တစ္ခ်ိန္။ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား မရွိ သည့္ကာလ။ ဘာသာတရားမ်ား ေပၚ ေပါက္မလာေသးမီအခ်ိန္က လူဟု အမည္သတ္မွတ္ရမည့္ သတၱဝါမ်ား သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အစားအစာ ရရွိေရးအတြက္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ၾကသည္။ လူ႐ိုင္း မ်ားဟု သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားကဆို သည္။

    ေနပူရွိန္ကို မခံႏိုင္၍ အရိပ္ တစ္ခုရွာသည္။ အရိပ္ေအာက္၌ ေနရ သည္မွာ ေနပူသက္သာသည္။ ေလ တိုက္လွ်င္ အကာ အကြယ္တစ္ေနရာ ရွာသည္။ မိုးရြာသည့္အခါ မိုးေရႏွင့္ လြတ္ကင္းရာရွာသည္။ ထိုေနရာတစ္ ခုရရန္မနည္းရွာရသည္။ ထိုေနရာ မ်ဳိး ေတြ႕သည္ႏွင့္ မိမိေနရာဟု သတ္မွတ္ သည္။ ထိုေနရာကို လုသူကို မိမိ တိုက္ခိုက္ရမည္။

    မိမိသက္ေသာင့္သက္သာ ေနရ ေရးသည္ အဓိက။ လံုၿခဳံေရးသည္ အဓိက။ မိမိကို ဗဟိုျပဳ၍ ျပဳမူေန ထိုင္သည္ဟု ဆိုရမည္။ အလြန္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အျမင္ဟု ေႏွာင္း လူမ်ား၊ ယေန႔ေခတ္လူမ်ားက မွတ္ တမ္းတင္ေျပာဆိုၾကမည္။ လူ႐ိုင္း အဆင့္ဟု သတ္မွတ္ၾကမည္။ လူ႔ သမိုင္းအစကာလကျဖစ္ပါ၏။

    ယေန႔လူမ်ားသည္ ယဥ္ေက်း ေသာေခတ္၊ နည္းပညာေခတ္၊ ဖြံ႕ၿဖဳိး ေသာေခတ္၌ ေနထိုင္ျပဳမူၾကသည္။ တစ္ခ်ိန္ လူ႔မူလအစက လူမ်ားႏွင့္ ယေန႔လူမ်ားသည္ လားလားမွမတူ။ လူ႐ိုင္းႏွင့္ လူ႔ယဥ္ေက်းဟု ခြဲျခား သတ္မွတ္လိုၾကမည္။ မိမိတို႔၏ အဆင့္ကို ျမင့္မားသည္ဟု သတ္မွတ္ ထားၾကသည္။

    ယေန႔လူမ်ားသည္လည္း မိမိတို႔ ႏိုင္ငံ၊ မိမိတို႔လူမ်ဳိး၊ မိမိတို႔ပစၥည္းကို လာထိသူ၊ လုယူသူမ်ားကို ျပန္လည္ တိုက္ခိုက္ေန ၾကသည္မွာ မျမင္ခ်င္၊ မၾကားခ်င္အဆံုး။ ႏိုင္ငံႀကီးကလည္း ထိုသို႔။ ႏိုင္ငံငယ္ကလည္း ထိုသို႔။ ေနာက္ဆံုးမိမိတို႔လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းပင္ ယခင္လူ႐ိုင္းမ်ားအခ်ိန္ကကဲ့သို႔ တိုက္ ခိုက္ၾကလ်က္ရွိသည္။

    ဤေျမေပၚ၌ လူဟု၍ ေပၚ ေပါက္လာသည္မွာ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ႏွစ္သန္းႏွင့္ခ်ီ၍ ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ လူျဖဴ၊ လူမည္း၊ လူဝါဟူ၍ ကြဲျပား သည္။ ပထဝီဝင္၊ ရာသီဥတု၊ စား ေသာက္ေနထိုင္မႈအရ အနည္းငယ္ သာကြာျခားမည္။ ေရွးယခင္က လူ၊ သမိုင္းဦးကလူႏွင့္ ယေန႔လူ၏ အမူ အက်င့္ကား အတူတူပင္။

    ယဥ္ေက်းေသာလူႏွင့္၊ ယဥ္ ေက်းမႈမရွိေသာလူ၊ ပညာတတ္ပါ သည္ဆိုေသာလူႏွင့္၊ ပညာဆိုသည္ကို ပင္ မသိေသာလူ၊ ႐ုပ္ဝတၴဳမ်ားပိုင္ ဆိုင္သည့္လူႏွင့္၊ ဘာတစ္ခုမွ် မရွိ သည့္ လူတို႔သည္ အမွန္တကယ္၌ မည္သုိ႔မွ ခြဲျခား၍မရႏိုင္သည့္ အေန အထားသို႔ေရာက္ေနသည္ဟု ဆိုရေပ ေတာ့မည္။

    ဂ်ဴးလူမ်ဳိးမ်ားကို မီးေလာင္ တိုက္သြင္းခဲ့ေသာ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိး ဟစ္တလာကဲ့သို႔ေသာ လူကို လူ ေကာင္းဟု မည္သူကမွ် မသတ္မွတ္။ လူဆိုးစာရင္းဝင္ျဖစ္သြား၏။ ဟစ္တ လာကမွ မိမိႏွင့္လူမ်ဳိးမတူသူမ်ားကို သတ္ျဖတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆိုဗီယက္မွ စတာလင္၊ အီရတ္မွ ဆာဒမ္၊ လစ္ဗ်ားမွ ကဒါဖီ၊ ယခု ဆီးရီးယားမွ အာဆဒ္တို႔သည္ မိမိတို႔ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံ သား အခ်င္းခ်င္းကို သတ္ျဖတ္ခဲ့ၾက သည္။

    လူ႔သမိုင္းအစ မိမိရရွိထားေသာ ေနပူလြတ္ရာ၊ ေလတိုက္ျခင္းမွ ေဝးရာ၊ မိုးေရမေရာက္ရာ ေနရာေလး တစ္ေနရာကို လာလုသူမွန္သမွ် မိမိရန္သူ၊ ျပန္တိုက္ခိုက္ရမည္။ ဤ ေနရာေတာ့ မေပးႏိုင္ဟူေသာ သေဘာ ထားပင္ျဖစ္ေပမည္။ လူ႔သမိုင္းအစမွ လူမ်ားႏွင့္ ယေန႔မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနေသာ လူသားသည္ မည္သို႔မွ ခြဲျခား၍မရေတာ့ေပ။

    ယဥ္ေက်းျခင္းဆိုသည္မွာ ဆင္ ေျခေပးတတ္ျခင္းဟု သတ္မွတ္ရ မည္လား။ ပညာတတ္ျခင္းဆိုသည္ မွာ ေၾကာင္းက်ဳိး ရွာေျပာတတ္ျခင္းဟု ေခၚတြင္ရမည္လား။ ႏိုင္ငံႀကီးသား ဆိုသည္မွာ သိုင္းကာ၊ ဝိုင္းကာ၊ စကားမ်ား ေဝါဟာရမ်ားသံုး၍ လိုရင္းမေရာက္ေသာ အသံမ်ားထြက္ ေနသူဟု ယူဆရမည္လား။

    ေနာက္ဆံုး လူခ်င္းအတူတူဆို သည့္စကားသည္ ဇာစ္ျမစ္အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ေက်ာက္ဂူအတြင္း၌ အဝတ္အစားမရွိေနေသာလူႏွင့္ ယေန႔ လူသည္ အမူအက်င့္၊ စိတ္ထားက အစ အတူတူဟုဆိုလွ်င္ လက္ခံၾကပါ မည္လား။