ေျမစုိင္ခဲေတြ ခါခ်ပါ
မၾကာခင္က စာအုပ္ေဟာင္း တစ္ခုထဲမွ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ျပန္ဖတ္ မိသည္။ ပံုျပင္ကေလးမွာ ဤသို႔ျဖစ္ ပါသည္။
တစ္ခါက လယ္သမားတစ္ဦး မွာ ျမည္းတစ္ေကာင္ရွိသည္။ တစ္ေန႔ တြင္ သူ႔ျမည္းအႏၲရာယ္ႀကဳံသည့္အခါ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ ၍ ေအာ္ညည္း ေသာအသံမ်ဳိးကို လယ္သမားၾကားရ သည္။ သူ႔ျမည္းသည္ ေရတြင္း ေဟာင္းထဲသို႔ က်ေလၿပီဟု လယ္ သမားသိ လိုက္ေလသည္။
ျမည္းသည္ ေသေဘးကို ေၾကာက္သည္ျဖစ္၍ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ညည္းေနရာ နားမခံသာဖြယ္ျဖစ္ သည္။ လယ္သမားသည္ ဤျမည္း သည္လည္း ဒုကၡခံ ကယ္ေလာက္ ေအာင္ အဖိုးမတန္၊ ေရတြင္းအိုကို လည္း ႏွေျမာေနဖြယ္မရွိဟု ဆံုးျဖတ္ ကာ လယ္နား နီးခ်င္းအား အက်ဳိး အေၾကာင္းေျပာျပ၍ အကူအညီ ေတာင္းသည္။
လယ္နားနီးခ်င္းမ်ားလည္း ကူညီရန္သေဘာတူၾကသည္။ လယ္ သမားႏွင့္ လယ္နားနီးခ်င္းမ်ား သည္ ျမည္းကိုေရတြင္း ထဲမွာ ပင္ ေျမျဖင့္ဖို႔၍ သတ္လိုက္ၾကရန္ ျပင္ဆင္ၿပီး ေျမျပင္ ေပၚမွေန၍ ေရစိုင္ခဲမ်ားကို ျမည္း အေပၚသို႔ ပစ္ခ်ၾက၏။
ျမည္းသည္ ေၾကာက္ေၾကာက္ လန္႔လန္႔ျဖင့္ ေက်ာေပၚသို႔ က်လာေသာ ေျမစိုင္ခဲမ်ားကို ခါ၍ခ်သည္။ ေျမစိုင္ ခဲမ်ားေအာက္သို႔ က်သြားၾက၏။ က်သြားေသာ ေျမစိုင္ခဲေပၚ ျမည္းက သူ႔ကိုယ္ကိုေရႊ႕၍ တက္၏။ အနည္း ငယ္ျမင့္တက္လာမွန္းသိရာ ျမည္း သည္ ေက်ာေပၚက်လာေသာ ေျမစိုင္ ခဲမ်ားကို ခါခါခ်သြားလွ်င္ အက်ဳိးရွိ ႏိုင္ေၾကာင္း ေတြးမိေလသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ျမည္းသည္ ေက်ာေပၚ က်လာေသာ ေျမစိုင္ခဲမ်ားေၾကာင့္ နာပင္နာေသာ္လည္း သည္းခံကာ က်လာ သမွ်ေသာ ေျမစိုင္ခဲတို႔ကို ခါခ် လိုက္၊ က်သြားေသာ ေျမမ်ားအေပၚ မိမိေျခေထာက္ကို ေရႊ႕၍ တက္လိုက္ ႏွင့္ ေသေဘးမွ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ႀကဳိး စားခဲ့ေလရာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိမိကို ျမႇဳပ္ႏွံပစ္မည့္ ေျမစိုင္ခဲမ်ားေၾကာင့္ပင္ လွ်င္ ျမည္းကိုယ္ သည္ ေရ တြင္းႏႈတ္ခမ္းအထိ ျမင့္တက္လာကာ ေသ ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္သြားေလသည္။
ပံုျပင္ကေလးက ဤမွ်သာ ျဖစ္ပါ၏။ ကြၽန္ေတာ္အရက္ျဖတ္၊ ေဆးလိပ္ျဖတ္၊ ေလာင္းကစားျဖတ္ခဲ့ သည္မွာ ဤပံုျပင္ ကိုဖတ္ မိၿပီး ျဖတ္ခဲ့ ျခင္းေတာ့မဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ကြၽန္ေတာ္ ယခုျပန္သံုးသပ္ၾကည့္မိ ေသာအခါ ယင္း တို႔ကို ျဖတ္ လိုက္ႏိုင္ ျခင္းသည္ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ မိမိကို ျမႇဳပ္ႏွံ ပစ္မည့္ေျမႀကီးမ်ားကို ခါခ်ပစ္ႏိုင္ခဲ့ ေသာ ျမည္းႏွင့္ တူေနေၾကာင္း ေတြ႕ ရသည္။
ကြၽန္ေတာ္အစိုးရ ဝန္ထမ္းသက္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္း၌ အၿမဳိ႕ၿမဳိ႕အရြာရြာတို႔၌ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ တြဲဖက္ အရက္ေသာက္လာသူတို႔အနက္ တစ္ဦးတည္းသာ က်န္ေနေတာ့ ေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ ထုိတစ္ဦးကို လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ ဇူလိုင္လ တုန္းက ကြၽန္ေတာ္ ပင္စင္လစာတိုးေပးသည့္ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ မႏၲေလးသို႔ ေရာက္စဥ္ေတြ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ေပေတ ဖက္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ သူႏွင့္ သူငယ္ တန္းကတည္းက အတန္းတူေနလာ ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးတို႔ႏွင့္အတူ ကြၽန္ေတာ္မႏၲေလးမွာေနစဥ္က အတူတြဲလာခဲ့ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ေပါင္းေလာင္းေက်ာ္တို႔ သည္ ေလးျပင္ေလးရပ္လွည့္ကာ အရက္ေသာက္၊ ဂ်င္ထိုး၊ ေၾ<ြကပစ္ႏွင့္ ေနလာခဲ့ကာ ညေနဘက္တြင္ ဗထူး ကြင္း ၌ ေဘာလံုးပြဲဝင္ေလာင္းလာၾက ေသးသူမ်ားျဖစ္သည္။ တနဂၤေႏြေန႔ဆို လွ်င္ ေက်ာက္သပိတ္ကို အနည္းဆံုး ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ ခဲ့ၾက သူမ်ားျဖစ္ပါ သည္။ ကြၽန္ေတာ္က အခ်ိန္ေစာ၍ ပင္စင္ယူလာသည့္အခါ သူတို႔ႏွစ္ဦး ႏွင့္ ခြဲခဲ့ရ၏။ က်န္သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦး ပင္စင္ယူၿပီး ပင္စင္လစာကို တစ္ႏွစ္ ျပည့္ေအာင္ မထုတ္လိုက္ရမီ ေသဆံုး သြားသည့္အခါ က်န္ေပေတဖက္ သူငယ္ခ်င္းသည္ မိုးကုတ္တရား စာအုပ္ေတြသာ အေဖာ္လုပ္ႏိုင္ေတာ့ သည္။
ဘက္ေတြျပဳတ္သြား၍ တရား စာအုပ္အေဖာ္လုပ္ရင္း ေန႔စဥ္အိမ္မွာပင္ ကမၼ႒ာန္းထိုင္သျဖင့္ ဤသူငယ္ခ်င္း ကို ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ဝဝၿဖဳိးၿဖဳိးႏွင့္ က်န္း မာစြာရွိေနေသးေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေသာက္ဖက္ေတြထဲတြင္ တစ္ဦး တည္းေသာ ရွင္က်န္ေနသူျဖစ္ပါ သည္။
ကြၽန္ေတာ္သည္ ၁၉၈၅ မွ ၁၉၉ဝ အထိ ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖူးသည္။ ၁၉၉ဝ တြင္ ရန္ကုန္လာစဥ္၌ ငယ္ စဥ္တုန္း က ေသာက္ ဖက္၊ ေတဖက္ တစ္ဦးႏွင့္ေတြ႕၍ သူ႔သံေယာဇဥ္ျဖင့္ စီးကရက္တစ္လိပ္ ေကာက္ဖြာ ျဖစ္ခဲ့ရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ ေဆး လိပ္ျပန္ ေသာက္ မိသြားသည္။ ေနာက္ထပ္ ငါးႏွစ္ေလာက္အထိ ဆက္ေသာက္ ေနမိရင္း တစ္ႏွစ္တြင္ေတာ့ မိုးက လည္း ျပတ္သည္ မရွိ။ အိမ္ေပၚက ဆင္းလွ်င္ အိမ္ဝိုင္းထဲမွာလည္း ေရေတြခ်ည္း၊ ပက္လက္လွန္အိပ္၍ မရ၊ ေခ်ာင္းတဟြတ္ ဟြတ္ႏွင့္ သာ ေန ရ၊ ျခင္ေတြ ကလည္း ကိုက္ႏွင့္မို႔ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ျခင္ေထာင္ထဲသို႔ ပက္ လက္ကုလားထိုင္သြင္း၍ ကုလားထိုင္ ေပၚ၌ ငုတ္တုတ္ကေလးေမွးေနမွ အနည္းငယ္သက္သာသည္။ ေဆးလိပ္သမုဒယေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဒုကၡကိုၿငိမ္းလိုက အေၾကာင္းသမုဒယ ျဖတ္မွ အက်ဳိးပါျပတ္မည္ ဆံုးျဖတ္ ၿပီး ေဆးလိပ္မေသာက္ဘဲေနခဲ့ရာမွ ကြၽန္ေတာ္ေဆးလိပ္လည္းျပတ္ခဲ့ပါသည္။
ေလာင္းကစားအေၾကာင္းေတာ့ အက်ယ္မေရးေတာ့ပါ။ က်မ္းေလး ဖြယ္သာရွိပါမည္။ ထိုအခင္တြယ္ဆံုး သမုဒယကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ျဖတ္ႏိုင္ ခဲ့ရာ ယခုေသာ္ ကြၽန္ေတာ္အသက္ ၇ဝ ေက်ာ္လာသည္အထိ ေသ ေလာက္ေအာင္ အနာေရာဂါႀကီးမ်ဳိး ေတြ မၿငိတြယ္ဘဲ ေနလာႏိုင္ခဲ့သည္။ တစ္သက္လံုး အေၾ<ြကးမကင္းေနလာ ခဲ့သူ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ယခုေသာ္ ေပး စရာအေၾ<ြကးဟူ၍ ဘာမွ်မရွိေတာ့ပါ။ အပိုပင္မရွိေသာ္လည္း လိုသည္မရွိဘဲ ေနလာႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ယခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေသာ အခါ ကြၽန္ေတာ္သည္ မိမိကို ေျမျမႇဳပ္ သၿဂဳႋဟ္မည့္ ေျမစိုင္ခဲမ်ားကို ေက်ာေပၚမွ ခါခ်ပစ္ႏိုင္ ခဲ့သျဖင့္သာ ယခုအသက္အရြယ္အထိ ရွင္က်န္ေန ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါကလားဟူ၍ သံုးသပ္မိ ေလသည္။
လူတို႔သည္ မိမိကိုယ္ကို အသက္တိုေအာင္ ျပဳေနမိသလိုရွိေသာ အမႈမ်ဳိးေတြကို သတိမထားမိဘဲ ျပဳေနမိႏိုင္၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒုကၡ ေရာက္သြားေစႏိုင္ေလာက္ေသာ အျပဳ အမူမ်ဳိးေတြကိုလည္း ျပဳမူေနမိႏိုင္ေပ သည္။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ ေခတၱရပ္တန္႔ ၍ စဥ္းစားၾကည့္သင့္သည္။ အထက္ တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ပံုျပင္ကို သတိရ ကာ ကိုယ့္ေက်ာေပၚက်လာေနေသာ ေျမစိုင္ခဲမ်ားကို ခါခ်မွ သင့္မည္ဟူ၍ အသိÓဏ္ဝင္သင့္သည္။
ထိုပံုျပင္ကေလးသည္ လူတစ္ဦး အတြက္သာမက ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အတြက္လည္း အက်ဳိးရွိႏိုင္ သည္။ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံသည္ ေခါင္းေဆာင္ညံ့ ေတြေၾကာင့္ ေရတြင္းအိုထဲသို႔ က်သြား ႏိုင္သည္။ ကိုယ္ညံ့၍ ေရတြင္းထဲက် သည္ကို ဘယ္အိမ္နီး ခ်င္းႏိုင္ငံကမွ သနားေနဖြယ္ရွိမည္မထင္။ ေျမဖို႔ သတ္လိုက္တာေအးတယ္ဟုသာ ဆံုးျဖတ္မိၾကဖို႔မ်ားသည္။ ထိုအခါမ်ဳိး တြင္ ေနာက္ တက္လာေသာ ေခါင္း ေဆာင္မ်ားက ကိုယ့္ကိုျမႇဳပ္ပစ္ႏိုင္ သည့္ ေျမစိုင္ခဲေတြကို ေက်ာေပၚက ခါခ်၍ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို ျမႇင့္ျမႇင့္ယူလာ ႏိုင္မွသာလွ်င္ ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚ သို႔ ျပန္ေရာက္ႏိုင္ေပမည္။
ကြၽန္ေတာ္ ဤစာကို ယခုကဲ့သို႔ ေရးေနႏိုင္ျခင္းမွာ ေက်ာေပၚက်လာ ေသာ ေျမစိုင္ခဲမ်ားကို ခါခ်ပစ္ႏိုင္ခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ပါေပတည္း။
ဦးတင္ဦး(က်ဴရွင္) 
