ငါတို႔လူငယ္ေတြ
ေက်းဇူးတင္ဂုဏ္ျပဳလႊာ
တတိယအႀကိမ္ စကၤာပူႏိုင္ငံ စာေပေဟာေျပာပြဲ
၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္
၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၃ဝ ရက္ ေန႔တြင္ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ေသာ တတိယ အႀကိမ္ စကၤာပူႏိုင္ငံ စာေပေဟာေျပာ ပြဲသို႔ တက္ေရာက္ခ်ီးျမႇင့္ေဟာေျပာေပး ခဲ့ေသာ ဆရာေအာင္သင္းအား စာေပ ျမတ္ႏိုးသူမ်ား(စကၤာပူ)မွ အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ဂုဏ္ျပဳမွတ္ တမ္းတင္အပ္ပါသည္။
စာေပေဟာေျပာပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕
စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား(စကၤာပူ)
၁၂.၇.၂ဝ၁၂ ေန႔မွာ ငါ့အိမ္ကို ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မ ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾက တယ္။သူတို႔က ဂုဏ္ျပဳ လက္ေဆာင္ မွန္တမ္းလႊာကို လာေပးတာပါ။ မွတ္ တမ္းလႊာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ မွန္တမ္း လႊာ။ ဘာေၾကာင့္ မွန္တန္းလႊာ လို႔ေျပာ လိုက္ရသလဲဆိုေတာ့ မွန္အၾကည္ ေပၚမွာ မင္အျဖဴအပိတ္နဲ႔ စာတန္းကို ေရးထားတာေၾကာင့္ပါပဲ။ မွန္ ကလည္းေလးေထာင့္ ႐ိုး႐ိုး မဟုတ္ဘူး။ ဖြင့္ထားတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ပံုသဏၭာန္ပါ။ အဲဒီထဲမွာ ဖူးပြင့္စေရာင္စံုရြက္ႏုေလးက လည္းေဝလို႔။ တကယ္ကို က်က္သေရ ရွိတဲ့ဂုဏ္ျပဳ မွန္တမ္းလႊာကေလးလို႔ ဆိုရမွာေပါ့။
ငါ့မွာေလ သူတို႔ျပန္သြားေတာ့ အေတြးေတြ တေဝေဝနဲ႔ ေငးသလိုလို၊ ေဆြးသလိုလို ျဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ မင္းတို႔ သိၾကတဲ့ အတိုင္း ငါက မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြ က႑ကိုေရး လိုက္ၿပီဆိုရင္ ဆရာက တပည့္ေတြကို ေျပာသလို၊ မိဘက သားသမီးေတြ ကို ေျပာသလိုမ်ဳိး မင္းေတြ၊ ငါေတြနဲ႔ ေရးေတာ့တာပဲ။
အဲဒီလိုတြင္မကပဲ တစ္ခါတစ္ရံ ေလွာင္သံ၊ ေထ့သံ၊ က်ိန္းေမာင္းသံ ကေလးေတြေတာင္ပါသြားတတ္ေသး တယ္။ အဲဒါေတြက လူငယ္ေတြက ''ဆရာႀကီးေရ-ပထမ ဆရာႀကီး စာေတြကို ဖတ္စမွာေတာ့ ေအာင့္သက္ သက္ခံစားမိတာအမွန္ပါပဲ။ ေနာက္ ေတာ့ တစ္စတစ္စနဲ႔ယဥ္ပါးလာၿပီး ရင္းႏွီးသလိုလို နားဝင္ခ်ဳိသလိုလို ခံစားမိလာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီးစာေတြ ကိုဖတ္ရင္း မိဘ၊ ဦးႀကီးတို႔ က ေရးလိုက္တဲ့ ေပးစာကိုဖတ္ေနမိသလို ျဖစ္လာတယ္''
တကယ္အမွန္ပါပဲ။ အဲဒီ စကၤာပူေရာက္ေနတဲ့ကေလးေတြဆိုတာ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာဆိုသလိုမလႊဲသာလို႔ တိုင္းတစ္ပါး ေရျခား၊ ေျမျခားမွာသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကရ တာကိုး။ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရ ကိုယ့္ မိ ကိုယ့္ဖ ဦးႀကီး ဦးေလး စတာေတြ ကို သတိမရဘဲေန ပါ့မလား။ ဒီေတာ့ ငါ့စာေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေနတဲ့ စာသမား ေကာင္ေလး၊ ေကာင္မေလးေတြက ငါ့ကို တရင္းတႏွီး အရိပ္ တၾကည့္ ၾကည့္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ ငါကိုယ္တိုင္ အေနရခက္ေလာက္ ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္။ အခု ဒီစာ ကိုေရးေန ရင္း ျပန္ၿပီး လြမ္းမိပါ ေသးတယ္။ လြမ္းတာမွ ရင္ထဲမွာ ဆို႔လာေအာင္ လြမ္းမိတာပါ။ ငါျပန္ခါ နီးေတာ့ သူတို႔တစ္ေတြ ဖက္ၿပီး ငိုၾကတယ္။ နဖူးေတြပါးေတြကို မ်က္ရည္ေတြရႊဲသြားေအာင္ နမ္းၾကတယ္။ ကိုယ့္ေျမ၊ ကိုယ့္ေရကိုခ်စ္တဲ့၊ လြမ္း တဲ့သေကၤတေတြ မဟုတ္လား။ မင္း တို႔ ျပည္တြင္းမွာ က်က္စား လႈပ္ရွား ေနတဲ့ လူငယ္ေတြက သူတို႔ရဲ႕ေဖာ္ကြာ ေဝးခံစားမႈကို နားလည္ႏိုင္ပါ့မလား မသိဘူး။ ငါကေတာ့ သူတို႔ကို နား လည္ၿပီး သနားၾကင္နာျခင္းျဖစ္မိ တယ္။
အဲဒါထက္ ပိုၿပီးသနားမိတာက ငါ့ကိုယ္ငါ့ပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ အသက္အရြယ္အေလ်ာက္ ငါ့မွတ္ဥာဏ္ေတြ က ေမွးမွိန္လာခဲ့ၿပီ။ ငါ့အသက္က ရွစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ထဲ ဝင္လာၿပီ။ ဒီေတာ့ မွတ္ဥာဏ္က ထံု ထိုင္းလာၿပီ။ မွတ္Óဏ္ဆိုတာလည္းပဲ ခြက္ႀကီးတစ္မ်ဳိးလိုပဲ ထင္ပါရဲ႕ကြယ္။ ထည့္လိုက္တဲ့အရည္ေတြဟာ ခြက္ ျပည့္ၿပီဆိုရင္ လွ်ံက်သြားေတာ့တာပဲ။ ေရွ႕ပိုင္းက အရည္ေတြကေတာ့အနည္ ထိုင္ၿပီးခြက္ေအာက္ေျခမွာ က်န္ေနရစ္ တာပဲ။ ေနာက္ထပ္ထည့္သမွ် အရည္ ေတြကေဘးကို လွ်ံၾကသြားၾကတာ ခ်ည္းပါပဲ။ ဒီလိုပဲ အသက္ႀကီးရင့္လာ ေတာ့ မေန႔တစ္ေန႔က ႀကဳံခဲ့၊ ေတြ႕ခဲ့၊ ဖတ္ခဲ့၊ မွတ္ခဲ့တာေတြကို ေမ့သြား တတ္ၿပီး ကေလးဘဝက အေတြ႕ အႀကဳံ ေတာက္တီးေတာက္တဲ့ရယ္ရ ေမာရတာေတြကို အေသးစိတ္မွတ္မိ ေနတတ္တယ္။
ဒီေတာ့ ျဖစ္လာပံုက အဲဒီေန႔က မွန္စာတမ္းကို လက္ေဆာင္လာေပး ၾကတဲ့ ႏွစ္ေယာက္အနက္ ေကာင္မ ေလးနာမည္က ထားထားအိတဲ့။ စကၤာပူမွာ ငါ့အနားလာေနၿပီး လက္တိုလက္ေတာင္းအခိုင္းခံခဲ့တဲ့ ေကာင္ မေလးဆိုကိုး။ ကိုင္း-ၾကည့္စမ္း။ ဘယ္ေလာက္အားနာစရာ ေကာင္း လိုက္သလဲ။ ငါ့မွာေလ ဒီအသက္ အရြယ္မွာ မ်က္ႏွာပူစြာနဲ႔ပဲ ''သမီးေရ ဘဘကိုခြင့္လႊတ္ပါ။ ဘဘ မွတ္ဥာဏ္က ေမွးမွိန္ထံုထိုင္းသြားၿပီ။ မွတ္ ထားတုန္းခဏပဲ။ ၿပီးရင္ေမ့သြား တတ္တယ္။ ေအးေလ သမီးတို႔ ဘဘေလာက္ အသက္ရွည္လာရင္ အိုမင္းျခင္းရဲ႕သေဘာကို နားလည္လာ ပါလိမ့္မယ္''လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ အဲဒီ ထားထားအိဆိုတဲ့ ကေလးမက ''ဘဘကိုနားလည္ပါတယ္။ ဘဘ ကေမ့သြားလို႔ သမီးကစိတ္ေကာက္ ေနရမွာလားလို႔''ရယ္ကာ ေမာကာ ေျပာရွာပါတယ္။
အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို မွတ္ဥာဏ္ဆိုတာ အရည္ထည့္တဲ့ခြက္ႀကီး လိုပဲထင္ပါရဲ႕။ ေစာေစာပိုင္းအရည္ ေတြက အနည္ ထိုင္ၿပီး ေအာက္ေျခ မွာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ထပ္ ထည့္လိုက္တဲ့ အရည္ေတြက လွ်ံက် သြားတာပဲထင္ပါရဲ႕။ ငါ့ကိုေလ နီးစပ္ တဲ့ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြေတြက မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴး ၾကတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒါေတြဟာ အတိတ္က အရိပ္ေတြ လို ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုၾကပါစို႔။ ငါက ကေလး ဘဝ ကတည္းကသီခ်င္းဆိုတာ ဝါသနာပါ တယ္။ ကေလးဘဝမွာဆိုခဲ့ရတဲ့ အာဇာနည္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ သီခ်င္း၊ ခင္ေမာင္ရင္ဆိုတဲ့ ဘိုးဘိုးေအာင္ သီခ်င္းေတြကို ခုထက္ထိ အစအဆံုး ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ခရီး မွတ္တမ္းေတြအလိုအရ မၾကာေသး မီကမွ ေရာက္ခဲ့တဲ့ ပုလဲ၊ ရြာေနာင္ ဆိုတဲ့ေဒသေတြက ျမင့္ျမင့္သန္း၊ ျမင့္ျမင့္စန္း၊ မင္းမင္း၊ ေအးေအးမာ၊ ဦးေဝပုလႅဆိုတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြကို ငါ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေတြ႕ရမွာ ေၾကာက္ ေနၿပီ။ သူတို႔က ငါ့အသက္အရြယ္နဲ႔ မွတ္ဥာဏ္သဘာဝကို နားလည္ႏိုင္ၾက ပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။
ေအးေလ။ ေျဖစရာေတာ့ ရွိပါ ေသးတယ္။
ငါ့မွာ မွတ္ဥၾဏ္က ထံုထိုင္း သြားေသာ္လည္း က်ဳိးေၾကာင္းဆက္ စပ္ေတြးေခၚမႈမွာေတာ့ ျမင္းက်ဳိးေျပး သလို ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ မျဖစ္ေသးဘူးလို႔ ေအာက္ေမ့တာပဲ။ အဲဒီလိုျဖစ္လာရင္လည္း ငါ့စာေတြကို အယ္ဒီတာေတြက ဘယ္မွာသံုးပါေတာ့ မလဲ။ ပယ္လိုက္ၾကမွာေပါ့။ အဲဒီ လိုျဖစ္လာရင္လည္း ေဒါသျဖစ္မေနဘဲ ဇရာကေပးတဲ့ဒဏ္ကို ေအးေအးေဆး ေဆး လက္ခံလိုက္ ႐ံုေပါ့။ မဟုတ္ဘူး လား။
ေအာင္သင္း 
