E-Library ဆိုၿပီး ကြၽန္ ေတာ္တို႕ၿမိဳ႕မွာ ဖြင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အလွဴရွင္ေတြက၊အလွဴေငြေတြ စိတ္ အားထက္သန္စြာ ထည့္ဝင္လွဴ ဒါန္း ၾကပါတယ္။ အုိင္တီေခတ္ရဲ႕ ေခတ္ဦးကာလမို႕ ကြန္ပ်ဴတာကို သိပ္စိတ္ဝင္စားၾကပါတယ္။ ကြန္ ပ်ဴတာေတြနဲ႕ စီဒီေခြေတြ၊ နည္း ပညာအသစ္ရဲ႕ အစြမ္းေတြကုိ တအံ့တၾသ ျဖစ္ၾကရတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က တာဝန္ရွိသူႀကီးမ်ား ကုိယ္တိုင္ လာေရာက္ဖြင့္ လွစ္ေပးထားပါတယ္။ ဖြင့္ပြဲက ေတာ္ေတာ္ ခမ္းနားပါတယ္။ အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးက လူႀကီးေတြ ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ား တက္ေရာက္ၾကပါ တယ္။ အမ်ဳိးသားေတြေရာ၊ အမ်ဳိး သမီးေတြေရာ၊ ဌာနဆုိင္ရာေတြ ေရာ စံုညီစြာ တက္ေရာက္ၾကပါ တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ၁ဝ လံုး ေလာက္ကို သီးသန္႕အခန္းႀကီးထဲ မွာ ေနရာေပးထားပါတယ္။ စီဒီေခြ ေတြလည္း ပလူပ်ံလို႕။ ကြၽန္ေတာ္ တို႕ လည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္တက္ၾ<ြက ၾကပါတယ္။ စာေတြ ဖတ္ၾကရ ေတာ့မယ္ေပါ့လို႕။ E-Library ႀကီး ဖြင့္စမွာ စၾကည့္တုိက္ မွဴးေရာ၊ ကူ ညီၾကတဲ့သူေတြပါ စုစုေဝးေဝးနဲ႕ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။ ေနာက္ ရက္ နည္းနည္းေလးပဲ ၾကာေသးတယ္။ စာၾကည့္တုိက္က ပိတ္ထားတာ ေတြ႕လာေနရပါတယ္။ အေၾကာင္း က မီးမလာလို႕တဲ့။ မီးစက္ေမာင္း ဖို႕ စက္သံုးဆီ မရွိလို႕တဲ့။ အဲဒီလြန္ ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၁၅ ႏွစ္ ေလာက္က စၿပီး ေန႕ဘက္ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိတာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုစာေလာက္ပါပဲ။ အခုလို ေန႕ဘက္ မီးလာစက အထူး အဆန္းလို ျဖစ္မိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီကာလေတြက ၿမိဳ႕ ကုိ လူႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ လာရင္ မီးလာပါတယ္။ လူႀကီးျပန္ သြားတာနဲ႕ ဒံုရင္း ဒံုရင္းပါပဲ။E-Library ကို ျပန္ဆက္ရရင္ အဲဒီ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြကုိ အ ေၾကာင္းျပဳၿပီး E-Library ဟာ မဖြင့္ တစ္ရက္၊ ဖြင့္တစ္ရက္ ျဖစ္ လာရာကေန ေနာက္ဆံုးေတာ့ လံုး လံုးလ်ားလ်ား ပိတ္သြားပါေတာ့ တယ္။E-Library ေနရာ မွာ ေနာက္ ပုိင္းမွာေတာ့ လူႀကီးတစ္ ေယာက္ လာေနပါတယ္။ အထဲက ကြန္ပ်ဴတာေတြေရာ၊ ဘာေတြေရာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားပါေတာ့ တယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ။ ေက်ာင္းေတြ မွာ ကြန္ပ်ဴတာခန္းေတြ ဖြင့္ပါ တယ္။ Computer Lab တို႕ ဘာ တို႕ဆိုၿပီး နာမည္လွလွေလးေတြ တပ္ၿပီး ဖြင့္ပြဲေတြလုပ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြ ၾ<ြကေရာက္ခ်ီးျမႇင့္ၾက၊ ဖဲႀကိဳးေတြ ျဖတ္ၾက နဲ႕ ေပ်ာ္စရာ ႀကီး ပါ။ ကေလးေတြလည္း ကြန္ပ်ဴတာဆိုတဲ့စက္ႀကီး ကုိင္ရေတာ့မယ္ေပါ့။ ကြန္ပ်ဴတာေခတ္ႀကီးထဲမွာ တို႕တစ္ေတြေတာ့ ထီေပါက္ ၿပီေပါ့။ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။ ခက္တာက ဖြင့္ပြဲလည္းၿပီးေရာ အခန္းတံခါးႀကီးက ပိတ္သြားတာ ပါပဲ။ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ပါ ဘူး။ မီးမလာတာနဲ႕၊ စက္ပ်က္မွာစိုးတာနဲ႕ ဆိုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာခန္းက ပိတ္သြား ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေတြကို ျပဴ တင္းေပါက္အျပင္ ကေနသာ ကေလးေတြကေခ်ာင္းၾကည့္ၾကရ ေတာ့တာပါပဲ။ ကြန္ပ်ဴတာေတြဟာ ျပတိုက္ထဲက ေရွးေဟာင္း ပစၥည္း ေတြလို ျဖစ္သြား ပါေတာ့တယ္။ အင္း- အင္မတန္ကုိ အျပေကာင္း တဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေျပာ၊ အျပေတြကုိသာ ဦးစားေပး လြန္းၿပီး တကယ္လက္ေတြ႕အလုပ္ ျဖစ္ေရးကေတာ့ ေရမွာေရးခဲ့သလို အရာမထင္ခဲ့တာေတြ မ်ားလွပါ တယ္။ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတာေတြမ်ားလြန္း လွပါတယ္။အခ်ိန္ေတြ၊ အရာဝတၴဳ ေတြ၊ ေငြေၾကးေတြအျပင္ စိတ္ ဓာတ္ေတြပါ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရပါတယ္။ ဒီ အခ်က္ေတြကုိ သင္ခန္းစာယူၿပီး ေခတ္သစ္၊ စနစ္သစ္မွာ ျပဳျပင္ သြားသင့္ပါတယ္။
To Keep A Lamp Burning, We Must Keep Putting Oil in it. (Mother Tresa)
မီးအိမ္ေလးတစ္ခု အၿမဲ တမ္း မီးလင္းေနဖို႕ အၿမဲတမ္း ေရ နံဆီ ထည့္ေပးေနရမယ္။ (မာသာ ထရီဆာ)
ကြၽန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ၿမဲၿမံမႈမရွိဘဲ စိတ္ ဓာတ္နဲ႕ လုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိ ေကာက္႐ိုး မီးဆိုၿပီး တင္စားေလ့ရွိၾကပါ တယ္။ ေကာက္႐ိုးမီးဟာ ခဏတာမွ်သာ ေတာက္ေလာင္ၿပီး ၿငိမ္းသြားတတ္ ပါတယ္။ ဘယ္မွာလဲ အလင္း ေရာင္၊ ဘယ္မွာလဲ ဖြဲမီး ဆိုတာကုိ ရွာလို႕မရႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အသင္း အဖြဲ႕ေတြ ဖြဲ႕စည္းေဆာင္ရြက္ၾက တဲ့အခါမွာ အစပုိင္းမွာေတာ့ လူ ေတြ စည္ကား လွပါတယ္။ တကယ္ အလုပ္လုပ္လာၾကၿပီးတဲ့အခါမ်ဳိး ေတြမွာေတာ့ တကယ္အလုပ္လုပ္ မယ့္သူဆိုတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အထူး သျဖင့္ အဖြဲ႕အစည္းနဲ႕ ပတ္ သက္တဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႕ ႀကံဳ လာရတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးေတြမွာေတာ့ လူ မရွိတတ္ေတာ့ပါဘူး။
  This is the Mark of a Really Admirable Man: Steadfastness in the face of Trouble. (Ludwing Van Beethoven)
ျပႆနာ ဒုကၡတစ္ခုခုနဲ႕ ေတြ႕ႀကံဳရတဲ့အခါ ၿမဲၿမံတည္တံ့မႈနဲ႕ ရင္ဆုိင္တတ္သူသာ အမ်ားရဲ႕ ခ်ီး က်ဴးစရာ ျဖစ္ပါတယ္။ (လတ္ဝစ္ ဗင္ဘီသုိဗင္)
   ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ ၿမဲၿမံမႈမရွိခဲ့ၾကလို႕ ဆံုး႐ႈံး ခဲ့ရတာေတြကုိ သင္ခန္းစာယူၿပီး ေရွ႕ကို ဆက္လက္ႀကိဳးစားသြားဖို႕ လိုပါတယ္။ မၿမဲလို႕ မၿမံခဲ့ၾကပါ ဘူး။ မခုိင္လို႕လည္း မၿမဲခဲ့ၾကတာ ေတြ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ အထူးသ ျဖင့္ ယေန႕ လူငယ္မ်ား ဇြဲသန္ သန္ ျဖင့္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ လိုပါတယ္။ Steadfastness စိတ္အားထက္ သန္ ၿမဲၿမံစြာျဖင့္ ပန္းတုိင္ေရာက္တဲ့ အထိ ႀကိဳးပမ္းၾက ဖို႕လို တာ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။