယ္ဒီတာ အာေဘာ္တို႔ကို ဖတ္သလို ေၾကာ္ျငာ ကိုလည္းဖတ္ၾကသည္။ စာအုပ္စာေပ ေၾကာ္ျငာ၊ အဝတ္အထည္ေၾကာ္ျငာ၊ အလွ ကုန္ေၾကာ္ျငာ၊ အစားအေသာက္ ေၾကာ္ျငာမ်ားကို စိတ္ဝင္စားၾကသည္။
    ေၾကာ္ျငာကို စိတ္ဝင္စားစရာ ျဖစ္ေအာင္ ေၾကာ္ျငာႏိုင္ေရးမွာလည္း အႏုပညာသေဘာေဆာင္သည္။ ေၾကာ္ ျငာကို သိလြယ္ မွတ္လြယ္ စိတ္ဝင္စား ဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေၾကာ္ျငာတတ္ရမည္။ စားေရးဆရာႀကီး သိန္းေဖျမင့္သည္ ေၾကာ္ျငာကို ထိမိစြာေရးႏိုင္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးျဖစ္သည္။
    တစ္ေခတ္က ဒီဇူဇာ ေဆး တိုက္သည္ နာမည္ႀကီးေဆးအေရာင္း ဆိုင္ႀကီးျဖစ္သည္။ ဤသည္ကို ဆရာ သိန္းေဖျမင့္က တိုတိုႏွင့္ လိုရင္းထိမိ ေအာင္ ေၾကာ္ျငာေပးခဲ့သည္။
    ေဆးဝယ္ရင္ ဒီဇူဇာမွာ စိတ္ခ် ရတယ္တဲ့။ လူတိုင္းမွတ္မိလြယ္ သည္။ သေဘာေပါက္သည္။ တစ္ဖန္ ဖဆပလေခတ္က ဗိုလ္ လက်္ာက ပင္လယ္ငါးဖမ္းလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ၿပီး ပင္လယ္ငါးမ်ားေရာင္းခ် ရာ ဆရာသိန္းေဖျမင့္က ေၾကာ္ျငာ ေရးေပးသည္။
    ေခတ္မီသူတိုင္း ပင္လယ္ငါးစား ၾကသည္ဆိုေသာ ေၾကာ္ျငာစာသား ျဖစ္၏။ ထိုေၾကာ္ျငာစာတန္းမ်ား ေရးေပးသျဖင့္ ထိုက္တန္ေသာဥာဏ္ ပူေဇာ္ခရရွိသည္ဟု ဆရာကေျပာျပ ဖူးသည္။
    ကြၽန္ေတာ္သည္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္က အၿငိမ္းစားယူၿပီးေနာက္ မိတ္ေဆြအခ်ဳိ႕ ႏွင့္ ပန္းခ်ီပန္းပုေကာင္စီမွ မဂၢဇင္းကို ငွားရမ္း ထုတ္ေဝရာတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ ေအာင္ျမင္ေသာ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ မျဖစ္ေသးရာ ေၾကာ္ျငာရရွိရန္လိုသည္။ ယခင္က သိကြၽမ္းၿပီး ႐ုပ္ရွင္ကုမၸဏီ အခ်ဳိ႕မွ ေၾကာ္ျငာရသည္။ ၃၁ လမ္းရွိ ေၾကာ္ျငာကိုယ္စားလွယ္ႀကီးတစ္ဦးထံ မွလည္း ေၾကာ္ျငာေတာင္းခံရသည္။ ထိုအခါတြင္ အယ္ဒီတာတစ္ပိုင္း ေၾကာ္ျငာသမားတစ္ပိုင္းျဖစ္ခဲ့ရ ေလသည္။
  ကြၽန္ေတာ္သည္ဆရာသိန္းေဖျမင့္ကိုအားက်ကာ ေဆးလ္ဘားကုမၸဏီမွေဆးလ္ဘားလိုက္မီးေခ်ာင္းမ်ား အတြက္ေၾကာ္ျငာေရးေပး ဖူးသည္။ ေငြေရာင္အလင္းျဖန္႔ျဖဴးျခင္း ဟု ေရး ေပးရာ Óဏ္ပူေဇာ္ခ က်ပ္ ၁ဝဝဝ ရခဲ့ဖူးသည္။ ေၾကာ္ျငာသည္ မွတ္ရ လြယ္ရမယ္။ ရင္ထဲစြဲေစရမည္။
    ယခုအခါ ေၾကာ္ျငာအခ်ဳိ႕မွာ စြဲၿငိ စရာမေကာင္းေပ။ ဘာႏွင့္မွ ေသခ်ာ သြားၿပီဆိုတာ ဘာေသခ်ာမွန္းမသိရ။ ပံုကိုၾကည့္ေတာမွ သြားတိုက္ေဆးျဖစ္ ေနသည္။ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္း သြားက်န္း မာျခင္း စသည္ျဖင့္ ေၾကာ္ျငာသင့္၏။
    လက္ဖက္ရည္ေၾကာ္ျငာတစ္ခု ဟု ထင္သည္။ တစ္ထုပ္မွ ၉၉ က်ပ္ တဲ့။ ၁ဝဝ မျပည့္။ တစ္က်ပ္ သက္ သာသည္။ ယေန႔ေခတ္ကာလတြင္ ေငြတစ္က်ပ္သည္ ဘာမွ်အရာမ ေရာက္။ ဘဝင္မက်ခ်င္စရာျဖစ္ရ သည္။ ႏိုင္ငံျခားမွာက ပစၥည္းတစ္ခု ကို ၉၉ သွ်ီလင္ဟု ေၾကာ္ျငာတာမ်ဳိး ေတြ႕ဖူးသည္။ သူတို႔ဆီမွာ တစ္သွ်ီ လင္မွာ လြန္စြာတန္ဖိုးရွိသည္။ ဒါကို ခြဲျခားနားလည္သင့္သည္။ အေျခအေန ခ်င္းမတူဘဲ အတုယူျခင္းသည္ မေကာင္းပါ။
    ယခုအခါ လြယ္ကူစြာ ၾကည့္ စရာ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္မ်ား ေပၚ ေပါက္ေနရာ စာသားကို အားမကိုးဘဲ လူငယ္သ႐ုပ္ေဆာင္တို႔၏ ဝတ္စား ဆင္ယင္မႈကို၊ အလွအပအေဖာ္အျပကို အားကိုးသည့္ ေၾကာ္ျငာမ်ားေတြ႕ျမင္ ေနရသည္။ သ႐ုပ္ေဆာင္တို႔၏ လႈပ္ ရွားမႈၾကားမွာ ဘာပစၥည္းေၾကာ္ျငာသြား မွန္းပင္မသိလိုက္ရေသာ ေၾကာ္ျငာေတြ ေတြ႕ေနရေလသည္။
    ကုန္ပစၥည္းအေနျဖင့္ ေအာင္ျမင္ သည္၊ မေအာင္ျမင္သည္ကို မသိရ ေသာ္လည္း သ႐ုပ္ေဆာင္တို႔၏ သ႐ုပ္ ေဆာင္မႈကို ပရိသတ္က ႀကဳိက္သျဖင့္ သ႐ုပ္ေဆာင္သာ အျမတ္ရသြားေတာ့ ၏။ ယေန႔ေၾကာ္ျငာေခတ္ဟု ဆိုရ ေလာက္ေအာင္ စာနယ္ဇင္းမ်ား ၌ ေၾကာ္ျငာမ်ားေတြ႕ေနရေလသည္။ စာသားေၾကာ္ျငာမ်ားမဟုတ္ဘဲ ႐ုပ္ရွင္ ဂီတသ႐ုပ္ေဆာင္တို႔၏ လႈပ္ရွားမႈ ေၾကာ္ျငာေတြသာ ဖုံးလႊမ္းေနသည္။
    လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၄ဝ ေက်ာ္က မီးဖိုပ်က္ရင္ ကြၽန္ေတာ္အားႀကီး စိတ္ ဆိုးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုခိုင္းပါ စေသာ ေၾကာ္ျငာမ်ားကို သိမီသူတိုင္း မွတ္မိဆဲရွိ၏။
    ယခုေခတ္ စာနယ္ဇင္းမ်ား၌ လူပံုႀကီးႀကီးႏွင့္ ေၾကာ္ျငာႀကီးမ်ားကို သာ ေတြ႕ေနရသည္။ ေၾကာ္ျငာရ ေသာ စာနယ္ဇင္းတို႔အဖို႔ မ်က္မ်က္ ကေလးရွိမည္သာျဖစ္သည္။ ေၾကာ္ျငာ စိတ္ဝင္စားေသာသူမ်ားအဖို႔ စြဲၿငိစရာ ေျပာရေအာင္မရွိေပ။
    ကြၽန္ေတာ္သည္ မိတ္ေဆြ အယ္ဒီတာတို႔ေကာင္းမႈျဖင့္ ေဆာင္း ပါး အတိုအထြာမ်ား ေရးခြင့္ရေန သည္။ ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္ မွာလည္းေရးျဖစ္ေနသည္။ ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္ က ေၾကာ္ျငာေတြ သိပ္မ်ားတာပဲဗ်ာဟု တခ်ဳိ႕က ေဝဖန္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ က ေၾကာ္ျငာမ်ားသည္ပင္ ဖတ္စရာဟု ျမင္မိေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုလွ်င္ ေၾကာ္ျငာမ်ားသည္ပင္ သတင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။
    ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္မွာ စာအုပ္ ေၾကာ္ျငာ၊ ကုန္ပစၥည္းမ်ဳိးစံုေၾကာ္ျငာ ေတြပါသည္။ အထူးသျဖင့္ အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ၊ တိုက္ခန္း အေရာင္း အငွားေၾကာ္ျငာေတြမ်ားသည္။ ၿမဳိ႕နယ္အစံုေတာင္ဥကၠလာ၊ ေျမာက္ဥကၠလာ၊ မဂၤလာဒံု၊ ေရႊျပည္သာ၊ လႈိင္သာယာ ၊ ေတာင္ေျမာက္ ဒဂံုၿမဳိ႕နယ္၊ သာေက တ၊ သန္လ်င္စေသာ ရန္ကုန္တိုင္း ၿမဳိ႕နယ္မ်ား၏ ေျမအေရာင္းအဝယ္၊ အိမ္အေရာင္း အဝယ္၊ တိုက္ခန္း ၊ အလုပ္႐ံု၊ စက္႐ံု အေရာင္းအဝယ္ ေၾကာ္ျငာမ်ားမွာ စိတ္ဝင္စားစရာပင္။
    ကြၽန္ေတာ္သည္ ေစ်းကြက္ဂ်ာ နယ္မွ ေဆာင္းပါးမ်ားဖတ္႐ံုမက၊ ေၾကာ္ျငာမ်ားကိုပါဖတ္သည္။ ေစ့ေစ့ စပ္စပ္ဖတ္ျဖစ္သည္။ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မိမိတို႔ ၿမဳိ႕နယ္မွာ အိမ္ေစ်းဘယ္ေစ်းရွိသည္။ အျခားခပ္ေဝးေဝးၿမဳိ႕နယ္မွာ ဘယ္ေစ်း ျဖစ္ေနသည္ကို သိရသည္။ ဤသည္ ပင္ သတင္းျဖစ္၏။
    လြန္ခဲ့ေသာ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္က ယခုလက္ရွိ ေနအိမ္ကို ေရာက္ရွိလာ ခဲ့သည္။ ေပ ၂ဝ x ၆ဝ ေလးတိုင္စင္ ႏွင့္ အိမ္၊ ဓနိမိုးဝါးထရံ ကာႏွင့္ ျဖစ္သည္။ က်ပ္ ၄၅ဝဝ ေပးရသည္။ ထိုစဥ္က ေရႊေစ်းကလည္း ၂၅ဝ-၃ဝဝ နီးပါးသာရွိသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ၊ ယခုအခါက်ပ္ သိန္း ၄ဝဝ-၅ဝဝ အိမ္ မ်ားသည္ တစ္ေခတ္က ေသာင္း ဂဏန္းအမ်ားဆံုးျဖစ္ခဲ့သည္။
    ၿမဳိ႕ျပသမိုင္းအေျခခံ အေၾကာင္း အခ်က္မ်ားျဖစ္ေသာ အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ ေစ်းႏႈန္းမ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ စိတ္ ဝင္စားစရာပင္။ သတင္းစာမ်ားသည္ သမိုင္းကို ေျပာျပေနသည္ဟု ဆရာ လူထုဦးလွေရးသားသကဲ့သို႔ အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ ေၾကာ္ျငာမ်ားကလည္း လူမႈဘဝ ကို ေျပာျပေနသည္မဟုတ္ပါေလာ။
    အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ ေၾကာ္ျငာသာ မဟုတ္။ အျခားအျခားေသာ ေၾကာ္ျငာ မ်ားမွာလည္း ဖတ္စရာ၊ မွတ္စရာပင္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေၾကာ္ျငာမ်ားသည္ သတင္းျဖစ္ေလသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။